روایت فاتح از اهانت به میرحسین
می خواستم ننویسم، میخواستم باور نکنم، میخواستم به سکوت بگذرانم، اما خبر در شهر پیچیده بود و آنان فکر میکردند که فتح الفتوحی انجام داده اند.
ابوالفضل فاتح رئیس سابق خبرگزاری ایسنا و یکی از اعضای ارشد ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی در یادداشتهای روزانه خود که توسط پایگاه اینترنتی رسمی مهندس موسوی منتشر میشود، نوشت: حرمت شکنی غم انگیز ساعاتی از غروب گذشته، پیامکی دریافت کردم که با لحنی پیروزمندانه خبر میداد «امشب در مراسم بیت رهبری هنگام خروج میرحسین، مردم شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه و با ورود احمدی نژاد کل حاضرین شعار صل علی محمد (ص)، بوی رجایی آمد سر دادند». اینکه عدهای به نفع کاندیدایی شعار داده باشند باکی نیست، گرچه بیت رهبری و مراسم عزاداری جای بهره برداری تبلیغاتی نیست. اما اینکه عدهای بیملاحظه حرمت حضور رهبری معظم انقلاب، آن هم در بیت شریف ایشان به شخصیتی از فرزندان انقلاب چنین اهانت کنند، تصورش هم دشوار بود. با یکی از نزدیکان آقای مهندس تماس گرفتم. پرسیدم. آهسته و با صدای آرام گفت، متاسفانه. فهمیدم که همراه مهندس است که این گونه سخن میگوید. ساعتی بعد دوباره تماس گرفتم و جویا شدم. گفت: آری چنین شده است. پرسیدم مگر در بیت رهبری معظم، موسوی را تکریم نکردند؟ گفت چرا، محبت کردند و عنایت داشتند. پرسیدم پس چرا اینان چنین کردند؟ بغضش گرفت و گفت البته همه نبودند. کسان دیگری هم بودند. جوانی هم بود که پیش آمد. پیشانی مهندس را بوسید. دستی به شانه هایش کشید و گفت "امیدوارم عزاداری شان قبول باشد، اما چگونه میخواهند جواب خدا را بدهند؟". او ادامه داد که مهندس به جوان پاسخ داد "خدایی هم هست". می خواستم ننویسم، میخواستم باور نکنم، میخواستم به سکوت بگذرانم، اما خبر در شهر پیچیده بود و آنان فکر میکردند که فتح الفتوحی انجام داده اند. هر چه با خود کلنجار رفتم چارهای جز شرح مختصری از این ماجرای غم انگیز و حرمت شکنی بی سابقه و چند جانبه ندیدم. این نخستین بار در تاریخ انقلاب است که چنین میشود. عدهای به خود اجازه میدهند که حرمت مهمان و میزبان را در بیتی که پناهگاه امت دانسته میشود بشکنند، آن هم در مراسم عزاداری حضرت زهرای اطهر (س). این آغازی نگران کننده و خطرناک از کشاندن خودخواهی سیاسی توسط عدهای ماجرا جو و افراطی به حریم مقدس ترین رکن کشور است. به راستی اینان به کدامین کیش و مسلک اند؟ در بحبوحه سخترین دوران های کشور که فشارهای سیاسی به اوج رسیده بود، کسی به یاد ندارد که در بیت امام یا رهبری معظم با مهمانی چنین شده باشد. جدا از آن که موسوی فرزند محبوب امام و انقلاب است، حرمت مهمان و میزبان که ایدئولوِژی نمیشناسد. شما هرکه میخواهی باش و او هر که هست باشد. مهمان مهمان است و حبیب خدا. برای کسانی که انتخابات را قبض روح میدانند و از صبح تا شام مشغول شبیه سازی خود به امام حسین(ع) و دیگران به یزید و بنی صدر اند، دور از ذهن نیست که احساسات عدهای را به بازی گرفته و چنین بدعتی بیافریند. تحقیقا حساب اینان از رهبری و بیت شریفشان جداست. آنها دل میلیونها هوادار مهندس را شکستند، هوادارانشان را شرمگین، رهبری را ناراضی و دلگیر و مردم را متاثر ساختند. مگر موسوی عزیز دل امام نبود؟ به کدامین گناه با موسوی چنین میشود؟ آنان میخواهند جز خودشان کسی پای به سیاست نگذارد. آری موسوی عزیز بود، اگر پای در این عرصه نمی گذاشت! البته چه باک وقتی او در قلوب مردم خانه کرده و البته "خدایی هم هست".
دیدگاه تان را بنویسید