ضرورت دفاع از حريم دانش سياسی
امير دبيری مهر
اين روزها حرمت علم، دانش و دانشمندان زيرپا گذاشته ميشود و هيچ صداي اعتراضي نيزبلند نميشود. اين روزها متاسفانه يكي از بنيادينترين و راهگشاترين شاخههاي معرفت بشري يعني علوم سياسي مورد سنگينترين هجمههاي تبليغاتي وغير كارشناسي قرار گرفته است و متاسفانه صدايي از حافظان حريم علم و دانش در نميآيد.گويي علوم نيز درجه يك و دو دارند و علوم پاك و نجس داريم و ظاهرا علوم سياسي از ناپاكترين علوم ميباشد. تحقيقات وبررسيهاي مكرر نشان ميدهد بين اجر نهادن به علوم سياسي و عالمان سياسي و ميزان توسعه و پيشرفت هر كشور ارتباطي مستحكم برقرار است. مگرنه اينكه علوم سياسي در دنياي كنوني بيشتر از هرجا در آمريكا، انگلستان، فرانسه، آلمان، كانادا و ژاپن رونق دارد و چه كسي ميتواند پيشگامي اين كشورها را در حوزه پيشرفتهاي تمدن بشري انكار كند. همين رابطه بين مهجوريت علوم سياسي در كشورهايي مثل مغولستان، دماغه سبز، كومور، آنگولا و اتيوپي با ميزان عقب ماندگي اين كشورها مشاهده ميشود. در پاسخ بهعلت اين همبستگي سياسي بايد گفت علوم سياسي يا دانش حكومت و دولت بر تمامي شئون يك جامعه سايه ميافكند. آيا ميتوان كشوري را تصور كرد كه بدون مديران و نخبگان سياسي و سياستمداران هوشمند، كاردان و دانا در صحنه رقابت جهاني راه به جايي ببرد و بتواند منافع ملي كشورش را تامين كند؟ اين مديران چگونه فنون مديريت سياسي را ميآموزند؟ سياستورزي كه مادرزاد؛ خدادادي و غيراكتسابي نيست. از جنس علوم حضوري و علوم اشراق نيز نيست. سرنوشت كشورها و ملتها هم كه صحنه آزمون و خطاي سياستمداران ناشي و ناآگاه نيست. امروز عقبماندهترين كشورها، كشورهايي هستند كه مديران صفر كيلومتر وارد عرصه سياسي ميكنند تا آزموده شوند و كشورهاي پيشرو نخبگان حكومتي را ازميان نخبگان دانشگاهي و ازميان دانشآموختگان علوم سياسي و تربيتيافتگان نظام حزبي و ديوانسالاري سياسي برميگزينند. زيرا تنها و تنها در سايه آموزههاي اصيل علم سياست است كه يك فرد و شهروند تفاوت منافع ملي و منافع شخصي و گروهي را ميفهمد، اهميت احزاب را در ساختار سياسي درك ميكند، نقش مشاركت و رقابت سياسي را در روند توسعه كشور ميداند و توان تحليل رابطه توسعه و دموكراسي ايجاد ميشود. در ذهن چنين فردي جهاني شدن و تاثيرات آن بر حاكميت ملي قابل بررسي است و رابطه سياست خارجي با توسعه ملي قابل فهم است.دهها موضوع كليدي و بنيادين ديگر وجود دارد كه كاملا تخصصي و محصول انباشت علمي دانشمندان علم سياست است كه شناخت آنها جز از عهده كارشناسان اين علم هنرگونه بر نميآيد. هرچند با كمال تاسف شاهد هستيم كه دركشور ما در مورد اين مقولات هر شخصي و با هر ميزان دانش و معرفتي اظهار نظر ميكند و فضاي عمومي كشور دچار عوامزدگي شده است. زماني ما دانشجويان و پژوهشگران علوم سياسي از شكاف بين دانشكدههاي علوم سياسي با نظام سياسي گلهمند بوديم و اينكه قرباني اين شكاف منافع ملي است ولي امروز بايد از اين متاسف بود كه همين بدن نحيف و ضعيف علم سياست نيز آماج حملههاي سهمگيني قرار گرفته است.كساني كه آراي هابر ماس، ماكس وبر، بشيريه، سريعالقلم و... را زمينهساز براندازي نرم ميدانند نه آراي مربوطه را فهميده و نه مفهوم امنيت و منافع ملي را ميدانند. بلكه تنها به شكل طوطي وار اين واژهها را شنيدهاند شايد ظاهرا هم فارغالتحصيل علوم سياسي باشند ولي كاملا با اين دانش بيگانهاند و كوچكترين شناختي از حوزه علوم سياسي و اجتماعي ندارند. چگونه است كه رهبري معظم نظام بر نهضت توليد علم تاكيد ميكنند ولي عدهاي آتش بر خرمن علم ميزنند. مگر اين كه بگويند منظور رهبري علوم پزشكي و مهندسي است نه علوم اجتماعي كه اگر اينگونه باشد با دهها سخنراني معظم له درباره اهميت علوم انساني و ضرورت بومي شدن آنها چه ميكنند؟ ارسطو مادر علوم را علم سياست ميدانست. صاحب اين قلم بهعنوان كسي كه 14 سال است دانشآموز حوزه علم سياست هستم ودر نظام سياسي - فرهنگي كشور نيز حضور فعالي دارم با قاطعيت معتقدم بسياري از ناكاميها و معضلات و مشكلات جامعه ناشي از بيتوجهي به آموزههاي علوم سياسي است. فقدان ارتباط ارگانيك با صاحبنظران دانش سياست و حكومت نيز وجه ديگر اين نابساماني است كه روزي بايد رفع شود. اينچنين در محافل گوناگون و غيرمرتبط تازيانه بر اندام نحيف يك شاخه علمي وارد كردن و انعكاس گسترده آن از طريق رسانهها نه رواست و نه صواب. چه بهتر بود با كارشناسان خبره اين علم مشورت ميشد و عوارض آن بر كشور ارزيابي ميشد تا چنين بر علم سياست نميتاختند. عزيزان؛ علم سياست هدفي ندارد جز ارتقاي قدرت ملي كشورها با توسل به كارآمدترين شيوههاي معقول و تجربه شده و در ايران نيز دانش سياسي و انديشمندان علم سياست فارغ از علايق و گرايشهاي شخصي كه مقوله ديگري است، گنجي نهفته است كه استفاده از آن موجب ارتقاي توان نظام جمهوري اسلامي ايران شده و بيتوجهي و احيانا هجمه به آن نه تنها خدمت به نظام و ملت نيست بلكه به معناي تلاش در راستاي تضعيف قدرت و منافع ملي است. پاسداري از علوم سياسي در واقع پاسداري از قدرت، امنيت، منافع، آينده، پرستيژ، كارآمدي و حقانيت نظام سياسي كشور است و هجمه به آن زير پا گذاشتن همه اين ارزشها از سر جهل وناداني است. منبع: تهران امروز
دیدگاه تان را بنویسید