طبیعت را به شهر ببریم

کد خبر: 77464

محمدهادی حیدرزاده

یکی از معضلات و مشکلات اصلی شهروندان کلان‌شهرها، ناهنجاری‌های اخلاقی و رفتاری است. عده زیادی از علمای علم روانشناسی معتقدند باتوجه به این که سیر تکامل انسان در طبیعت بوده انسان همواره در طبیعت به ذات انسانیت خود نزدیک‌تر می‌شود و هر چه از طبیعت دور می‌شود به تبع آن از ذات انسانیت خود نزدیک‌تر می‌شود و هرچه از طبیعت دور می‌شود به تبع آن از ذات خویش که همان روحیات پاک اشرف مخلوقات می‌باشد فاصله می‌گیرد. اگر براساس دکترین جدید مدیریت شهری مبنی بر نگاه به شهروند به عنوان سرمایه اصلی شهر نگاه جدی داشته باشیم، پرواضح است که در یک نگاه منطقی در مدیریت، می‌بایست وزن سرمایه شهری را افزایش داد. و این مهم وقتی میسر می‌شود که شهروندان ما شهروندان باکیفیتی باشند. شهروند باکیفیت شهروندی است که اخلاقیات و روحیات ذات انسانیت را رعایت کند و براساس مواد فوق‌الذکر بازگشت انسان به طبیعت محقق کننده این مهم است که در نهایت باعث افزایش وزن سرمایه شده است. مدیران شهری برای نزدیکی دوباره شهروندان کلان‌شهرها با طبیعت 2 راه پیش‌رو دارند؛ 1ـ بردن، دوباره انسان به طبیعت: با ایجاد برنامه‌های معرفی جاذبه‌های گردشگری طبیعی در اطراف کلان‌شهرها و تشویق مردم برای حضور در این مناطق در ایام تعطیلات. 2ـ آوردن طبیعت به داخل کلان‌شهرها با ایجاد بوستان‌ها و مکان‌ها تفرجی طبیعی در کلان‌شهر تهران که شهروندان آن دارای معضلات و مشکلات مختلف مرسوم در کلان‌شهرها هستند. آشتی دوباره آنها با طبیعت می‌بایست با نگاه سلامت شهروندی در اولویت برنامه‌ریزی قرار گیرد. باتوجه به وجود مناطق با پتانسیل بالای طبیعی در اطراف تهران مانند مناطق حفاظت شده،؟؟؟ سرخه‌حصار، جاجرود و... می‌توان با طراحی، طرح جامع اکوتوریسم شهر تهران (توسط ستاد محیط‌زیست و ستاد توسعه پایدار شهروندان تهران تهیه شده است، با معرفی مناطق فوق به شهروندان و ایجاد تسهیلات مناسب زمینه حضور شهروندان را در دل طبیعت حداقل در روزهای تعطیل فراهم شود. همچنین راه‌حل دوم نیز سالیان گذشته مورد توجه مدیران شهری قرار گرفته است گسترش کمربند سبز اطراف تهران، ایجاد بوستان‌های شهری، منطقه‌ای و محله‌ای، گسترش فضای سبز حاشیه‌ای نمونه‌ای از اقدامات گسترش فضای سبز بوده که دوست و دشمن بر ارزش اقدامات انجام شده مهر تأیید می‌زنند و ارزش کار وقتی دوچندان می‌شود که شرایط اقلیمی و محدودیت آب در تهران را نیز مدنظر قرار دهیم. اما دغدغه آنجاست که می‌بایست همانقدر که گسترش فضای سبز مورد توجه قرار گیرد. نگاهداری آن نیز به عنوان یک اصل رعایت شود و به تعبیر اینجانب فضای سبز قربانی توسعه نگردد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت