هم سن و سالهای "فهمیده" را دیدم و غمگین شدم
خبرنگار انپیآر مینویسد: «ایرانیها در مباحثاتشان خیلی صریح و تند اعلام میدارند که مردم صلحطلبی هستند، آنها میگویند دفاع از خود به آنها تحمیل شده است و ایران مجبور به بروز اینگونه رفتارهاست.»
«برای یک توریست یا کسی که تازه وارد تهران شده بسیار سخت است که متوجه تصاویر و نقاشیهای دیواری شهدا نشود.» به گزارش «فردا»، استیو اینسکپ، خبرنگار رادیو اناپیآر که در ایران به سر میبرد، مینویسد: «این موضوع بسیار جالب توجه است که شهر را بسیار امن میببیند و در آن احساس امنیت میکنید.» وی با اشاره به سابقه خبرنگاری خود میافزاید: «تاکنون تقریباً از 20 شهر مختلف در همسایگی ایران مانند عراق، افغانستان و پاکستان دیدن کرده و از آنها گزارش تهیه کردهام؛ در مقایسه، خیابانهای تهران بسیار تمیز هستند حتی هنگامی که هوا بسیار آلوده است و به علت ترافیک دود غلیظی آن را فراگرفته است. مردم تهران بسیار موقر و محترم و با خارجیها به ویژه آمریکاییها برخورد میکنند و بسیار صمیمی و مهربان هستند.» به عقیده وی، نقاشیهای دیواری تبلیغات تاریکترین دوران ایران است؛ این در حالی است که اتفاقاً 8 سال جنگ تحمیلی با وجود سختیهایش، یکی از پرافتخارترین دوران جمهوری اسلامی ایران است. بنابراین گزارش، «نزدیک دانشگاه تهران نقاشی بزرگی روی دیوار کشیده شده است که نوجوانی 13 سالهای به نام حسین فهمیده را نشان میدهد و در بالای سر آن تصویر آیتالله خمینی(ره) دیده میشود که به آن نگاه میکند و در بالای تصویر هم نوشتهای به چشم میخورد از بیانات امام خمینی(ره) که از حسین فهمیده به عنوان رهبر واقعی انقلاب ایران یاد کرده است، از این دست نقاشیهای دیواری در تهران زیاد است.» وی با اشاره به بازدیدش از اماکن مختلف میافزاید: «وقتی قدم به دفتر روزنامه کیهان که یک روزنامه محافظهکار است، میگذارید عکسهایی از کارمندان سابق آن را که در جنگ کشته شدهاند به در و دیوار میبینید.» اینسکیپ مینویسد: «دههها از پایان این جنگ میگذرد، گروهی ویژه به نام گروه تفحص به دنبال جنازههای شهدا در مناطق جنگی میگردند و هرگاه یکی از آنها پیدا شد آنها در تابوت گذاشته و در تعطیلیهای مذهبی طی تشریفاتی به تهران آورده میشوند.» وی میافزاید: «این مراسم دقیقاً مطابق با عقاید ایران شیعه است؛ هر شیعه داستان حسین(ع)، نوه حضرت محمد (ص) را میداند، امام حسین (ع) با تعداد کمی از یارانش در جنگ کشته شدند. هر ساله همه شیعیان در غم از دست دادن امام خود به خیابانها میروند، مدیحه سرایی میکنند، گریه میکنند و حتی برخی از آنها خود را مورد تنبیه قرار داده و زخمی میکنند.» به عقیده این خبرنگار آمریکایی، مبارزهطلبی مدرن را میتوان در فریادهای «مرگ بر آمریکا» در نماز جمعه جستوجو کرد و یافت. به گزارش «فردا»، خبرنگار انپیآر مینویسد: «ایرانیها در مباحثاتشان خیلی صریح و تند اعلام میدارند که مردم صلحطلبی هستند، آنها میگویند دفاع از خود به آنها تحمیل شده است و ایران مجبور به بروز اینگونه رفتارهاست.» «جنگ ایران و عراق هنگامی آغاز شد که عراق در سال 1980 به ایان حمله کرد و به همین دلیل است که متصدی موزه شهدا به جایی واژه جنگ دائماً بر کلمه دفاع مقدس تأکید میکرد. آنها میگویند: این آمریکا بود که سالها پیش کودتای خونینی علیه ایران ترتیب داد و آمریکا و اسرائیل هستد که هر روزه ایران را به حمله نظامی تهدید میکنند و عراق را نیز همیاری کردند.» به نوشته این خبرنگار، «شهادت» بیشتر در فرهنگ ایران یافت میشود و در مقایسه با آمریکا میافزاید: «ما در آمریکا فیلمهای خودمان را داریم، تشریفات ارتشی خودمان را داریم، قهرمان گرایی و رستگاری جزئی از تاریخ ملی ماست.» به نوشته انپیآر، تنها تفاوت این است که در آمریکا کمتر اینگونه تبلیغات به چشم میخورد ولی در تهران در همه جا یافت میشود. این خبرنگار که از وقایع اخیر مقابل سفارتخانههای خارجی در ایران مطلع شده، با اشاره به اینکه در تمامی ادارات، اداره بسیج وجود دارد مدعی میشود که : «اقدامات بسیج، دیپلماتها را مجبور میکند که بگویند ایران خشونتطلب است.» این در حالی است که به نظر میرسد این خبرنگار سعی در ارائه تصویری مخدوش از بسیج دارد، چراکه از دلایل برانگیخته شدن خشم بسیجیان و مردم ایران در مدت اخیر به دلیل جنایات غزه را برای مخاطب خود ارائه نمیدهد و اینگونه القا میکند که بسیج بیدلیل خشمگین شده است! اینسکیپ در پایان مینویسد: «من حتی از زورخانه نیز دیدن کردم. در آنجا مردان در حال تمرین بودند و با هم کشتی میگرفتند یا درهای چوبی بزرگ یا دیگر ادوات مربوط به این مراسم را تکان میدادند و با آن تمرین میکردند. ولی آنها نیز تمرینهای نیاکان خود را برای آمادگی در جنگ ادامه میدهند. روزی که وارد زورخانه شدم پسر بچههای کم سن بین 5 تا 11 سال در حال تمرین بودند. آنها چرخ زدن در زمین و کشتی گرفتن را تمرین میکردند. به پسر بچههای کوچکی که همسن و سال حسین فهمیده بودند نگاه میکردم، غمگین شدم، نوجوان 12 سالهای که خودش را زیر تانک انداخت قبل از اینکه کودکان امروزی به دنیا بیایند، برای آنها، برای وطنش»
دیدگاه تان را بنویسید