تكتاز اسبي كه ما داريم
وبلاگ محمد مهاجری
مدتي پيش ، همين جا از افسردگي پس از انتخابات نوشته بودم. با اين حال اميد داشتم پيش بيني ام غلط باشد يا دست كم اينكه اين احساس و حالت در جامعه دوام و قوام نيابد و مردم به زندگي عادي شان برسند. اما دريغ كه مشاهداتم اين را نشان نمي دهد. بخشي از جامعه هنوز در شوك يا خشم يا نگراني از اتفاقاتي هستند كه بعد از انتخابات رخ داده. نه تنها براي تلطيف اين فضا كاري نكرده ايم كه هر روز بر آتش مي دميم. از قول كساني كه در زندانند نقل قولهايي به عمل مي آيد كه حتي اگر درست باشد - كه به صحتش اطمينان ندارم - هيچ كمكي به اعتمادسازي و ايجاد آرامش نمي كند. اين كه بياييم و دائما بخشي از افراد جامعه را - كه روزگاري بر مسند قدرت بوده اند - وابسته به بيگانه و برانداز و امثال آن بدانيم(درست برخلاف تحليل رهبر معظم)هرچند حرف حق زده باشيم به دليل رعايت نكردن تاريخ و جغرافياي بحث، تاثير مثبتي نمي گذاريم. بعضي ها هنوز با ادبيات اواخر دهه ۵۰ و اوايل دهه ۶۰حرف مي زنند. نمي دانم آيا اين ناطقين پرحرارت فرصت دارند شخصا - و نه از طريق واسطه ها - يكبار هم شده وارد يك جمع دانشجويي وحتي مردمي كه در كوچه و بازار تردد مي كنند باورپذيري حرفهايشان را تست كنند؟ قديمي ها مي گفتند هزار دوست كم است و يك دشمن بسيار. بعضي حرفها فقط دشمن توليد مي كند و برخي موضعگيري ها بازتوليد خشونت و عداوت . خشونت فقط در بكارگيري چوب و چماق وحتي درشت گويي با زبان نيست. هر تحليلي كه بنا به دلايلي بر جان مردم ننشيند خشونت زاست. كسي كه عصباني مي شود اگر فضا را باز ببيند واكنش نشان مي دهد وگرنه، خشم را در درونش انباشت مي سازد و در ميان مدت به افسردگي مي انجامد. نتيجه اين افسردگي بلافاصله رخ نمي نمايد. همه افسرده ها گوشه گير نمي شوند. بعضي از آنها هم دچار شادي هاي كاذب مي شوند. يعني از جنس آدم هايي مي شوند كه به آنها الكي خوش مي گوييم. اين افراد مريض اند اگرچه ظاهرا هيچ مزاحمتي براي ديگران ندارند. به گاه نياز به حضور آنان خواهيم فهميد كه چه زياني برده ايم. نيازي نيست اسب سخن و تحليل و موضعگيري را چهار نعل بتازانيم. زير سم اين اسب، جانهاست كه پايمال مي شوند.
دیدگاه تان را بنویسید