اخبار ویژه کیهان
نفوذ قدرت انقلابي ايران در عراق و ديگر كشورهاي توليدكننده نفت مانند بحرين افزايش يافته است.
پيش بيني كيهان درست بود شاهد قلابي كروبي از ارگان سيا سر درآورد پيش بيني كيهان درباره شاهد قلابي كروبي درست از آب درآمد. كيهان هفته گذشته با اشاره به مصاحبه ويديوئي «الف-ش» با رضا علامه زاده فيلم ساز ضدانقلاب مرتبط با سازمان سيا و جريان ناتوي فرهنگي، احتمال داده بود كه نامبرده بلافاصله پس از فريب كروبي و ترغيب وي به انتحار سياسي، مانند آرش حجازي (شاهد تصادفي ترور ندا آقاسلطان!) از كشور فرار كرده است. 6 روز پس از اين پيش بيني، راديو فردا با ارگان رسمي سازمان سيا به انتشار مصاحبه اي القايي با «الف-ش» پرداخت و در مقدمه مصاحبه خود اعلام كرد«وي به تازگي از ايران خارج شده است». راديو فردا همچنين خبر داد كه نامبرده « در ستاد انتخاباتي كروبي به عنوان ناظر گردشي حضور داشته است». پيش از اين برخي عناصر فرصت طلب و دغلباز به خاطر فقدان سوابق معارضه با نظام اسلامي كه جزو لوازم دريافت پناهندگي در برخي كشورهاي اروپايي و آمريكاست، بارها اقدام به جعل و ايراد اتهام عليه جمهوري اسلامي كرده اند. اين اقدام بعضاً ابتدا به ساكن و با فريب طرف غربي صورت گرفته و در برخي موارد ديگر، با خط دهي و شرط گذاري سرويس هاي جاسوسي كشور ميزبان انجام گرفته است. از جمله اين موارد مي توان به «فرشاد-م» و «احمد-ب» اشاره كرد. در اين ميان، انتحار حيثيتي و ادعاي تجاوز جنسي، ترفند دوجانبه اي است كه همزمان از سوي سرويس هاي جاسوسي كشور ميزبان و برخي متقاضيان پناهندگي به كار گرفته شده است. در اين زمينه رضا علامه زاده به عنوان همكار تشكيلات ناتوي فرهنگي، عناصر حاضر به همكاري شده را به بازي در مقابل دوربين و طرح دعاوي مي كشاند كه الف-ش آخرين آنهاست. الف-ش كه با فريب كروبي، به عنوان سند وي درباره تجاوز به بازداشت شدگان مطرح شد، در مصاحبه اخير با ارگان سازمان سيا به هماهنگي با علامه زاده - حتي قبل از مراجعه به كروبي كه با ستاد وي همكاري داشته- اشاره مي كند و مي گويد: «هيچ كس از افراد خانواده ام در مورد تجاوز خبر نداشت تا زماني كه اين مسئله به وسيله فيلم آقاي علامه زاده علني شد. در ضمن هيچ كس به جز آقاي كروبي و بعضي از نمايندگان مجلس از اين مسئله خبر نداشتند.» اين عنصر فرصت طلب درباره در ميان گذاشتن ادعاي تجاوز با كروبي مدعي شد: من پيش آقاي كروبي رفتم و نمي خواستم قضيه تجاوز را بگويم، ولي آقاي كروبي با ديدن اشك ها و لحن صدايم به من گفت فكر مي كنم يك چيزي را پنهان مي كني و بعد افرادي كه در اتاق بودند را بيرون كرد و تنها با من صحبت كرد، مثال زد و بعد آيه قرآن خواند و به صورت سربسته از من پرسيد چنين اتفاقي افتاده و من گفتم بله. بعد زدم زير گريه و ايشان مرا بغل كرد، در حالي كه اشك در چشمانش جمع شده بود و آرام و قرار نداشت. الف-ش درباره ادعاي تجاوز هم گفته است: نمي دانم تجاوز از سوي شخص بود يا با وسيله(!) راديو سازمان سيا درباره اين مصاحبه جهت دار و القايي توضيح نداد كه چگونه به صورت تصادفي! با فرد مذكور ارتباط پيدا كرده و با وي كه ظاهراً اختفا برگزيده گفت وگو كرده است. كروبي پس از لو رفتن دروغش مدعي شده بود نامبرده مفقود شده و احتمالا از سوي دادستاني ربوده شده است! كروبي هم چنان كه در مناظره هاي انتخاباتي هم نشان داد فاقد اطلاعات كافي و قابل استناد بوده و معمولا از سوي همراهان و اطرافيان هدايت مي شود. در ماجراي ايراد اتهامات اخير نيز وي از سوي برخي عناصر مشكوك نظير مسئول سايت سحام نيوز و ... مديريت مي شد. شايان ذكر است در ماجراي ترور جنايتكاران خانم ندا آقاسلطان هم فردي به نام آرش حجازي كه قرار بود تحليل و تفسيرهاي از پيش آماده شده شبكه جاسوسي و رسانه اي انگليس را به اين قتل بار كند، چند روز قبل از ترور، از لندن به تهران آمد و فرداي همان روز با انجام موفق ترور و تهيه تصاوير منطبق با سناريو، به انگليس بازگشت و در مصاحبه با بي بي سي، ادعاهاي دروغيني را به جمهوري اسلامي نسبت داد. پس از آن، قرباني اين جنايت وحشيانه، از سوي طراحان انگليسي ترور به عنوان سمبل جنايت در ايران از سوي رسانه هاي وابسته به مثلث استكبار (آمريكا، انگليس و اسرائيل) مطرح شد. يكي ديگر از صهيونيست ها هم به جنبش سبز پيوست! يك بازيگر بهايي و ضدانقلاب و همكار هنري صهيونيست هاي يهودي مقيم آمريكا به خاطر خوش خدمتي هايش به نظام سلطه جهاني، جايزه اي (اسكار تلويزيون) را در لس آنجلس آمريكا دريافت كرد. شهره وزيري تبار (آغداشلو) كه پيش از اين در برخي فيلم هاي ضداسلامي به ايفاي نقش پرداخته، جايزه نقش مكمل زن را به خاطر بازي در نقش همسر صدام در مجموعه «خانه صدام» دريافت كرد. طي هفته هاي اخير عناصري نظير شيرين نشاط دختر سرلشگر نشاط رئيس گارد ويژه شاهنشاهي و حنا مخملباف، هم جايزه هاي مشابهي را با شال و مچ بندهاي سبز دريافت كرده بودند. وزيري تبار (آغداشلو) نيز به هنگام دريافت جايزه موظف شده بود از مچ بند سبز استفاده كند. وي در جمع خبرنگاران از نافرماني مدني در ايران حمايت كرد و اقدام آشوبگران را تكان دهنده خواند. گفتني است همسر نامبرده هوشنگ توزيع از بهاييان مقيم آمريكا است. اين ضرب الاجل هم به بايگاني ضرب الاجل هاي 6 سال گذشته رفت «ضرب الاجل آمريكا و گروه 8 به ايران هم بدون هيچ اتفاقي گذشت و هيچ دستاوردي براي آمريكا نداشت». روزنامه اسرائيلي جروزالم پست با درج اين تحليل و با اشاره به اينكه آمريكا ماه سپتامبر را به عنوان ضرب الاجلي براي توقف برنامه هسته اي ايران اعلام كرده بود، نوشت: تعيين ضرب الاجل براي ايران بي فايده و بي تاثير بود. اكنون اروپايي ها برخلاف گذشته كه مي گفتند ايران هسته اي، پذيرفتني نيست، با خوش بيني غيرقابل انتظاري نسبت به اين ماجرا مواجه مي شوند. رئيس جمهور ايران مي گويد پرونده هسته اي بسته شده و به نظر مي رسد ضرب الاجل آمريكا بي فايده بوده است. اين روزنامه اضافه كرد: ايران گام هاي بعدي را برداشته و نسبت به گذشته پيشرفت زيادي كرده است. ايراني ها در حوزه ديپلماتيك هم تجربه هاي فراواني اندوخته اند به نحوي كه اروپايي ها برخلاف گذشته با خوش بيني به فناوري هسته اي اين كشور نگاه مي كنند، گويا اعتمادشان به ايران افزايش پيدا كرده است. جروز الم پست همچنين نوشت: نفوذ قدرت انقلابي ايران در عراق و ديگر كشورهاي توليدكننده نفت مانند بحرين افزايش يافته است، نفوذ و اثرگذاري ايران اينك در لبنان، فلسطين، مصر، عربستان ، سودان، آمريكاي جنوبي و حتي شرق آفريقا گسترده شده است. بنابراين غرب بايد به جاي ضرب الاجل از واژه هاي ديگري استفاده كند هر چند كه تغيير واژه ها، اثري در حركت شتابان ايران نخواهد داشت. دولت مستكبر آمريكا پس از مشاهده تنش هاي انتخاباتي و آشوب هاي پيش آمده، جانب احتياط را كنار گذاشت و همانند حملات شكست خورده قبلي به تهديد آشكار و يقين ضرب الاجل متوسل شد اما با پايان آمدن ماه سپتامبر، اعلام شد كه هيچ تهديد و تحريمي در كار نيست و آمريكا و اروپا آماده اند فرصت ديگري به ايران براي مذاكره بدهند!! دولت آمريكا از 6 سال پيش مدام ضرب الاجل هاي چندماهه صادر مي كند، با سررسيد آن و عدم اعتناي ايران، عمداً ضرب الاجل را به فراموشي مي سپارد و چندي بعد مجدداً به صرافت مي افتد كه ضرب الاجل دوباره صادر كند! وقتي فولكس سازمان به جدول زد با دروغ از آب درآمدن ادعاي ربوده شدن دختر جواد امام (عضو سازمان مجاهدين انقلاب)، اين سازمان ادعاي خود را پس گرفت اما همزمان به جاي شرمندگي از دروغ پراكني به توجيه جنجال آفريني خود در اين باره پرداخت. سازمان مجاهدين (انقلاب) كه برخي اعضاي آن نقش اساسي در برپايي اغتشاشات پس از انتخابات داشته اند، با ارسال نامه اي خطاب به رئيس قوه قضاييه نوشت: پيرو نامه سرگشاده مورخ 17/6/88 درباره ماجراي ناپديد شدن دختر آقاي جواد امام به اطلاع مي رساند آن نامه با انگيزه هاي انساندوستانه و دفاع از حقوق يك عضو سازمان و در پي دو مصاحبه مادر عاطفه امام با رسانه هاي جمعي مبني بر بازداشت غيرقانوني دخترش و وادار كردن او به اعتراف هاي ناشايست نگارش يافت و اكنون كه مشاراليها طي مصاحبه اي اعلام داشته است ماجراي بازداشت دخترش صحت نداشته و تنها ادعاهاي دختري نوجوان بوده است كه به انگيزه هاي احساسي و عاطفي نسبت به پدر در بند خود، آن را مطرح كرده است، طبعا ما نيز به منظور رفع هرگونه شبهه و سوءتفاهمي وظيفه خود مي دانيم، مطالب مربوط به اين موضوع در نامه مذكور را منتفي اعلام كنيم.(!) اين حزب افراطي بدون عذرخواهي از خيانت اخير كه هماهنگ با حزب مشاركت و سايت وابسته به آن حزب (نوروز) صورت گرفت، با فرار به جلو و ژستي طلبكارانه مي نويسد: به گمان ما بايد به اين ماجرا ]؟![ فراتر از يك حادثه منفرد همچون يك آسيب پذيري نگريست و انديشيد كه چرا صرف نظر معدود جماعت طرفدار سينه چاك و نوعا وابسته به جريان حاكم به جامعه در صحت چنين اخباري كمتر ترديد مي كند]![ در اين بيانيه ادعا شده كه «سازمان قصدي جز اصلاح ندارد» و اين در حالي است كه در بيانيه تند و جنجالي قبلي خطاب به رئيس قوه قضاييه ادعا شده بود «افراد مسلح و مجهز به بي سيم و دستبند دختر برادر مجاهد آقاي جواد را ربوده اند، با اهانت و فحاشي چادر از سر وي كشيده اند. ساعاتي بعد هم نامبرده با منزل تماس مي گيرد و به مادرش مي گويد كه بازجوها وي را تحت فشار گذاشته اند تا به داشتن روابط نامشروع با برخي فعالان سياسي در بند اعتراف كند... شواهد و قرائن هيچ گونه جاي ترديدي باقي نمي گذارد كه ربايندگان عضو ارگان هاي اطلاعاتي و نظامي بوده اند. اگر واكنش همسر شجاع جواد امام نبود اكنون معلوم نبود عاطفه چه سرنوشتي پيدا مي كند. آيا زنده بود يا همچون ترانه موسوي ]؟![ و سعيده پورآقايي ]؟![ بايد جسد سوخته اش تحويل خانواده اش مي شد»! گفتني است در پي افتضاح اخير و عقب نشيني اجباري «سازمان»، سايت موج سبز (ارگان رسانه اي آشوبگران) كه در كنار سايت نوروز جزو دامن زنندگان به شايعات مربوط به دختر جواد امام بود و گردانندگان آن حيثيت نداشته خود را زير سؤال مي بينند، روي دست «سازمان» بلند شد و ادعا كرد سازمان مجاهدين انقلاب تحت فشار بوده و ادعايش را پس گرفته است!! هاآرتص: خيانت قاضي هم نتوانست جنايت هاي ما را در غزه بپوشاند يك روزنامه صهيونيستي فاش كرد گزارش اخير سازمان ملل درباره جنايات ضدانساني اسرائيل در جنگ 22 روزه غزه كه ممكن است پاي برخي سران اين رژيم را به دادگاه لاهه باز كند، با تلاش طاقت فرساي! قاضي گلدستون (يهودي طرفدار رژيم صهيونيستي) سانسور و تعديل شده است. روزنامه ها آرتص در تحليلي با عنوان «دادگاه لاهه در كمين اسرائيل» نوشت: يك سال است ما در رسانه هاي خود در جهان تلاش مي كنيم ثابت كنيم خوني كه در غزه ريخته شد، آب بوده است؛ ولي ظاهراً اين تلاش ها به نتيجه نرسيده و گزارش ها و بيانيه ها و تحقيقات متهم كننده روز به روز صادر مي شوند. مسئله محاصره اقتصادي باريكه غزه، شليك فسفر سفيد، كشتار مردم غيرنظامي، تخريب زيرساخت هاي شهري و انواع ديگر جنايت هاي جنگي مواردي است كه اين روزها مطرح مي شوند؛ ولي در اين ميان هيچ كدام از گزارش ها به اهميت و خطرناكي گزارش «ريچارد گلدستون» نمي رسد. تبليغات اسرائيلي براي مقابله با اين گزارش هاي رسواكننده بين المللي، بر اين جنبه تكيه مي كرد كه به جاي مورد تهاجم قرار دادن پيام ها و متن اين گزارش ها، گزارشگران و تهيه كنندگان آن را مورد تهاجم قرار دهيم. ولي مشكل اينجاست كه در گزارش اخير، اسرائيل نمي تواند به هيچ وجه كاري كند، زيرا گزارش اخير توسط قاضي گلدستون تهيه شده كه خود يك يهودي مشهور و فعال است. براي شناخت بي طرفي گلدستون همين امر كافي است كه به مصاحبه نيكول دختر گلدستون گوش فرا دهيم. نيكول كه در اين مصاحبه به زبان عبري صحبت مي كرد بيان كرد كه پدرش تلاش طاقت فرسايي از خود نشان داد تا اين گزارش كه قرار بود بسيار شديداللحن تر باشد، به وضعيت كنوني خود تبديل شود. بايد مطمئن باشيم كه گلدستون واقعاً دوستدار اسرائيل است. هاآرتص با خطرناك خواندن «گزارش سانسور شده» براي اسرائيل مي نويسد: ما با كشتار صبرا و شتيلاي ديگري روبرو هستيم. بعد از ماجراي صبرا و شتيلا، مردم ما ابراز نارضايتي كردند اما بعد از همين عمليات سرب گداخته، دولت به توزيع نشان ها و مدال ها دست زد. نيازي نبود كه ما منتظر گزارش گلدستون باشيم تا بفهميم فاجعه اي رخ داده است بلكه خودمان بايد حدس مي زديم بين داود فلسطين و جالوت اسرائيل حادثه بزرگي رخ داده است. به جاي تماشاي صحنه بمباران هاي غزه، كاش خيلي زودتر خودمان اين امر را مي فهميديم و آن را متوقف مي كرديم و به تحقيقات پوچ و بي معناي ارتش متوسل نمي شديم. بايد خودمان اولمرت و سيوي ليوني را محاكمه مي كرديم، زيرا تصميم گرفتند با گلدستون همكاري نكنند، اكنون ما با دادگاه بين المللي لاهه روبرو هستيم و ممكن است با دستور بازداشت مقامات اسرائيلي هم مواجه شويم. شايد بار ديگر كه جنگ ديگري را به راه انداختيم، نه تنها به كشته شده ها فكر كنيم؛ بلكه به بهاي سياسي كه به دنبال آن بايد پرداخت كنيم نيز بايد فكر كنيم تا آنجا كه ممكن است در سال آينده، اسرائيل به عامل نفرت همگان تبديل شود.
دیدگاه تان را بنویسید