ارادت آيت الله هاشمی به آيت الله خامنه ای

کد خبر: 90822

ع- وارسته

به سخت جاني خود اينقدر نبود اميدم...! ... روز 6 تير 1360 دو ساعت و اندي بعد از ظهر از چاه سيصد و پنجاه متري معادن ذغال سنگ باب ميزوي زرند کرمان، پس از دو ساعت گشت و گذار در تونل هاي سياه و تاريک و مرطوب ذغال سنگ بيرون آمدم و داشتم به حال کارگران زحمتکش و مظلوم معادن ذغال فکر مي کردم، فرمانده ژاندارمري منطقه، رشته فکرم را بريد و گفت: «به حال آيت الله خامنه اي امام جمعة تهران سوء قصد شده و ايشان را به بيمارستان برده اند» و عقل به خرج داد و اضافه کرد: «جراحت سطحي است و ايشان را خطري تهديد نمي کند.» اگر اين را نمي گفت نمي دانم در آن حالت چه بر سرم مي آمد؛ اما همين اضافه، توانست خاطرم را کمي آرام کند. فقط چنين خبر موحشي مي توانست فکرم را از زندگي مشکل معدن کاران جدا کند؛ که کرد. فوراً لباس معدنچيان را در آوردم و خودم را شستم و لباس خودم را پوشيدم و... اول شب خود را به تهران رساندم و تا در بيمارستان قلب، ايشان را زنده نديدم، آرام نگرفتم. گرچه در فرودگاه کرمان هم به وسيلة تلفن، چنين اطميناني داده بودند، ولي شنيدن کي بود مانند ديدن! از سر معدن باب ميزو تا اتاق «سي، سي، يو» (در تهران) تمام فکرم در فضاي معطّر زندگي همرزم و همراه دوران مبارزات و يار وحلاّل مشکلات فراوان امروز و آيندة‌ انقلاب مي گشت... نقش امام جمعه تهران را در مبارزات زمان شاه از اول تا آخر، زندانهايش، شکنجه هايش، تبعيدهايش، سخنرانيهايش، فکر دادن هايش و نوشته هايش و... . و آثار حضورش در شوراي انقلاب، در حزب جمهوري اسلامي، در دولت موقت، در ارتش، در جنگ و در سپاه پاسداران انقلاب و در نهادهاي ديگر انقلاب، در بسيج تودة مردم و در مجلس شوراي اسلامي. صداي گيرا و نيرو بخشش را در خطبه هاي جمعة تهران و لحن گرم و حال آورش را در قرائت سوره هاي قرآنِ نماز جمعه و بيشتر از همه کمکهايش به امام امت در امور کشور و ارتش و جنگ را که مهمترين مسألة کشور بود... (به نقل از کتاب «عبور از بحران» ، ص 517 ، خاطرات سال 60)

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت