متن کامل نطق راديويی موسوی
من احساس مي کنم دولتي که به کشور علاقه دارد و عرق ملي دارد و دست کم به گيلان علاقه دارد، غير از آثار اقتصادي که منجر به بيکاري وسيع مي شود، يک حس ملي بايد داشته باشد که به اين سادگي بازارهاي داخلي را دست خارجي ها ندهد.
ایرنا: ميرحسين موسوي يکي از نامزدهاي انتخابات رياست جمهوري اسلامي ايران عصر دوشنبه در يک نطق راديويي مواضع خود را در مورد مسايل مختلف تشريح کرد. متن کامل سخنان موسوي بدين شرح است: من میر حسین موسوي هستم . روستا زاده ساده از ميان شماها که انقلاب اسلامي فرصت داد که در يک عرصه هايي فعال باشم. ويژگي همه انقلاب ها چنين است.به افراد فرو دست و پايين فرصت مي دهد که در موقعيت هاي ويژه اي قرار بگيرند. بنده هم از چنين سرنوشتي برخوردار بودم . قبل از انقلاب هم فعاليت هايي داشتم و بعد از انقلاب نيز اتفاقاتي براي بنده افتاد که باعث شد در يک بخش هايي در خدمت مردم عزيز مان باشم ، مخصوصا در شرايط بسيار حساس دفاع مقدس. يکي از سعادت هاي بنده، دوران مبارک حضرت امام بودن است . بودن در خدمت مردم زماني که در مقابل دشمنان ايستاده بوديد و همه جهان بر عليه شما بود و شما به عنوان يک ملت واحد و تک برخودار از ايمان و اعتقاد و سرشار از اميد توانستيد در اين مدت مقاومت بکنيد و بنده هم جزيي از اجزاي بسيار کثير خدمتگزار بودم که در آن موقع به انقلاب اسلامي خدمت مي کردم . بعد از تمام شدن جنگ و تغيير قانون اساسي در سال 68 ، بنده به فعاليت هاي ديگر ادامه دادم. البته از فعاليت هاي سياسي دست برنداشتم و حضور داشتم ، در دانشگاه ها درس مي دادم و فرهنگستان هنر بودم و به عنوان مشاور در مجمع تشخيص مصلحت نظام براي مسئولان جمهوري اسلامي کار مي کردم. بعد از روي کار آمدن دولت نهم هم مدتي سعي کردم نظرات مشورتي خودم را منتقل کنم و بعد ديديم که نظرات کم اثر هست، اين ارتباطات قطع شد، منتها بعد از دو سه سال اقداماتي که در کشور صورت گرفت و آنها را براي آينده کشور مشکل ساز مي ديدم از نظر سياسي حساس شدم و به تدريج اين فکر در من قوت گرفت که فعال تر از گذشته در صحنه سياسي باشم. خيلي صميمانه دغدغه هاي خودم را مي خواهم منتقل کنم . دغدغه هايي که منجر به اين شد که تصميم بگيرم که در صحنه انتخابات حاضر بشوم. بنده با دولت هاي قبلي هم در برخي مواقع اختلاف سليقه داشتيم و در برخي مواقع نظرمان يکي بود، ولي هيچ موقع من دغدغه اين را نداشتم که کشور با يک مشکل اساسي و جدي رو به روست و مرا به صحنه فرا مي خواند. آن چيزي که وجه تمايز اين دولت با دولت هاي قبلي بود، در مرحله آنچه براي من مهم بود قانون گريزي دولت بود که احساس کردم بنده به اين مساله حساس هستم .بنده در دانشگاه تربيت مدرس علوم سياسي درس مي دهم و مشکلاتي را با سياست هايي که دولت اعمال مي کرد، مطالعه کردم و آن چيزي که قوي تر از موارد ديگر مرا به صحنه کشاند در حقيقت اين بود که ديدم اين دولت برخلاف دولت هاي قبلي خيلي مقيد به قوانين و مقرراتي نيست که نظام جمهوري اسلامي پاسدار آن است و در حقيقت ما انقلاب کرديم که برآن اساس عمل کنيم . البته اين مساله را مي شود از سند چشم انداز 20 ساله شروع بکنم که يک سندي است که مي گويد چه کارهايي بايد بکنيم و در چه نقطه اي بايد بايستيم. ما رقيب هاي زيادي در دنيا داريم، مسايل گوناگوني در کشور و در جهان داريم. اين سند خط روشني مي کشد که ما در 20 سال آينده از نظر علمي، دانش و توسعه در چه نقطه اي بايد بايستيم تا بتوانيم منافع ايران عزيز و ملت عزيز خودمان را حفظ کنيم. براساس اين سند دولت مي آيد برنامه هايي مي ريزد و براساس آن برنامه ها بايد کارهاي خود را پيش ببرد.بنده متوجه شدم که دولت به دليل اينکه از برنامه چهارم خوشش نمي آيد و کليات آن برنامه را کنار گذاشت و رعايت نکرد و بعد بي اعتنايي به چشم انداز 20 ساله شروع شد و بعد مساله کشيد به بي اعتنايي به برخي از قوانين و مقررات و مسايلي که در مجلس مطرح مي شد و اين را در مسافرت هاي استاني سعي کردم در برخي جاها به تفصيل باز بکنم. اين سرپيچي و يا رويگرداندن از مصوبات مجلس دو معنا دارد: يکي اثرات سياسي اين قضيه است، مثلا فلان تصميمي که مجلس صلاح مي داند ،ولي ما اجرا نمي کنيم، قطعا مشکلاتي ايجاد مي کند، ولي از آن مهمتر آن است که مجلس چيزي تصويب بکند و ما چون خوشمان نمي آيد و يا فکر مي کنيم که درست نيست، آن را اجرا نکنيم. در کشوري که قانون اجرا نشود، همه چيز ممکن است. در سابقه تاريخي مان خيلي چيزها ديديم و طبيعي است که بترسيم از اين قضيه ،مخصوصا وقتي که در ايران نظام جمهوري اسلامي برپا شد، طوري به قانون نگريستيم که اين قانون از حد مساله عرفي به مسايل شرعي هم کشيده مي شود. يادم است که اول انقلاب سر چهارراه ها وقتي چراغ قرمز مي شد، مي ايستادند و عبور نمي کردند، به دليل اينکه فکر مي کردند حرام است از اين چراغ قرمز رد بشوند. طبيعي است که مهمتر از نهادها و ارگان ها شايسته است که قوه اجرايي اين قوانين را رعايت کند. وقتي مجلس بودجه را تصويب مي کند ، بيايد آن را رعايت بکند. اگر برنامه پنج ساله است ،رعايت بکند. اگر در کشور براساس قانون شوراهايي که تصويب شدند که عمل بکنند و کشور را اداره بکنند، دولت موظف است که آنها را رعايت بکند، حتي اگر خوشش نيايد. اگر مخالف اين نوع قوانين هم باشد، بايد از طريق قانوني برود راهي پيدا بکند و راه حلي بيابد، نه اينکه آنها را اجرا نکند، ما با اين موارد بسيار رو به رو شديم. وقتي که از اين فراتر رفتم، در رابطه با سياست گذاري ها، در رابطه با دولت دچار مشکل شدم و اين اولين حساسيت من بود .در سياست گذاري ها ،احساس من اين بود که ملت ما بعد از سي سال انقلاب کرده، پايه هايي در اين انقلاب ريخته شده و قدم هايي براي توسعه کشور برداشته شده و آرمان هايي در قانون اساسي براي بهبودي مردم، پيشرفت و سعادت مردم براي همه قشرها تعيين و تهيه شده، ديديم که با عدم اتخاذ سياست هاي درست ما مردم را دچار دشواري کرديم. مهم ترين آنها اين که فکر کردم حس ملي دولت ضعيف است و اين حرف مهم است و بايد براي آن برهان بياورم و استدلال بياورم. شما مثلا نطق هاي مسئولان کشورهاي مختلف را با همديگر بسنجيد ،خواهيد ديد که سعي مي کنند نام کشور خودشان را در نطق ها بيشتر بياورند و سعي مي کنند که از اين واژه استفاده بکنند. ما در همان سند چشم انداز 20 ساله بحث هويت ايراني و هويت ملي و مذهبي را کرديم که کم کم در سياست هاي حاکم بر برنامه هاي پنج ساله مان هم تاکيد شده که هويت ملي براي وحدت ملي و حفظ منافع ملي مان و منافع دراز مدت مان و امنيت مان تاکيد زيادي بکنيم. اثرات اين مساله در سياست خارجي ما مهم است و در سياست داخلي ما هم مهم است. براي همين به طور مثال وقتي که در تاريخ کشور ما يک ايراني جنس ايراني بخرد، اين مفهوم اقتصادي دارد و هم برايش يک نوع حمايتي از هويت ملي در آن نهفته است. ما در فرم لباس ها و پوشش ها و نوع برخورد با مسايل اقتصادي مان وقتي که فکر مي کنيم در مورد خودکفايي در محصولات کشاورزي ، ضمن اينکه معناي اقتصادي دارد اين مسله ، در عين حال در اين که بتوانيم در يک کالاي استراتژيک مستقل بشويم ، مسايل علاقه به ايران هم به طور مخفي نهفته است و به صورت يک انگيزه وجود دارد. بنده متوجه شدم که در مورد مسايل اقتصادي به طور مثال بگويم که براي مردم قابل لمس است و هم از نظر پايبندي به يک نوع وطن دوستي، عرق ايراني مهم است .مي بينيم که در رشت که مرکز برنج است، از نظر اشتغال بسيار مهم است اگر دقت بکنيد، در رابطه با همين منطقه برنج پاکستاني و هندي بازارهاي آنجا را پر کرده است، در حالي که برنج شمالي يا برنج گيلاني در انبارها مي پوسد. من احساس مي کنم دولتي که به کشور علاقه دارد و عرق ملي دارد و دست کم به گيلان علاقه دارد، غير از آثار اقتصادي که منجر به بيکاري وسيع مي شود، يک حس ملي بايد داشته باشد که به اين سادگي بازارهاي داخلي را دست خارجي ها ندهد. ما سر پرتقال را همين مي بينيم. پرتقال مازندراني و گيلاني روي درخت باقي مانده، ما خيلي راحت عادت کرديم و کسي ناراحت نمي شود که فلان ميوه از آمريکاي لاتين يا انگور آفريقايي يا سيب فرانسوي روي ميز باشد. در حالي که باغ هاي چاي کشور در حال ويران شدن است ، اين را هم به دليل اقتصادي مي گويم و هم به دليل عرق ملي دارم ، مطرح مي کنم. يک کشاورزي بومي شده در طول 120 سال فعاليت که گفته مي شود شخصي به اسم کاشف السلطنه بوته هاي چاي را از چين مي آورد و در ايران بومي مي کند. خانواده هاي زيادي در اين رابطه فعال مي شوند و اقتصاد قابل توجهي هم دارد . اشتغال وسيعي هم ايجاد مي کند. حدود 55 هزار خانوار در شمال از اين راه نان مي خورند. ذائقه ملي ما هم تحت تاثير اين قضيه قرار مي گيرد. يادتان هست که چاي چين اول چقدر اهميت داشت. ما به اين مسايل بي اعتنايي مي کنيم و نتيجه اش اين مي شود که اولا ذائقه عوض مي شود و تمام بازارهاي ما و خانه هاي ما مملو از چاي هاي خارجي مي شود. اين در حالي است که از نظر اشتغال هم باغ هاي چاي روز به روز کوچک تر مي شوند و حدود 170 تا 180 هزار تن چاي در انبارهاي ما باقي مي ماند و چاي ما روز به روز از دست مي رود. مساله ابريشم ، شکر و محصولات ملي ما همين طور بنده هيچ نوع احساس نگراني در دولت نديدم که دلش بسوزد اعلام بکند که چرا چنين اتفاقي افتاده و متاسف باشد و دلش بسوزد و يک جوري اين ناراحتي را نشان بدهد که صنعت داخلي ما در حال فروپاشي است. به گزارش ايرنا ، ميرحسين موسوي در ادامه نطق راديويي خود افزود : کارخانه هاي منسوجات ما در حال تعطيل شدن هستند. کارخانه هاي الکترونيکي ما در زير آوار واردات کالاهايي که از چين مي آيند و يا از خاور دور مي آيند در حال نابودي هستند. اقتصاد ملي ما در حال از بين رفتن است، بدون اينکه واکنشي داشته باشيم. قبل از اينکه به آثار اجتماعي و اقتصادي اين سياست ها بپردازم، مي خواهم بگويم که هيچ کشوري نيرومند نيست، مگر اينکه اقتصاد نيرومند ملي داشته باشد. اين يک مساله جهاني است و براي همين کشورهايي که اقتصاد نيرومندي دارند، ارتش قوي دارند و نيروي نظامي قوي دارند. مرزهاي امن دارند و امنيت داخلي شان بهتر است . رفاه مردمشان بالاتر است و حرف قوي تري در جهان دارند و در معالات سياسي مي توانند حضور داشته باشند. صرف شعار، صرف برخورداري ازيک ايدئولوژي که متکي بر منابع مالي و اقتصادي قوي نباشد ، نيروي انساني مرفه يا دست کم راضي نباشد، نمي تواند اقتدار ملي ايجاد بکند، نمي تواند در سطح بين الملل فعاليت در خور اطميناني داشته باشد. اين اولين خاصيتش است. ما به خصوص در زماني که در معرض تهديد قرار مي گيريم، اهميت اين مساله صد چندان مي شود. يعني در يک اقتصادي قوي هست که کشور روي آن ايستادگي دارد. از نظر داخلي هم باز مسايل مختلفي پيدا مي کند، ما مشکلات معيشتي داريم که براي مردم ما فوق العاده مهم هستند. مساله تورم براي مردم ما فوق العاده مهم است. بنده در روزهاي اخير بارها اين را مطرح کردم که عملا امکان پذير نيست تورم بالايي داشته باشيم و قشرهاي ضعيف و راضي از حکومت داشته باشيم. تورم يعني کوچک شدن سفره مردم. تورم يعني پايين آمدن استاندارهاي زندگي. تورم يعني مرگ زودرس بيشتر. تورم يعني مريضي. تورم يعني اعتياد. تورم عدم سلامت در اقتصاد ملي. اينها ضايعه بار براي کشور هست و آثار و عواقب آن را مي بينيم. اگر در استان هاي صنعتي هستيد، بيکاري هاي وسيعي که در زمينه کارخانه ها هست را مي بينيد. نيروي کاري که رها شده و حقوق هاي معوقه بسيار زيادي دارد و کاري نمي تواند پيدا بکند و مشکلاتي در زندگي شان دارد ، اينها از يک طرف است. از طرف ديگر مي بينيم که به دليل تورم بالا حتي آن کسي که کاري دارد ،يک شيفت کاري اجازه نمي دهد که اوقات فراغت و توسعه فرهنگي شان را بالا ببرد و استانداردهاي زندگي اش را بالا ببرد، مجبور است دو يا سه شيفت کار بکند. نتيجه اش دعواهاي خانوادگي است. طلاق و اعتياد است و بسته شدن دورنماها به آينده است. اينها چيزهايي است که در جامعه ما زياد اتفاق افتاده است. اين سياست ها را ديدم که هيچ نوع توجهي و هيچ نوع نگاهي به اقتصاد ملي وجود ندارد. در کنارش ديدم که دولت به بيکاري هم به عنوان شاخص نگاه نمي کند، اما توجه داشته باشيم که هيچ دولتي در جهان نيست که مساله کنترل تورم و گراني جزو اولويت هاي اولش نباشد. بيشتر کشورها اولويت اصلي شان همين است. چون مهم ترين شاخص است. يعني در کشوري که تورم کنترل شده، تقريبا بيشتر مسايل اجتماعي و فرهنگي حل شده است. ديدم که اين شاخص ها مورد توجه قرار نمي گيرد،در کنارش يک شاخص ديگري هم داريم که در تمام دنيا دارند روي آن بحث مي کنند که مساله بيکاري و اشتغال است. اين دغدغه همه کشورهاست. در کشور ما ، من نديدم که دولت نسبت به اين مساله حساسيتي داشته باشد. بله آمدند يک طرح هاي زود بازدهي را مطرح کردند، بدون توجه به نظر کارشناس ها پول عظيمي را تزريق کردند در جامعه. به رغم نظرات کارشناسان که گفتند اين مساله کمر قشرهاي پايين را مي شکند، به دليل تورمي که ايجاد مي کند، گوش نکردند و نتيجه اي نداد و جزو برنامه هاي ناموفق دولت مي تواند مطرح بشود. اين مساله را فقط بنده نمي گويم ،بارها اين مساله در مجلس هم به صراحت در موردش بحث شده و همه کارشناس ها ، اقتصاددان هاي بزرگ کشور ما که بي طرف هم هستند در اين زمينه نظر دادند. اين را از اين منظر نگاه مي کنم که دولت خيلي نسبت به مسايل اقتصادي از بعد منافع حساس نبوده است و بيشتر به فکر سر و صداها ، هياهوها و يا مسايل آني و زود گذر و منافع زودگذر بوده است. در نتيجه از مسايل حياتي و سرنوشت ساز به نظر من غافل بوده است. اين را اگر بيشتر بشکافم خواهيم ديد که مساله از آثار اقتصادي کوتاه مدت فراتر مي رود و منجر به طرح شدن مسايل عميق تر اجتماعي براي کشور ما مي شود. همين مساله اعتياد که يکي از مهم ترين مسايل کشور ماست. بنده رفته بودم پاکدشت، صحبت مي کردند مردم اصلي ترين مشکلاتشان را در ازدياد اعتياد مطرح مي کردند. يک مردي مي گفت در يک خانواده 10 نفره، هفت نفرشان معتاد هستند. اگر ريشه همين اعتياد را بشکافيد بر مي گردد به تورم . دوم مساله عدم اشتغال يعني در خانواده اي که جوانش کار داشته باشد، اين مشکلات براي او به وجود نمي آيد.ولي عملا دولت به دليل اينکه به طور مستقيم به اين بحث نپرداخته است ، به چنين مديريت هايي نپرداخته است و به اصطلاح خودش به مديريت جهاني پرداخته است و به مسايل ديگري پرداخته که ربطي به کشور ما نداشته است. در قدرت ما هم نبوده ، در نتيجه در اين رابطه ما دچار ضايعات فراواني شديم که واقعا اصلاح آنها کار بسيار دشواري است. نگراني ديگري که من را وادار کرد در اين صحنه حاضر باشم، آمارهاي نادرست در کشور بود که داده مي شود. وقتي يک مسئول يک آماري را مي دهد، بايد بشود به آن آمار تکيه کرد. اين آمار نشود که امروز يک حرف بزنيم و فردا يک حرف ديگر بزنيم و يک مسئول ديگر بيايد آن را نقض بکند . معمولا اين آمار درست براي نقد و برنامه ريزي ها مهم است و بنده متوجه شدم آماري که داده مي شود، بر اساس مصلحت هاي روز داده مي شود. بعضا آمارها به صورت دستوري تنظيم مي شوند که يکي از بدترين شيوه هاي اطلاع رساني به مردم است. براي همين يکي از نگراني هاي من بود که منجر به اين شد که در شعارهاي خودم گردش آزاد اطلاعات و راستگويي به مردم و درست اطلاع دادن را جزو اصلي ترين اهداف خودم قرار بدهم. بنده برداشتم اين است که يکي از دلايل حمايت مردم از دولت در دوران جنگ به دليل شفافيت اطلاعات و اعتماد مردم به اطلاعاتي بود که دولت مي داد.اين مساله مهم است و اين در حالي است که ما در شرايط فعلي حتي در مجلس هم احساس مي کنيم که آمارهايي که دولت مي دهد يک نوع عدم اعتماد وجود دارد. گزارش هايي که ديوان محاسبات از عملکرد دولت داده است، ناشي از اين همين قضيه است. بحث هزاران تخلف در اجراي يک بودجه سالانه يا روشن نبودن تکليف بيش از يک ميليارد دلار ، همه اش برمي گردد به اين مسايل که روشن نيست و همه اينها جو بي اعتمادي را ايجاد مي کند. من در برنامه هاي آتي البته اين مساله بيشتر توضيح خواهم داد. در اين جلسه تلاش کردم که اين نگراني هايي که باعث شد بنده به صحنه بيايم و بخواهم در اين فضاي ملي توانايي خودم را مطرح بکنم، براي تصميم گيري ها براي شما بيان کرده باشم. آيا اهداف انقلاب اسلامي ما اين بود که يک عده اي بخورند و يک عده اي تماشا بکنند. اين فاصله هاي طبقاتي و شکاف هاي درآمدي که امروز به دليل سياست هاي ايجاد شده آيا به نفع ملت ماست؟ اين همان چيزي است که يکي از نگراني هاي اصلي بنده را تشکيل مي دهد. يکي از مهم ترين اهدافي که در انقلاب فراموش شده است که ما با کارهاي بنيادي اين شکاف ها را کم مي کنيم ، اين شکاف ها آن چيزي که امروز به عنوان اقتصادي صدقه مطرح شده، نمي تواند پر بشود. اين يکي از مهم ترين انگيزه هاي من براي حضور در صحنه انتخابات بود.
دیدگاه تان را بنویسید