تلاشهای عمرانی را زیر سوال نبریم
امیررضا خادم
یکی دو هفتهای است نوک تیز پیکان انتقادات (البته اگر از همین ابتدای کلام نخواهیم بگوییم تخریبها!) به سمت شهرداری تهران نشانه رفته و مشخصاً دو اقدام مرتبط با مدیریت شهری در خصوص یک طرفه کردن خیابان زیبا و باصفای ولیعصر(عج) و همچنین ریزش خیابان و جان باختن یک نفر در پروژه عظیم و ارزشمند تونل توحید واصل به بزرگراه نواب، زمینه سروصداهای بسیار رسانهای از سوی ارگانهای خبری هر دو طیف سیاسی راست و چپ شده است. اینکه انتظار عمومی در مسیر انجام هر پروچه عمرانی، نیل به مقصود بدون هرگونه حادثهای است امری طبیعی است اما زیرسوال بردن کل یک کار عظیم که با حداقل امکانات مالی و سختافزاری و تلاشی شبانه روزی و بهرهگیری تا سرحد امکان از نیروی انسانی و متخصصین بومی به نظر غیرعادی نمیآید؟ تازه این اتفاق هم در کشوری روی میدهد که متأثر از سوء مدیریتهای گوناگون، روزی نیست که در بخشهای مختلف آن شاهد حوادث کوچک و بزرگ نباشیم. قطعاً همه به این مسئله اذعان داریم که هر تغییری همراه با مقاومتهایی است و به صخوص که این تغییر در درون یک نظام اجتماعی پیچیده، متراکم همراه با گرههای کور بسیار صورت پذیرد. کلان شهری که گاه مشکلات اساسی پیش آمده و کوتاه مدت آن برای اقشار مختلف جامعه آن چنان بزرگ است که جز همراهی و تزریق روحیه امیدواری به متضررین، هر اقدام دیگری میتواند حتی زمینه ساز بحرانی عظیم برای کل کشور باشد. حال آیا منطقی است در مسیر انجام یک تصمیم مدیریتی پرتنش مانند یک طرفه شدن خیابان پرتردد ولیعصر(عج)، نهاد عمومی و غیردولتی شهرداری، مجبور شود در کنار تمام مسائل مبتلا به از نارضایتیهای مقطعی این اقدام، جبههای نیز برای پاسخدهی و آرام کردن فضای عمومی جامعه باز کند که قطعاً همراه با افزایش هزینههای مادی و معنوی بسیار نیز خواهد بود؟ در یک نگاه اجمالی و محاسبهای سرانگشتی، فارغ از هرگونه گرایش سیاسی خاص میتوان به این مسئله اذعان داشت که در طول دوران مدیریتی چند سال اخیر حام بر شهرداری تهران آنچه بیش از هر چیز نمایان بوده، حاکمیت روحیه تلاشگری مستمر و بیوقفه است. میدانم یکی از فرضیات بسیار پررنگ و جدی که در خصوص دلیل استقرار چنین تفکری بر شهرداری تهران وجود دارد، تصور بدبینانهای به نام وجود امیال و نیات سیاسی شخص شهردار به منظور مطرح کردن خود و بهرهگیری از جایگاه شهرداری موفق برای رسیدن به اهداف بزرگتر بعدی است! حال اگر فرض را بر این بگیریم که صددرصد با همین تفکر، شهرداری در حال کار شبانه روزی و قوی است، آیا تغییر جهت کشور و فعالیتهای سیاسی آن از مسیر تخریب و پرونده سازی و به قول معروف خالی کردن زیر پای رقیب به سمت تلاش در معرفی و اثبات خود از طریق کار و کار و کار برای آبادانی کشور، اتفاق نامیمونی است؟! پس فارغ از همه هجمههای متعددی که در چند هفته اخیر با هدفهای خاص، که یکی از آنها شاید عبور از حوادث پس از انتخابات باشد! انجام میگیرد. از همه همکاران بزرگوارم در فضای رسانهای کشور به عنوان یک ایرانی عاشق آبادانی و سربلندی کشور، خاضعانه میخواهم، تلاش خادمین پرتلاش کشورمان را ارج بنهیم و اگر به ضرس قاطع نیز معتقدیم کار مثبتی با هدفی سیاسی ساماندهی شده، باز هم برای تبدیل شدن روحیه کار بر جامعه به جای مرامهای مخرب و پروندهساز، از چنین تغییر جهتی حمایت بیدریغ کنیم. هرچند نقد کارهای صورت گرفته در هر زمانی توسط رسانه را نیز با اعتقاد راسخ قبول دارم و معتقدم چنین نقدهای منصفانهای باعث دیده شدن بیشتر تلاشها و کاسته شدن از اشکالات احتمالی آنان و از همه مهمتر حساسیت بیشتر مدیران بر انجام کار خوب خواهد شد. منبع: مشق آفتاب
دیدگاه تان را بنویسید