شرایط تجاری ایران تغییر نکرده است
از میان طیف های سیاسی در آلمان، احزاب اصلی اصولاً در زمینه مخالفت با تحریمهای سنگینتر با هم متحد هستند. احزاب فوق بارها در مورد بیاثر بودن تحریمها صحبتکردهاند.
برای مقابله با ایران، آمریکا مجبور است که در مرحله اول اروپا و به طور خاص تر، لابیهای تجاری قدرتمند آن را متقاعد کند. این کشمکش در ماههای آینده در مرکز توجه خواهد بود. به گزارش سرویس بین الملل «فردا» یک روزنامه آمریکایی "The New Republic"در تحلیلی نوشت: با توجه به عدم استقبال ایران از پیشنهادهای اخیر اوباما، انتظار می رود که دولت آمریکا به دنبال تحریمهای جدید علیه جمهوری اسلامی باشد. در حالیکه بدنبال فشارهای اقتصادی بر ایران هستند، اروپا به عنوان شریک تجاری این کشور، نقش اصلی را بازی خواهد کرد. ایران از نظر اقتصادی وابستگی بیشتری به اروپا در مقایسه با چین و روسیه دارد. سال گذشته، تراز تجاری ایران با اتحادیه اروپا، بالغ بر 14.1 میلیار یورو بودهاست. اروپا در حدود چهار درصد سوخت خود را از آنجا تامین میکند، که انتظار میرود با توجه به حضور شرکتهای همچون رویال داچ شل، توتال فرانسه، هیدرو-استات اویل نروژ در پروژه های توسعه میدانهای نفتی و گازی، بیشتر هم بشود. از زمان انتخاب مجدد محمود احمدینژاد به ریاست جمهوری، اروپاییها نسبت به ناآرامیها و دستگیریها ابراز ناخوشنودی کردند اما این موجب نشد که آنها از اهرم روابط تجاریشان برای فشار بر ایران استفاده کنند. اروپا سابقه طولانی در زمینه ابراز نگرانی در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران دارد. بهترین نمونه این مورد، آلمان است، که بزرگترین شریک تجاری ایران در اتحادیه اروپا به حساب میآید. ایرانیها علاقه خاصی به مهندسان آلمانی دارند. مجموعاً آلمان در سال 2008، 4 میلیارد یورو با ایران تجارت داشته است. بنا به گفته مایکل توکوس، رئیس سابق اتاق بازرگانی آلمان، ایران که در تهران مستقر است "دو سوم صنعت ایران وابسته به محصولات مهندسی آلمان است." تجارت ایران و آلمان در حال رونق گرفتن است. در شش ماه اخیر، شرکت پتروشیمی باسل پلیاولفین قراردادی 825 میلیون یورویی با ایران امضا کرد. طی این قرارداد تکنولوژی ساخت سه کارخانه جدید در اختیار ایران قرارداده میشود. شرکت نیروگاهی "بایرنگاز" نیز با شرکت ملی گاز ایران توافقنامه همکاری جهت ساخت پالایشگاهها، تامین تجهیزات و توسعه شبکه گازرسانی، امضا کردهاست. البته این تنها دغدغه تجاری و اقتصادی صاحبان صنایع آلمان نیست که موجب رونق آن شدهاست. دولت ایران نیز به آن تمایل دارد. سال گذشته این کشور تکنولوژی کنترل یا محدود کردن شبکه اینترنت را مانند شبکه تلفن همراه را از شرکت زیمنس و نوکیا خریداری کرد. "مراکز رصد" سیستم طراحیشده توسط زیمنس، امکان کنترل مکالمات تلفنی و اطلاعات گوینده را فراهم میکند. این سیستم می توانست در ماههای اخیر جهت جمعآوری اطلاعات از مخالفان نقش مهمی بازیکند. در این میان، آلمان یک مورد عجیب است. از سویی ادعا می کند که "روابط خاصی" با رژیم صهیونیستی دارد. آنجلا مرکل، صدراعظم آلمان در سخنرانی خود در کنست که سال گذشته انجام داده بود، اعلام کرد که امنیت اسرائیل جزئی از امنیت آلمان است وی بر فشار آوردن به ایران در دو زمینه سیاسی و اقتصادی تاکید کرد. وی با این وجود دولتش در تلاش برای امضای قرارداد با ایران بودهاست. هارموت شاورته، یکی از معاونین وزیر اقتصاد آلمان، از نفوذ خود برای امضای قراردادی به ارزش بیش از 100 میلیون یورو با یک شرکت مهندسی در حوزه انتخابیاش سوءاستفاده کرد. قرارداد فوق جهت ساخت سه کارخانه تولید گاز طبیعی متراکم (CNG) در ایران بودهاست. مرکل هیچ تلاشی برای ممانعت از این اقدام که به ایران کمک میکند تا نفت خام خود را به نفت سبک تبدیل کند، انجام نداد. دولت آلمان بر این باور است که تمام این معاملات سرانجام ایران را دگرگون خواهد کرد. "تغییرات از طریق تجارت" دیدگاهی است که توسط تجار و نخبگان سیاسی ارائه شدهاست و این بخش از استراتژی گسترده تریاست که به عنوان "گفتگوی انتقادآمیز" شناخته شده است، مفهومش این است که ایرانیها میتوانند به سوی یک وضعیت متعادل و میانه متمایل شوند. از میان طیف های سیاسی در آلمان، احزاب اصلی اصولاً در زمینه مخالفت با تحریمهای سنگینتر با هم متحد هستند. احزاب اصلاً به فکر مسائل امنیتی نیستند. آنها بیشتر نگران انتخابات آینده و حفظ فرصتهای شغلی آلمانیهایی که به تجارت با ایران وابستهاند، هستند. احزاب فوق بدون در نظر گرفتن شرایط کنونی ایران، بارها در مورد بیاثر بودن تحریمها صحبتکردهاند. در سایه این جریان، موج ضدآمریکاییای هم در سیاستهای آلمان در برابر ایران، نقش داشته است. راپرخت پولنز، نماینده مسیحی دموکرات عضو کمیته امور خارجی مجلس آلمان، از تجارت کشورش با ایران دفاع کردهاست و به عنوان دلیل، حضور کوکاکولا و پپسی را در ایران یادآور شدهاست. تحریم یکی از ابزار بحثانگیز در سیاست خارجی است. بسیاری از مردم میزان تاثیرگذاری آن را مورد تردید قرار دادهاند. شرایط ایران همانند آفریقای جنوبی دو دهه پیش است. واضح است که دولت ایران روابط گستردهای با اقتصاد جهانی دارد و چنین تحریمهایی تاثیری محدود خواهد داشت.
دیدگاه تان را بنویسید