مردي كه وزير شدن را دوست نداشت
ذبيحي در ابتدا نسبت به كار اجرايي و حضور در دولت ابراز بيعلاقگي كرده و اين بيعلاقگي را حتي در مصاحبهاي مفصل با روزنامه ايران هم به صراحت اعلام ميكند. چنانكه در زماني كه مشاور احمدينژاد بود از پيشنهادات زياد براي حضور مسئوليتهاي مختلف خبر ميدهد اما تاكيد ميكند كه نسبت به پذيرفتن كار اجرايي دغدغه داشته و هيچ گاه نتوانسته خود را قانع كند كه مسئوليتي اجرايي را بپذيرد. در دولت دهم اما ظاهرا اوضاع تغيير كرده و ذبيحي توانسته...
تهرانامروز: «مي خواهي براي خودت كار كني يا براي كمك به دولت؟» اين سوالي بود كه چند روز پس از سوم تير ماه 1384 محمود احمدينژاد از علي ذبيحي پرسيد. علي ذبيحي كه در پي ناكامي محمد علي آبادي، چندي پيش به عنوان وزير پيشنهادي نيرو معرفي شد، در همان آغاز كار دولت اصولگرا برابر پرسش مهمي قرار گرفته بود. براي خود كار كردن معنايش وزارت و معاونت بود و براي دولت كار كردن به معناي مشاورت و همكاري در پشت صحنه محسوب ميشد. ذبيحي كه قبل از برگزاري دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري به عنوان مسئول كميته استانهاي ستاد حمايت از احمدينژاد فعاليت ميكرد به خاطر مسئوليت مهمش در حمايت از احمدينژاد از اين امكان برخوردار بود كه بلافاصله به عنوان وزير معرفي شود. او اما در پاسخ به سوال احمدينژاد گزينه دوم را انتخاب كرد و به رئيسجمهور گفت: ترجيح ميدهم به دولت كمك كنم. به اين ترتيب حكم مشاورت صادر و او به عنوان مشاور رئيسجمهور در امور نيروي انساني منصوب شد. ذبيحي در روزهاي اول علاقهاي به كار اجرايي نداشت و ترجيح ميداد در پشت صحنه فعاليت كند: «در شرايطي كه خيل عظيمي از نيروهاي مشتاق مدير شدن وجود دارند كه در بين آنها افراد جوان، با انگيزه، متخصص و تعهد فراوان هستند كه هم خودشان و هم اطرافيانشان تلاش ميكنند صاحب پستي شوند و منشأ خدمت باشند، بيشتر مايلم كمك فكري - سياسي به جريان دولت داشته باشم تا انشاءلله در طرحها و برنامهها موفق شوم.» حالا ظاهرا در تفكرات ذبيحي تغييراتي به وجود آمده است. او كه پيشتر به صراحت گفته بود ضرورتي ندارد خودم را درگير كار اجرايي كنم، از حاشيه كناره گرفته و ترجيح ميدهد در وسط گود حاضر بوده و در ميانه نظارت مجلس و پرسشگري خبرنگاران و گرفتاريهاي مربوط به حوزه آب و برق كه با زندگي روزمره مردم سر و كار دارد شغلي قبول كند. قبول شغل جديد البته فقط به وي مربوط نميشود. تا اين جاي كار 50 درصد قضيه كه مربوط به رضايت ذبيحي ميشود حل شده و تنها 50 درصد مشكل باقي مانده و اينكه مجلس هم او را بپذيرد و راي اعتماد دهد. علي ذبيحي كه اكنون به عنوان وزير پيشنهادي نيرو معرفي شده تا پيش از روي كار آمدن احمدينژاد هيچ مسئوليت اجرايي بر عهده نداشت و سوابقش به عضويت در شوراها، تشكلها و مجامع محدود ميشد. وي دکترا در مهندسى مکانیک کاربردى دارد و در گذشته یکى از فعالان انجمنهاى اسلامى دانشجویان ایرانى خارج از کشور و عضو حزب جمهورى اسلامى بوده است. در ادامه او به جامعه اسلامي مهندسين پيوست و عضو شوراي مركزي شد اما از آن جا كه به فعاليت سياسي در جمع اصولگرايان علاقه زيادي داشت، جمعيت ايثارگران را هم براي فعاليت مناسب تشخيص داد و در ادامه عضو هيات اجرايي و امور استانهاي شوراي هماهنگي نيروهاي انقلاب اسلامي (آبادگران) شد تا انتخابات نهمين دوره رياست جمهوري رسيد و در قلب ستاد انتخاباتي محمود احمدينژاد مشغول به كار شد. سوابق دانشگاهي ذبيحي هم در نوع خود جالب توجه است. ریاست دانشکده مهندسي مکانیک نیروگاه (انرژی)، عضویت در هیأت علمی دانشگاه صنعت آب و برق دانشکده انرژی و هیأت امناي دانشگاههای اراک، گیلان، بین الملل امام خمینی و علوم پزشکی اراک و تاليف 35 مقاله علمي در كنفرانسهاي داخلي و خارجي از جمله سوابق وي به حساب ميرود. تنها مسئوليت اجرايي او پيش از رياست سازمان تامين اجتماعي سرپرستي هسته گزينش وزارت امور اقتصادي و دارايي و سازمان مالياتي كشور بود. با اين حال پس از روي كار آمدن احمدينژاد، سه سال و نيم طول كشيد تا پاي وي به مناصب اجرايي باز شود. او در اولين مسئوليت اجرايياش به عنوان رئيس سازمان تامين اجتماعي منصوب شد. شايد همين كم تجربگياش در امور اجرايي باعث شد كه وي در چهار سال گذشته از رسانهها دوري كند و جز موارد معدودي با خبرنگاران حاضر به صحبت نشود. حتي به عنوان رئيس سازمان تامين اجتماعي علاقهاي به برگزاري كنفرانس مطبوعاتي نشان نداد و به همين دليل وقتي نامش به عنوان وزير پيشنهادي جديد اعلام شد خيليها حتي تصويري از ذبيحي در ذهن نداشتند. ذبيحي در دوران كوتاه مديريتش در سازمان تامين اجتماعي بيحاشيه نماند و در همين زمان اندك خبر اختلاف نظر او با اعضاي هيات مديره سازمان تامين اجتماعي منتشر شد. كار به جايي رسيد كه حتي يك سايت خبري اصولگرا خبر از اين داد كه اعضاي هياتمديره سازمان تامين اجتماعي نامهاي به احمدينژاد نوشته و در اين نامه ضمن بيان نقاط ضعف مديريتي ذبيحي درخواست بركناري او را مطرح كرده اند. ذبيحي يكي از همراهان هميشگي احمدينژاد به حساب ميآيد. آشنايي ذبيحي با احمدينژاد البته به سال 1376 برميگردد. رفتن احمدينژاد از استانداري اردبيل باعث شد تا به تهران بيايد و در جامعه اسلامي مهندسين حضور پر رنگي داشته باشد. حضور در اين تشكل اصولگرا باعث ميشود تا ذبيحي و احمدينژاد با هم آشنا شده و كار مشترك سياسي را با هم پيش ببرند. دومين دوره انتخابات شهر و روستا فرصتي فراهم كرد تا اصولگرايان جوان با تشكيل جمعيت آبادگران، خود را محك بزنند. ذبيحي با حضور در اين مجموعه در تنظيم ليست 15 نفره كمك كرد؛ ليستي از افراد گمنام و ناشناخته كه پس از پيروزي در انتخابات، احمدينژاد را به عنوان شهردار تهران انتخاب كردند. احمدينژاد در شهرداري سبك جديدي از مديريت را به نمايش گذاشت كه موافقان و مخالفان خاص خودش را داشت. با اين حال شيوه وي اطرافيانش را مصمم كرد زمينههاي حضور وي در انتخابات رياستجمهوري را فراهم بياورند. در آن مقطع شوراي هماهنگي نيروهاي انقلاب، كانون اصلي تصميمگيري در مورد انتخابات بود. ذبيحي كه از حاميان احمدينژاد در اين شورا محسوب ميشد بسيار تلاش ميكرد تا سمت و سوي شورا را به سوي حمايت از احمدينژاد سوق دهد. ذبيحي اما در اين شورا تنها ماند و عملا به حاشيه رفت چرا كه اكثريت شورا تمايل خود را به حمايت از محمدباقر قاليباف يا علي لاريجاني نشان داد و عملا طرفداران احمدينژاد در شوراي هماهنگي ناچار شدند شورا را رها كرده و به صورت مستقل از احمدينژاد حمايت كنند. در اين ميان ذبيحي كه پيشتر در جامعه اسلامي مهندسين، جمعيت ايثارگران و شوراي هماهنگي، بيشتر در بخش استانها فعاليت ميكرد در ستاد انتخاباتي احمدينژاد هم مسئوليت استانها را پذيرا شد. مهمترين دغدغه ذبيحي در مسئوليت انتخاباتياش اين بود كه براي احمدينژاد در استانهاي مختلف برنامه سخنراني ترتيب داده و او را به مردم نقاط دور از پايتخت معرفي كند چرا كه احمدينژاد بيشتر در تهران شناخته شده بود و كمتركسي او را در شهرستانها ميشناخت. نكته جالب اين بود كه ذبيحي در مدت زمان كوتاهي ستادهاي استاني را شكل داد و به خاطر فرصت كم، كار به شكل «خودجوش» پيش رفت و از اصول منسجم سازماني فاصله داشت. حتي دستورالعمل مشخصي هم براي استانها صادر نشده بود تا روزي كه احمدينژاد براي سخنراني در جمع اعضاي شوراي معين استانها دعوت ميشود. شهردار آن روزهاي تهران توصيههايي را خطاب به حاضران مطرح ميكند. ذبيحي كه توصيهها را بسيار پسنديده بود به احمدينژاد پيشنهاد ميدهد متن صحبتهايش از روي نوار پياده شده و بهعنوان دستورالعمل به استانها ابلاغ شود. برخي نكات مطرح در آن دستورالعمل اين بود: 1- بايد سعي كنيم ستادهايمان خدايي باشد و در آن گناهي اتفاق نيفتد 2- سعي كنيد كساني كه كمك ميكنند، بشناسيد تا بدانيد مالشان شبههناك نباشد، خمس و زكاتش پرداخت شده باشد و حلال باشد، از همان اول با همه طي كنيد كه اينجا كار براي خدا انجام ميشود و كسي نبايد براي آيندهاش توقع داشته باشد. 3- به همه بگوييد در اين ستاد هر كس فعاليت ميكند، بعدا خبري از پست و مقام نيست. در دوران حضور ذبيحي در مسئوليت استانهاي ستاد احمدينژاد اتفاقات جالبي هم در ستاد افتاد. خاطرات ذبيحي در نوع خود بسيار جالب است: «در يكي از استانها با ما تماس گرفتند و گفتند يك جوان16- 15 ساله با لباسهاي پاره و سر و وضع ژوليده به ستاد آمده بود و يك 500 توماني داد و گفت من پولهايم را كه جمع كردم 500 تومان بود و همين را هم به ستاد آقاي احمدينژاد ميدهم. در استاني ديگر پيرزني يك شيشه آبليمو آورد و گفت اين را به ستاد هديه ميكنم.» در نهايت با پيروزي احمدينژاد در دور دوم انتخابات، ستادهاي استاني كارشان به پايان ميرسد و نوبت به چيدن كابينه ميرسد. با فرارسيدن موعد انتخاب كابينه احمدينژاد تعارفي به ذبيحي ميزند تا اشتياقش را براي حضور در كابينه بسنجد: «مي خواهي براي خودت كار كني يا براي كمك به دولت؟» ذبيحي در ابتدا نسبت به كار اجرايي و حضور در دولت ابراز بيعلاقگي كرده و اين بيعلاقگي را حتي در مصاحبهاي مفصل با روزنامه ايران هم به صراحت اعلام ميكند. چنانكه در زماني كه مشاور احمدينژاد بود از پيشنهادات زياد براي حضور مسئوليتهاي مختلف خبر ميدهد اما تاكيد ميكند كه نسبت به پذيرفتن كار اجرايي دغدغه داشته و هيچ گاه نتوانسته خود را قانع كند كه مسئوليتي اجرايي را بپذيرد. در دولت دهم اما ظاهرا اوضاع تغيير كرده و ذبيحي توانسته با خودش كنار بيايد تا مسئوليت اجرايي در سطح وزارت بپذيرد. نامه معرفي وي به عنوان وزير پيشنهادي نيرو البته از سوي احمدينژاد پس گرفته شده و اين نگراني براي او وجود دارد كه احمدينژاد پشيمان شده و گزينه ديگري را به جايش معرفي كند. با اين حال موضوع اصلي اينجاست كه ذبيحي لااقل ديگر خودش با خودش كنار آمده و برخلاف دولت نهم از كار اجرايي فرار نميكند. آيا مرد هميشه مشاور حالا كه از پشت پرده خارج شده، وزير نيرو ميشود؟
دیدگاه تان را بنویسید