برفراز بايست!
دکتر علیرضا مخبر دزفولی
گويي قرن ها گذشته از آن روزهاي شور و شيريني! گويي فرسنگ ها فاصله است بين آن روز و امروز. گويي غبار زمان و غفلت زمامداران چندان بر رخسار شاهد شهادت و شهود نشسته كه مثل زينب در شام كسي نمي شناسد او را. گويي آن شيخ و شاب كه آستين بالا زده به فرمان قافله سار عشق تا فتح قله هاي رفيع جهاد اكبر و ارتفاعات منيع جهاد اصغر يكنفس تاختند از عالمي ديگر بودند. بگذاريد قلمبه سلمبه ننويسم.... تقصير هر كس بود و قصور از هر كه بود اكنون ماييم و ميراث شهداي راه خدا كه گرانمايه ترين گوهر وجودشان را در بازار عشق با خدا معامله كردند و جاودانه شدند. با اين ميراث چه ميكنيم؟ با شمايم كه پشت ميزت نشسته اي و برايت كافي ميت داغ مي ريزند در زمستان و شربت سان كوييك در تابستان، براي حفظ اين ميراث چه كرده اي؟ با شمايم كه بادي به غبغب انداخته اي و براي ولي نعمتانت كه مردمند كلاس مي گذاري! براي همان مردم مظلوم كه به شما رأي داده اند تا مدافع حقشان و آرام بخش دردي از دردهايشان باشي اما گاهي حرفهايتان و كارهايتان نمك پاش دل ريش آنهاست. امروز روز آزادسازي خرمشهر است. روز عيد بزرگ ملت ايران براي به دامن آوردن پاره تن شرحه شرحه خود از چنگال خونريز دشمناني كينه توز. همان دشمنان كه امروز هم به خرمشهر و آبادان نزديكند! حتما مي دانيد چرا دشمن را جمع بستم. هر كس يادي از آن دوران در ذهن و دل دارد چشمهايش را براي لحظاتي ببندد و اول به پاسخ اين سؤالات سهمگين بيانديشد كه آيا من همان مانده ام كه بودم؟ هنوز آيا وقتي پنجشنبه شب مي شود دلم براي كميل تنگ مي شود؟ و دعاي توسل آرامم مي كند و ندبه، دلم را در فراق مولايمان سبك مي كند؟ آيا هنوز مهدي را با همان خلوص صدا مي زنم؟ آيا رهبرم را با همان تقيد و تعظيم فرمانبرم؟ آنگاه بر فراز بايست و خوب مسير رفته ات را وارسي كن و از خود بپرس آيا اين همان مسيري است كه با همرزمان شهيدم مي رفتم؟ و آيا استمرار اين مسير به سوي همان آرزوي نوراني است كه: «يا زيارت يا شهادت»؟ اگر در همان صراط المستقيمي كه امام خميني (ره) راهش را به رويت گشود و رهبر عزیزمان ادامه اش می دهد، سوم خرداد هر روز بر تو مبارك! ایمیل نویسنده: sokhany1383@yahoo.com
دیدگاه تان را بنویسید