کردستان بی قرار است
لحظه ها اکنون در کردستان به اندازه درنگ هر کردستاني که به فردا مي انديشد کند مي گذرد، گويا پاي ثانيه را سنگ بسته اند؛ ما هم نمي دانيم در پيچ و خم شاهراه وجود اين مردم چه مي گذرد. جلوه هاي انتظار امروز به نگاه ها و قدم ها ختم مي شود.
ایرنا: کردستان يک روز مانده به طلوع آفتاب مهرباني از آسمان مرزبانان، بي قرار و جلوه هاي انتظار در آن بي شمار است. لحظه ها اکنون در کردستان به اندازه درنگ هر کردستاني که به فردا مي انديشد کند مي گذرد، گويا پاي ثانيه را سنگ بسته اند؛ ما هم نمي دانيم در پيچ و خم شاهراه وجود اين مردم چه مي گذرد. جلوه هاي انتظار امروز به نگاه ها و قدم ها ختم مي شود. به هر سو که مي نگريم خيابان و ميدان، کوچه و بازار، حوزه و دانشگاه، مدرسه و اداره و ... در سکوتي پر رمز و راز از جنس معنا، آرزوي آمدن مراد را نجيبانه فرياد مي زنند. نگاه هايي که در ژرفاي آنها زلال ناب اشک رشک برانگيز و شوق ذوق آور آنان موج مي زند؛ جزر و مدشان بي قراري و دلواپسي دلهاي عاشق را تلاطم مي دهد، بالا مي برد و پايين مي آورد و در نهايت هر دو را به سمت ساحل آرامش مي خراماند. رمزي که شاه کليدش را از کليد واژه عزم گرفته است؛ عزمي در قاب تصوير کردستان ارديبهشتي و البته اگر غير از اين بود تعجب مي کرديم. اما راز ... مردم راز را در روز وصل يار با رمز قبلي به نيت ديدار سبزشان به هم مي آميزند و اصل معناي اصيلش را در هنگامه «حضور او براي همه» و «حضور همه براي او» بايد جست. امروز وقتي در هر کوي و برزن کردستان و سنندج پرسه بزني نگاه ها تو را مجذوب خود مي کند؛ جاذبه اي از جنس انتظار و التهاب و اين چنين است که گاهي از گفتن و نوشتن باز مي مانيم. التهاب لحظه هاي انتظار که شوق وصف ناشدني ديدن مقتدا را کسي مي داند که روزها و شب ها صبر کرده تا سحر را ببيند. از عکس هاي به ياد ماندني رهبرمان در سطح شهر مي گذريم هر چند قاب عکس رهبر سالهاست بر صفحه دل مردمان اين سامان حک شده است. اين کاش مي شد نقطه هاي تلاقي امتداد نگاه عابران به عکس او را ثبت و ضبط کرد يا نوشت و نگاشت در اين صورت از آن نقطه تلاقي حرف و حس مشترکي که همه ما به دنبالش هستيم گفته مي شد. از اين رو فقط به ذهن ها و روان ها رجوع مي کنيم؛ امروز خلاقيت در سايه سنگين بي قراري گم شده است و احساس از وراي يک تجسم شور انگيز حرف اول را مي زند. نگاه هايي که به پهناي ايران عزيز به راه تهران کردستان مي نگرد و قلب هايي که به عدد 70 ميليون ايراني مي تپد و شايد هم بيشتر. حکايت قدم ها شنيدني تر از نگاه هاست؛ يک روز تا آمدن بهار شميم عطر نوشدن و شکفتن گل واژه هاي محبت در ديار کردستان حس مي شود. انگار همين امروز است که آقا به کردستان آمده است. مردم حماسه حضور را در فردا جستجو مي کنند اما حضور اين مردم روزها و شب هاست که بر جريده اين سرزمين به ثبت رسيده و جلوه گر شده است. مردمي که پس از 21 سال دوباره چشم به دروازه هاي کردستان باغيرت و همت دوخته اند تا جام جان را از زلال انديشه سبز سيراب کنند و سرخوش از بزم دلدادگي به رايحه روح انگيز ولايت گرداگرد حلقه وصل جمع شوند. شايد کردستان ديگر هيچ گاه اين گونه ارديبهشت خود را در بهار آزين نبندد. آنان همه ارادت ايراني و اسلامي خود را در بزرگراه تاريخ اين ديار با مهر صلابت، صداقت و صميميت نمايان ساخته اند. امروز شهر و روستا در کردستان کار مي کند اما نه مگر فکر فردا مي گذارد. اينجا قوم، نژاد، زبان، اقليت، رنگ و عقيده ملاک نيست همه به يک نقطه خيره اند و در افق نگاهشان منتظر. خاطره ها مي آيد، ذهن ها مي تراود، لب به سخن گشوده مي شود و همه مي گويند "آقا" فردا مي آيد. ما که از اين همه همراهي مبهوت و حيران مانده ايم. اين جمعيت تا کجا همراهي مي کنند و ما فقط تماشا. گاهي قلم مي ايستد و دوربين ها از ثبت و ضبط اين همه صحنه عشق بازي در مقدم دلدار ناتوان مي شوند. مردم سوژه اند يا ما، آنها که خالق صحنه هاي بي بديل حضورند؛ آنان عين متن اند و ما چگونه حاشيه بنويسيم. آيا جمع جوانان مسجد محله که ستاد کوشک استقبال تشکيل داده اند و نشسته بر موکت پايگاهشان با جديت جلسات ديگر، براي استقبال برنامه ريزي مي کنند توصيف شدني است؟ همه جاي کردستان اين گونه است، کردستان را بايد ديد. وقتي در مسير نوجواني را ديدم که دنبال عکس آقا مي گشت به اندازه تمام عمرم شرمنده شدم و يادم رفت بپرسم براي چه مي خواهي؟ پيرزن با آن قد خميده مي خواهد حلاوت روز ديدار را با شيريني تقسيم و تکثير کند و تنها گفت که فردا نوروز است. اين چه راهي است که پاياني بر آن متصور نيست، هر استان که مي روي مي گويي اينجا بهترين استقبال بود اما سفر بعد و استان بعد بهتر. امروز نه فقط درب ادارات و مدارس و ... آزين بسته شده خانه هايي را مي بينيم که مظهر همه خوبي هاي مردمي وفادار هستند.
دیدگاه تان را بنویسید