پيشرفت جبهه بي اخلاقي

کد خبر: 89106

عماد افروغ

مي توان با قطعيت گفت که توسل به راه هاي اخلاقي مدت هاست براي پاسخ دادن و گفت وگو با طيف خاص نزديک به قدرت پاسخگو نيست، زيرا راه هاي اخلاقي و مذاکره در فضايي کارساز است که اخلاق ارزش محسوب مي شود اما اخلاق براي اين طيف سال هاست که مرده است. ترور گسترده شخصيت ها نشان از اين دارد که اين افراد ماشه تفنگ خود را به سمت وجهه ديني و اخلاقي جامعه ما نشانه رفته اند و نه يک بار که هر روز اخلاق را کشته اند و زير پا له کرده اند.شايد براي همين هم اين بار براي برخورد با طيفي اينچنيني که کيهان و کيهانيان پرچمدارش هستند، راه ديگري را انتخاب کرده ام. اين بار مصرانه حق و حقوق خودم را عطف به نظام قضايي مي کنم، زيرا معتقدم به رغم همه افت و خيز ها هنوز استقلال راي براي اين قوه باقي مانده است و شايد بتوان به عنوان يک ملجأ در برابر اين ميزان از بيداد به دستگاه قضايي پناه برد. هر چند سناريوي شنيع تخريب و ترور شخصيت هاي فرهنگي، سياسي و انقلابي پروژه يي ريشه دار است و به صحنه کشاندن ريشه هاي واقعي و منبع اصلي آن کار آساني نيست اما من هنوز در اين کشور اندک اميدي براي رسيدگي به اين بيدادگري ها دارم. پروژه تخريب از يک سيستم کلي تغذيه مي شود و هر کس گوشه يي از آن را گرفته است و عملياتي مي کند و در اين ميان حسين شريعتمداري و اطرافيانش بازيگران اصلي اين خيمه شب بازي هستند. سال هاست که اين بازي ادامه دارد، هر بار با خواندن اخبار صفحه دو و سرمقاله هاي شريعتمداري و ديگر يادداشت هايي که در اين بولتن منتشر مي شد، دلم به درد مي آمد اما از شما چه پنهان اولين بار درد اين دروغ پراکني ها را زماني تا عمق وجود حس کردم که شريعتمداري نام مرا هم به ليست سياهش افزود و نوک تفنگ ترورش را به سمت من هم نشانه رفت. جريان نخبه سوزي در کشور چهار سال است که با چنان قوتي پيگيري مي شود که بيش از هر چيز شبيه پاکسازي و تهي سازي جامعه از نخبگان شده است. کيهان و طيف هاي نزديک به آن در کمال اعتماد به نفس سراغ چهره هايي مي روند که کارنامه روشني دارند، اما آنچنان همه چيز را به هم ربط مي دهند و سناريونويسي مي کنند که دل هر شنونده يي را به درد مي آورد از اين ميزان سبوعيت. اما من اين بار سکوت نخواهم کرد. مدير مسوول اين روزنامه بايد پاسخگو باشد زيرا من از فرد معلوم الحالي که نامش پاي يادداشت آمده شکايتي ندارم که او تکليفش روشن است. نويسنده يادداشت از آن دست افرادي است که آزادي مشروطش را تنها با اين شرط کسب کرده است که در پروژه آنها همکاري کند و از يک فرد که اختياري از خود ندارد و به هرآنچه مي گويند بايد تن بدهد، انتظاري نيست. زيرا انسان مستقل هرگز وارد اين بازي نمي شود که اين سرسپردگي از هر اسارتي بدتر است. از سوي ديگر ترجيح مي دهم با کوک کننده اصلي اين جريان ها در دادگاه روبه رو شوم، زيرا فتنه ها جاي ديگري است. شايد حتي اين پرونده نتيجه يي هم نداشته باشد اما به شما مي گويم اين بي نتيجه ماندن هم خود يک هدف است، زيرا ديگر به اين ترتيب تکليف خود را روشن مي کنم و از همه چيز دست مي شويم، زيرا اميد به سراب بارها بدتر از قطعيت يک خشکي و بيابان مطلق است.من هنوز اميدوارم، زيرا مواردي را ديده ام که دستگاه قضايي مستقل عمل کرده است و من اميد خود را از دست نداده ام، البته هنوز، چرا که مي دانم گويندگان اين هجويات و اباطيل هيچ مدرکي عليه من در دست ندارند. مدت هاست که با گفت وگو و توصيه به اين افراد گفته ام اين باب را ببنديد، زيرا کسي نمي تواند مرا متهم به سهم خواهي کند؟ اصلاً چه سهمي؟ چرا من بايد فکر کنم در دستگاه رئيس دولت مستقر جايي بايد داشته باشم؟ که از ابتدا هم موضع نقادي داشتم. کي و کجا خودم را سربازي اجرايي و صفر نشان داده ام که نشان مي دهد با اين خصوصيات مي توانم در دستگاه رئيس دولت پستي از وزارت به دست بياورم. آيا نوع مکالمه و محاوره من شبيه ادبيات دولت مستقر بود يا اينکه موضع گيري هايم اين افراد را دچار شبهه سهم خواهي کرده است؟ من تا مشخص شدن راي دادگاه منتظر مي مانم که اين آقايان مدرکي مستدل دال بر سهم خواهي ارائه کنند. قرار بود 30 سال پيش در اين کشور سياست را اخلاقي کنيم، اما در اين چند سال به سمت و سويي مي رويم که روز به روز اخلاق سياسي تر مي شود و آن هم سياستي از جنس غيرانساني و کثيف؛ اخلاقي که قرباني ميزهاي قدرت مي شود و هر آن کس هم بر اين فضا نقدي وارد کرد متهم به سهم خواهي مي کنند و مي گويند اين يکي چون سهمش را نگرفته، نقد مي کند. کدام سهم؟ مگر چيزي از آن خود داريد که بايد با ديگري تقسيم کنيد؟ هر کس در هر پستي در اين کشور امانتدار مردم است و نه غاصب، که اين رويه بوي غصب مي دهد و نه امانتداري. در عين حال مي دانم که فاصله گرفتن و دشمني اين طيف با هر کسي براي او آبرو مي آورد، همان طور که در اين چند روز و پس از مقاله مذکور، آبروي من نزد خداوند و ملت چند برابر شده است. چهار سال منتقد دولت اصلاحات بودم و از تندروي هايشان ايراد مي گرفتم اما هرگز لحظه يي اين ميزان از حرمت شکني عليه من صورت نگرفت، هر چند که دانشگاه تربيت مدرس را ترک کردم اما هيچ وقت شبنامه ها و هتاکي هاي اينچنيني عليه من صورت نگرفت. همه اينها براي من عبرت است و درس اخلاق که بايد در گذشته خود تجديد نظر کنم. اکنون ناراحتم از اينکه گاهي موضعي گرفته ام که ظاهراً به نفع رئيس دولت وقت تمام شده است، که حالا بايد شاهد برخورد اين گفتارهاي زشت و هتاکانه باشم که حالا بنده را متهم به سهم خواهي بکنند. چه سهمي؟ سهمي نيست که اگر هست، تام و تمام براي خودتان نگه داريد که من هرگز در قيامت ياراي پاسخگويي ندارم و نمي توانم در مقابل خداوند متعال به دليل شراکت در اين سهم از خود دفاع کنم و شرمنده باشم. باز هم مي گويم دنيايي ديگر هست و قيامتي و پاسخگويي، يادتان باشد. جوهره انقلاب ما اين نبود آقايان و شما آن را درک نکرده ايد و حالا قدم در اين راه بي بازگشت گذاشته ايد و در تاريکي فرو مي رويد. منبع: اعتماد

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت