پرونده ای برای توکلی
احمد توکلي از دهه 40 تا امروز سياستمداري که مي خواهد بماند
هما شيرزاد: «مقلد امام خميني هستم. تا الان هم يک بار بازداشت شده ام و پدر و مادرم خبر ندارند. بعدها هم در همين مسير قدم خواهم گذاشت. احتمالاً بازداشت هايم تکرار مي شود. ممکن است مرا اخراج کنند و به سربازي بفرستند. ممکن است کارم به اعدام بکشد... زندگي ساده يي خواهم داشت. حاضر نيستم حقوقم را صرف زندگي راحت بکنم. مردم فقيرند و من از آنها فاصله نمي گيرم... از رفاه هم خبري نيست، ما يک زندگي فقيرانه خواهيم داشت...» (بخشي از متن خواستگاري احمد توکلي از دخترخاله اش) اين احمد توکلي دهه 40 است. وقتي تنها 19 سال داشت. نه روياي رئيس جمهور شدن در سر مي پروراند و نه اقتصادداني، مي گفت مردم فقيرند و او هم زندگي راحت نخواهد داشت. آن روزها دنبال تئوري هاي اقتصادي براي رفع بحران معيشت مردم نبود و فکر مي کرد بايد مبارزه کرد و درخت تمام رنج هاي مردم را از ريشه خشکاند و اين طور مردم يک شبه روي خوشي را خواهند ديد. مثل خيلي از جوان ها در روياي يک دولت آرماني البته مثل همان ها راهکار نداشت و فکر مي کرد فعلاً بايد به دنبال تاسيس اش بود و براي راه حل پيدا کردن وقت زياد است. اما وقت نبود و بخت بود. آن هم با خانواده مادري، خاله ها خوشحال که پسران شان يکي پس از ديگري عاقبت به خير شدند. بخت سراغ بسياري از پسرخاله هايش رفت. از خاندان لاريجاني ها تا شاهرودي ها و بعد هم توکلي ها، شايد هم تصورش را مي کردند و برنامه داشتند براي يک دهه بعد، که هر کدام در آن دولت رويايي کاره يي شوند و اما آقا احمد اخراج و اعدام که هيچ، دانشجوي ساده مهندسي سال 50 ، 10 سال بعد مي رود که عدالتش را آغاز کند. روياها دارد براي خوشبخت کردن مردم فقير؛ رئيس شهرباني، کميته انقلاب اسلامي و داديار و دادستان انقلاب بهشهر، براي آغاز کار. اگر بهمن 49 براي پول يک بليت اتوبوس سر و صدا راه مي اندازد و نمي گذارد مسافرها حرف زور بشنوند، مي خواهد بعدها رئيس پليس شود و حساب خيلي از زورگوهاي همشهري را بگذارد کف دست شان. کمي تند مي رود. شايد شور جواني است و همان روياي دولت آرماني. معروف مي شود شهرش به اجراي دقيق حکم قصاص، مثل قطع دست دزد و جاري شدن حد... اما هنوز هست دفتر 40 برگ قديمي که دخترخاله ديروز و امروز نگهش داشته براي يادگاري. يادش مي آيد شکم هاي گرسنه و اينکه قرار نبود او سير باشد. به هر حال بايد جلو برود و چه کند با اين عهد؟ وزير کار شدن راه حل خوبي است. اگر ملت بيکار، کار کنند و لقمه ناني به دست آورند ديگر راحت زندگي کردن آقا احمد هم شکست عهد جواني نيست. 30 سالگي و وزارت. چهار سال وزارت. البته خيلي جاها سر مي زند. اعتماد بزرگ تر ها را جلب کرده و از شوراي سياستگذاري صدا و سيما گرفته تا کارهاي مطبوعاتي. اما کمي رک گو است و گفتن حرف هايي که نبايد بزند و زبان تند کار را برايش سخت مي کند. استعفا. وزير دولت موسوي مخالف است با نخست وزير. مي رود سراغ برخي از دوستان قديمي که آن روزها معروف شدند به گروه 99. همان هايي که راي ندادند به مير حسين، هرچند بدون راي آنها هم نخست وزير شد. نقطه اشتراک شان دوست نداشتن ميرحسين است و راه حل مخالفت براي بيرون ماندگان از قدرت راه انداختن روزنامه. رسالت؛ روزنامه يي براي زدن ساز مخالف و خوب مي زند اين ساز را با داشتن مشاوراني مانند توکلي. آنجا رسالتش نقد سياست هاي اقتصادي نخست وزير جنگ است. شايد آب در هاون کوبيدن بوده که عطاي نقد را به لقايش مي بخشد. ايران و جنگ و روزهاي سخت پس از جنگ را مي سپارد به دست همان تکنوکرات هاي سازندگي. شکم گرسنه ملت را هم مي گذارد و مي رود تا شايد روزي که برگشت معجزه کند در اقتصادي که برايش انقلاب کرد، هرچند اين روزها برخي به دکتر بودنش شک کردند اما سعي مي کند خوب ياد بگيرد اقتصاد را. بر که مي گردد سوداي رئيس جمهور شدن در سر دارد. رقابت با هاشمي را دوست دارد. اما با «دو» مشکل دارد. هر «دو» باري که روياي مرد اول سياست شدن ايران را داشت مهري با اين عدد روي کارنامه سياسي اش نشست. و فهميد که باخت. هر دو بار دوم شد. البته يک بار هم به جنگ محمود رفت و قبل از روز مسابقه به نفع سردار جنگ کنار کشيد تا شايد قاليباف بربايد آن گوي را که باز هم نشد، به هر حال دو بار در رقابت با قدرهاي سياست قدش نرسيد از هاشمي 72 و خاتمي 80 بگذرد اما هر بار شد چهره خبرساز. خرق عادت کرد و حرف هايي زد که مي گفتند رسم نيست بزند. از مافيا گفت و بي سوادي اقتصادي رقبا و تا دغدغه نان شب ملت و.... از دعواهاي زرگري بين خيلي ها گفت و اينکه ميان بزرگان دعوا سر لحاف ملاست. شعارهايش حول مبارزه با آقازاده ها مي گشت اما ابا دارد از گفتن مصداق گويا. تاکيد داشت که بايد روزنه اين مفاسد در دولت بسته شود؛ رقيب هاشمي که شد، بسياري ديدند او را. ناشناخته يي که زماني سخنگوي دولت ميرحسين بود و زماني وزير کارش حالا علم کرده مبارزه با مافيا را. همان شعارهايي که احمدي نژاد در رقابت با هاشمي داد، توکلي لطيف تر و محترمانه تر گفت. اما باخت بازي 72 را. البته بعد از انتخاب دوباره رفسنجاني، احمد توکلي با نامه دکتر معين (وزير علوم وقت) مشمول «بورسيه انگليس» مي شود... خيلي حرف و حديث درست مي شود سر مدرک دکترا و بورسيه انگليس. مردمي که رفته بودند مسجد امام حسن عليه السلام در قم روايت مي کنند که اين طور جواب بدگويانش را مي دهد «من و دکتر معين که با هم نيز در مبارزات حبس کشيده ايم، دو دوست هستيم که اين بورسيه مي توانست به عنوان کمترين قدرداني از زحمات دوران انقلاب من از طرف نظام باشد، چرا که ما به واسطه مبارزات نتوانستيم چون ديگران مدارج علمي را طي کنيم،» البته منتقدانش کوتاه نمي آيند. دوستان راستي که روزي دوستش بودند، مي شوند دشمن و ليست مي کنند در روزنامه هايشان به اصطلاح تخلف هاي آقا احمد را؛ 1- اخذ بورسيه دکترا بدون داشتن ليسانس و فوق ليسانس2- دريافت مدرک دکترا در 11 ماه 3- ادعاي توصيه از مقامات براي اعزام به خارج از کشور 4- دريافت ارز متاهلي به رغم عدم همراهي خانواده 5- بي توجهي به تعهدي که با دستخط خود مبني بر عدم ادعاي مدرک دکترا داشته است 6- عضويت در هيات علمي دانشگاه برخلاف ضوابط وزارت علوم و... با همه اين حرف و حديث ها راهي فرنگ مي شود. مي گويند مي گفته مي رود که درسش را ياد بگيرد و بيايد که وقتي انتقاد اقتصادي کرد، حرفش برو داشته باشد. ديگر لازم نيست براي «خانم» شرط کند که اگر فلسطين رفتم تو هم بيا براي مبارزه. که هدف تغيير کرده و بريتانيا مقصد است براي تحصيل. تا دکتر نمي شود بر نمي گردد. حالا ديگر دولت خاتمي سر کار آمده. باز هم شروع مي کند به انتقاد و حالا ديگر مي شناسدش سيد محمد خاتمي و يادش مي آيد اين همان رقيبي است که راي مستضعفان را از سبد هاشمي جدا کرد. يک بار وسط سخنراني حجت الاسلام مسعود شفيعي کيا داد مي زند که چرا از اصلاحات انتقاد مي کني. شفيعي کيا مي گويد که احمد گفته «تو نمي داني دوم خرداد چه نعمتي بوده است،» نعمتش اين است که خاتمي به او اجازه انتشار يک روزنامه مي دهد مستقل تا روياي تلخ رسالت را فراموش کند. اين بار «فردا». روزنامه يي که کمتر از يک سال عمر کرد و بهانه آمد مشکل مالي دارد و تعطيل شد. دعوايشان مي شود اصلاح طلب ها. خيلي ها مخالفند که خاتمي به اين توکلي امتياز بدهد که هيچ، کمکش هم کند براي راه انداختن يک چاپخانه. البته خودش انکار مي کند و مي گويد براي چاپخانه کمکي نگرفته. به هر حال روزنامه نماند و همان 77 بسته شد. پرونده اش تا تاريخ فرصتي نيابد براي سنجش رسانه توکلي و روزهاي سخت 77 و 78 و قتل هاي زنجيره يي و بحران هاي اصلاحات و... و حتي نشود عصاي دستي براي رقابت دوم. اين بار رقيب سيد اصلاحات است. مي داند که محبوب است اين سيد و چنته اش خالي تر از 72 است و اين بار شعارهاي ضد رانتي و مافيا و... زياد به کارش نمي آيد. اما باز هم جرات و جسارت و باز هم همان حرف هاي خوب و شيرين اقتصاد. درست مثل روزهاي جواني و روياي فقير نبودن همه. باز هم مي بازد و باز هم دوم. عطاي رقابت بر سر صندلي دولت را مي بخشد و سوداي وکيل المله. صبر مي کند تا تمام شود مجلس اصلاح طلب ها و با شعارهاي اصولگرايانه ضد اصلاحات مي رود به مجلس فتح شده هفتم. اينجا ديگر جا باز است براي اجراي هر تئوري. دول خاتمي را گرفتار مي کند در طرح هاي فوري اش در باب اقتصاد و البته حرفش خريدار دارد. برخلاف اين روزها که نامه هايش براي رئيس دولت اصولگرا خاک مي خورد و بي جواب. رقيب قديمي اصلاح طلبش هر بار پاسخ مي دهد انتقادهاي دوست منتقد اصولگرا را. خيلي ها انتظار دارند حالا که دولت راست سر کار آمده احمد فتيله مچ گيري هاي اقتصادي اش را پايين بکشد. اما انگار عادت دارد به خلاف جهت آب شنا کردن را. پاي ثابت نه گفتن است. چه مي خواهد متمم هاي پشت سر هم دولت احمدي نژاد باشد براي خالي کردن خزانه، چه طرحي به اسم تحول که او معتقد است متحول مي کند مردم را به روزهاي فقر پيش از انقلاب. دردسرهايش اخيراً تنها اقتصادي نيست. روزنامه هاي اصلاح طلب که بسته مي شود دايه مهربان تر از مادر مي شود براي روزنامه هايي که رفقايش متهم کردند به زنجيره يي. مي گويد چون اهل رسانه است و الف را دارد مي فهمد درد سانسور و نبود آزادي بيان را. البته خودش يک جورهايي مستثني است از سانسور. که هر آنچه خواست کرد در مورد کردان و سايتش شد تبري براي ريشه وزير کشور. کلاً علاقه خاصي به دکتر نبودن هاي مردان احمدي نژاد دارد. از کردان تا رحيمي. مي گويند باهوش است و مي داند براي ماندن بايد در هر دو زمين بازي کند. همان قدر که موي دماغ احمدي نژاد مي شود. براي اصلاح طلب ها هم خوب حاشيه مي تراشد. موسويان را که قرار بود خائن جلوه دهند هر کاري که توانست کرد براي تند کردن آش. اما مي گويد شهامت اعتراف به اشتباه دارد و توبه نامه نوشت براي موسويان و گفت فريب خورده و بس. اما باز هم جاهايي که همه انتظار دارند دوباره همان اشتباه قديمي را تکرار نکند. به کروبي نامه مي نويسد و تحقيق نکرده نصف اتفاق ها را کذب مي خواند و دروغ. از يک طرف خاطيان برخورد با مردم را محاکمه مي کند و از يک طرف حاميان ميرحسين را. شايد تقليدي نباشد از سياست بازي هاي رقيب اول انتخابات رياست جمهوري اش. اما خيلي دوست دارد همان طور هوشمندانه وسط خط برود و گاه اصلاح طلب ها را دلشاد کند و گاه اصولگراها را. به همين دليل اين روزها هر حرفي که مي زند عجيب نيست که گويا در خاطره ملت مجاز است به ايراد گرفتن از هر دو طرف.
فرناز حسنعلي زاده: شايد کمي تامل کافي باشد تا گرد و خاکي که طيفي از نمايندگان اصولگراي مجلس به سرکردگي احمد توکلي بر سر برخي از اعضاي کابينه به راه انداخته اند فرو بنشيند تا خواسته پشت پرده جرياني که اين روزها ميدان داري کرده و سخاوتمندانه سوژه دست روزنامه ها و پايگاه هاي خبري منتقد دولت مي دهند روشن شود. هر چند تمام آنهايي که پيش از انتخابات به محمود احمدي نژاد، اعضاي کابينه يا عملکردش خرده مي گرفتند فارغ از هر خط و ربطي يک کاسه «منتقد دولت» مي گفتند اما وقايع بعد از انتخابات صف بندي هاي جديدي را بين منتقدان دولت از جبهه اصولگرايان به وجود آورد. گو اينکه پيش از انتخابات نيز منتقدان جماعت يکدستي نبوده و گروهي بودند که هر روز از جايي، چهره يي و جناحي را به صفوف خود پيوسته مي ديدند اما در پايان چون چادر شب چهل تکه يي يکپارچه روي «تغيير» به توافق رسيدند. از اين رو بود که هواداران سه کانديداي غيراحمدي نژاد «تحول خواهان» ناميده شدند و خود احمدي نژاد نيز به اين حقيقت اذعان کرد؛ هنگامي که وي در کسوت نماينده وضع موجود مقابل ميرحسين موسوي به مناظره نشست و به رقيبش تاخت که وي نه با يک کانديدا که در نبرد همزمان با سه رقيبي است که هر کدام با انتقاد از دولت، تغيير وضع موجود را سرلوحه شعارها و برنامه هاي خود قرار داده اند. انتخابات تمام و بعد از آنکه محمود احمدي نژاد به عنوان پيروز انتخابات اعلام شد طيفي از هواداران کانديداهاي غيراحمدي نژاد از نتيجه انتخابات برآشفتند و منتقدان ديروز معترضان امروز شدند. اين طيف نه تنها نامزدهاي معترض به نتيجه انتخابات و حاميان آنان را دربرمي گرفت بلکه عده يي از اصولگرايان را با خود يار مي ديد که البته اين طيف با سکوت خود جماعت معترض را همراهي کردند. سکوتي که به اندازه صداي اعتراض براي دولتي ها تلخ بود و از همين رو بود که حاميان راديکال احمدي نژاد مدام تهديد کردند برخي در آينده بايد به خاطر سکوت خود پاسخگو باشند. طيفي شدند معترض و طيفي خاموش، اما در اين ميان صدايي که گوش رسانه هاي داخلي و خارجي را کر کرد و از دولتي ها هم کمتر بر آن خرده گرفتند صداي اعتراضي بود که به برخي عزل و نصب ها در دولت شنيده مي شد؛ گروهي که نه تنها به نتيجه انتخابات تمکين کرده بودند بلکه همزمان با اعتراض کانديداهاي معترض هم نوا با دولتي ها از اعتراض ها برآشفتند و گاهي تندتر از حاميان راديکال احمدي نژاد پرچمدار انتقاد به اصلاح طلبان و حاميان شان شدند. جرياني که اگرچه در بهارستان خانه داشت اما نه از تريبون مجلس که از سوي سايت هاي شخصي اخباري را که مي خواست منتشر و ساماندهي کرد. «الف» و «جهان» دو پايگاه خبري که زير نظر احمد توکلي و عليرضا زاکاني از چهره هاي اصولگراي مجلس اداره مي شد شيوه يي را که بر سر کردان آزموده بود روي ميز گذاشت. ديروز کردان بود و امروز مشايي و رحيمي. مدرک پشت مدرک، افشاگري پشت افشاگري، سند پشت سند. يک روز مشکلات تحصيلي، يک روز فساد مالي و يک روز اتهامات اخلاقي. اخباري که اين دو سايت منتشر مي کردند با استقبال گسترده منتقدان ديروز احمدي نژاد مواجه شد. آنچنان که برخي رسانه ها دانسته و ندانسته تريبون خود را در اختيار اخباري که از اين منابع منتشر مي شد و به رغم تفاوت هاي بنياديني که در تعامل با دولت داشتند با سايت گردانان هم داستان شدند. اما مروري بر نام دولتي هايي که اين دو سايت خبري در مظان اتهام قرار دادند و البته رسانه هاي داخلي و خارجي هم از آن استقبال کردند اين پرسش را مطرح مي کند که آيا سر و صدايي که توکلي و زاکاني بر سر برخي از اعضاي کابينه به راه انداخته اند با آنچه تحول خواهان مي خواستند هم ريشه است يا به گفته دولتي ها از سر سهم خواهي است و بس. پاسخ به اين سوال وقتي روشن مي شود که به افرادي که نوک پيکان اين طيف روي آنها زوم کرده، مروري شود؛ علي کردان وزير معزول کشور، محمدرضا رحيمي معاون پارلماني سابق و معاون اول امروز و اسفنديار رحيم مشايي رئيس دفتر احمدي نژاد و سرپرست نهاد رياست جمهوري؛ طيفي که بعد از انتخابات «چپ هاي دولت» ناميده شدند. چپي ها يکي از حلقه هاي نزديک به احمدي نژاد هستند که با حذف برخي از دوستان ديرينه احمدي نژاد مانند صادق محصولي و پرويز فتاح و برخي از راديکال هاي دولت نظير داوود احمدي نژاد، غلامحسين الهام و محمدحسين صفارهرندي براي خود جا باز کردند و صندلي هايي را که در اختيار اين حلقه ها قرار داشت به تصاحب خود درآوردند. هر چند چپي هاي امروز در دولت نهم از مثلث کردان، رحيمي و جهرمي تشکيل شده بودند اما در دولت دهم با خروج جهرمي از کابينه به اسفنديار رحيم مشايي نزديک شدند و با او در يک حلقه قرار گرفتند. به اين ترتيب بود که مشايي شد سنگ بناي تفرقه در کابينه که در روزهاي آخر کابينه را از هم پاشيد. در اين ميان عده يي معتقد بودند جنگ داخلي کابينه نيست و بازي رسانه يي است براي منحرف کردن افکار عمومي از وقايع پس از انتخابات و عده يي هم به عکس معتقد بودند مشايي بهانه نبود، دليل بود. دليل اعتراض صفارهرندي، غلامحسين محسني اژه يي، باقري لنکراني و غلامحسين الهام که البته تاوانش را هم دادند. تا يک سال بعد از آنکه شايعه شد داوود احمدي نژاد برادر ارشد رئيس جمهور در اعتراض به انتصاب کردان مسووليتش را به برادر کوچک تر پيشکش کرده اين بار نوبت به چهار وزيري برسد که هيچ کدام به کابينه دهم دعوت نشوند. اما در حالي که اصلاح طلبان چه در غائله هاي مشايي و چه وقايعي از اين دست سکوت اختيار کرده و تنها به گفتن اينکه «اگر معتقديد احمدي نژاد 24 ميليون راي آورده پس اين حق را بدهيد که معاون اولش را خودش انتخاب کند» اکتفا کردند اما برخي از چهره ها و منابع اصولگرا کوتاه نيامدند و دو سايت «الف» و «جهان» طلايه دار تلاش براي حذف مشايي شدند. اين در حالي بود که پيش از انتخابات درست روزهايي که هيجان و اخبار انتخابات تمام سايت ها را فراگرفته بود «جهان» خبر عزل مشايي در دولت احمدي نژاد را در صورت پيروزي مجدد وي روي خروجي قرار داد؛ «بمب خبري احمدي نژاد»؛ بمبي که به رغم تمايل قلبي زاکاني نه تنها نترکيد بلکه مشايي با ارتقاي مقام، معاون اول و قائم مقام احمدي نژاد شد. اين بار نوبت به الف رسيد که بعد از رسانه يي شدن حکم مقام معظم رهبري مبني بر عزل مشايي از کليه پست هاي کليدي و معاونت ها، روزشمار ولايت پذيري احمدي نژاد را روي سايت خود بگذارد. البته جهان نيز بيکار ننشست و اخبار تشنج در هيات دولت بر سر مشايي را رسانه يي کرد. نسخه آزموده شده بر سر کردان براي مشايي هم جواب داد چرا که به اعتقاد ناظران آنچه در غائله کردان به حذف وي انجاميد پيگيري هاي احمد توکلي از دانشگاه آکسفورد بود. آنقدر که محمدرضا رحيمي تهديد کرد به شکايت و الف البته براي مدت کوتاهي از دسترس خارج شد. سايت احمد توکلي فعاليتش را از سر گرفت اما درست زماني که نمايندگان پاي استيضاح کردان ايستادند و وزير کشور از فعاليت بازماند. تحرکات رحيمي از چشم ها مخفي نماند و اين بار نوبت زاکاني بود تا به ياري توکلي بيايد. زاکاني و يکي از نمايندگان اصولگراي مجلس به کنايه به خبرنگاران گفتند مدرک رحيمي قل مدرک کردان است و «جعلي». اگرچه پس از عزل کردان سر و صداها خوابيد و ديگر کسي پيگير مدرک رحيمي نشد اما با خبر معاونت اولي رحيمي بار ديگر اين دو سايت دست به کار شدند و الف اسنادي از پشت پرده مدرک رحيمي منتشر کرد تا نوک پيکان اين جريان به سمت يک چپي ديگر نشانه رود. اين در حالي است که جهان هم شده پايگاه نشر اخبار پشت پرده يي که منابعش اخراجي هاي تازه دولت هستند و انگشت اتهام شان به سوي چپ هاي دولت. يک روز پشت پرده عزل وزير بهداشت و يک روز حکايت ناگفته دلخوري يکي از معزولان و يک روز انتشار عکس هاي منتشرنشده از ديدار سال گذشته يکي از وزراي آن هم معزول احمدي نژاد با وزير وقت اسرائيل. به هر حال آنچه با مرور بر اين افشاگري ها رخ مي نمايد اين است که گويا اين جريان که خود را از رويکرد ايجابي بي نصيب مي بيند به رويکردهاي سلبي که پيش از اين آزموده روي آورده است و در اين ميان با جانبداري از محمود احمدي نژاد به طيفي از حاميان او مي تازد. البته به عقيده تحليلگران تيزهوشي اين طيف که شايد «سلبيون» بهترين عنوان براي معرفي شان باشد در همراه کردن رسانه هاي ديگر قابل تحسين است چرا که هر بار خط و خبري از سوي اين سايت روي خروجي قرار مي گيرد با استقبال گسترده برخي رسانه ها مواجه مي شود که آگاهانه يا ناآگاهانه سلبيون را در رسيدن به اهداف شان ياري مي کنند.
آقاي توکلي با شما هستم کيوان مهرگان: نامه احمد توکلي رئيس مرکز پژوهش هاي مجلس به آقايان خاتمي و موسوي درباره برخي شعارهاي مطرح شده در جريان راهپيمايي روز قدس از شخصيت، منش و مرام اين شخصيت اصولگرا بسيار دور بود. شايد پرسشي مطرح شود که بدتر از آنچه توکلي در نامه اش نوشته از سوي همفکران او در رسانه ها و تريبون ها مطرح شده است. حالا کجاي اين حرف ها بعيد است؟ پاسخ همين جاست که اگر اين سخنان را کساني ديگر مي گفتند جاي حيرت نمي گذاشت. اما مرور زندگي سياسي احمد توکلي نشان مي دهد او اگرچه باورهايي اصولگرايانه دارد اما در فراز و فرود سياسي از دايره انصاف خارج نمي شود. زبان به سخنان بي پايه و منطق نمي چرخاند. چرا توکلي اين گونه مي گويد و مي نويسد البته براي نگارنده هم جاي پرسش است. باشد که اين شخصيت محترم خود پاسخي قانع کننده براي آن داشته باشد. اما رئيس مرکز پژوهش هاي مجلس در نامه خود مواردي را مطرح کرده که پاسخگويي به همه موارد مطرح شده هم خارج از حوصله اين نوشتار است و هم برخي از آنها به نظر مي رسد، پايه مستحکمي ندارد اما در کنار اين برخي ابهامات مطرح شده که حيف است براي روشن شدن ذهن خوانندگان اصل و فرع آنها را مطرح نکنيم. براي مثال آقاي توکلي طرح برخي شعارها را در راستاي استراتژي تازه يي بيان کرده است. درباره همين نگاه استراتژيک داشتن به شعارهاي مطرح شده بايد به آقاي توکلي گفت وقتي همه عرصه ها بر اصلاح طلبان تنگ شده که نه اجازه ديدار دارند و نه امکان سخنراني عمومي چگونه مي توانند استراتژي جديد بريزند و آن را در قالب شعار پيگيري کنند. آيا اين نوع نگاه توهم توطئه نيست؟ البته بيان اين دغدغه از سوي نگارنده نه براي شخص آقاي توکلي بلکه براي وکيل مجلسي است که به قرآن کريم سوگند ياد کرده که پاسدار حقوق اساسي ملت باشد. آقاي توکلي در ادامه از آقايان موسوي و خاتمي مي پرسد آيا امام نفرمود روز قدس روز اسلام است و حمايت از فلسطين را يکي از ارکان سياست خارجي قرار نداد؟ ريشه اين پرسش آقاي توکلي همان شعار نه غزه نه لبنان است. خوب است براي آقاي توکلي اين داستان را يک بار ديگر يادآوري کنم که در بحبوحه جنگ تحميلي که اسرائيل به لبنان حمله کرد گروهي از فرماندهان نزد امام رفتند که براي کمک به رزمندگان لبناني تدارک ببينند و حتي تصميم گرفته بودند نيرو اعزام کنند. پاسخ امام به اين فرماندهان اين بود که راه قدس از کربلا مي گذرد. آقاي توکلي که نمي خواهند بگويند اين جمله امام را نشنيده اند يا معنايي را که در کنه آن مستتر است را درک نکرده اند. آقاي توکلي در بخش ديگري از نامه شان موضوع شعار جمهوري ايراني را پيش کشيده و از آقايان موسوي و خاتمي خواسته اند نظرشان را درباره اين شعار بيان کنند. بايد گفت؛ تمام شخصيت هاي اصلاح طلب از موسوي، خاتمي و کروبي گرفته تا حتي نهضت آزادي ايران خود را مدافع جمهوري اسلامي مي دانند. بيانيه ها، موضع گيري ها و مصاحبه هاي اين افراد مويد همين موضوع است. اينکه شما فضا را به سمتي مي بريد که موسوي، خاتمي و کروبي امکان دفاع از جمهوري اسلامي ايران را آن گونه که مي فهمند ندارند و در يک راهپيمايي گروهي شعاري غير از باور آنان بيان مي کنند، بايد آنها پاسخگويش باشند؟ خودتان ميزان استدلال تان را يک بار ديگر مرور کنيد، به نتايج جالبي مي رسيد. اين افراد قاطبه نخبگان فرهنگي و سياسي اصلاح طلب جمهوري اسلامي ايران را نه تنها قبول دارند بلکه آن گروهي که شعار مي دهند جانم فداي ايران در واقع آماده جانفشاني براي جمهوري اسلامي هستند که در آن معيارهاي دموکراتيک رعايت مي شود. آقاي توکلي جاي ديگري مي نويسد؛«اکثريت معترضاني که راه معارضه را برگزيده اند و شعار جانم فداي ايران سر داده اند، وقتي خطري متوجه ايران شود روي حرف شان مي ايستند؟ جان که هيچ، يک گام هم اکثرشان براي استقلال و آزادي ايران عزيز برنخواهند داشت. مي نشينند و منتظر مي مانند تا همان اکثريت مستضعفي که به پيروي از امام و مراجع و روحانيت انقلابي ايران را حفظ کردند، باز هم جانفشاني کنند و باز هم غرولند وملامت تحمل کنند.» اگر بگويم آقاي توکلي اين بخش از نامه اش را يا اشتباه نوشته يا مخاطبش را اشتباه گرفته پربيراه نگفته ام. آقاي توکلي از خاطرشان نرفته که ميرحسين موسوي در مقام نخست وزير هشت سال اين ايران عزيز را با تبعيت از رهبري امام و با همکاري و همراهي همان قشر مستضعف اداره کرد و برخي از عزيزان همفکر آقاي توکلي در آن شرايط وخيم جنگ نگران خصوصي سازي بودند. 20 سال بعد از پايان جنگ اين آقاي احمدي نژاد است که رشادت ها و تلاش هاي بچه هاي جنگ را زير سوال مي برد. آقاي توکلي انصاف تان کجاست؟ مضافاً شما و همفکران شما دو دوره است که در مجلس ايد. دو دوره است که شوراها را هم در اختيار گرفته ايد. دو دوره هم دولت تشکيل داده ايد. همه اين دوره ها را مقايسه کنيد با يک دوره مجلس ششم، دو دوره دولت آقاي خاتمي، يک دوره شوراها. از هر حيث که مي خواهيد قياس کنيد ميزان رزمندگي، تعلق به خانواده شهدا، آزادگان و جانبازان کدامشان بيشتر است؟ منبع: اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید