خاتمی ازموتلفه مشورت خواست،احمدی نژاد نه
توقع هم نداریم که همه سلیقهها با هم منطبق باشد. اگر دولت احمدینژاد یا دولت دیگری از اصول انقلاب عدول کند، یقین بدانید که رهبر معظم انقلاب اولین کسی است که با آن برخورد میکند.
محمد نبی حبیبی دبییر کل حزب با سابقه موتلفه اسلامی، در گفتگویی تفصیلی به پرسش های گروه سیاسی«فردا» پاسخ گفت. حبیبی در این گفتگواز مواضع حزب موتلفه نسبت به دولت نهم و دهم، حوادث و اتفاقات بعد از انتخابات، طرح ها و پیشنهادات مربوط به آشتی ملی، موضوع سهم خواهی جریان راست سنتی از دولت ... سخن گفت و تاکید کرد که حزب موتلفه نه تایید کننده صرف رفتارهای دولت است و نه رد کننده همه عملکرد آن. آنچه در زیر می آید متن کامل گفتگو با دبیر کل حزب موتلفه اسلامی است. آقای حبیبی، موتلفه در دولت نهم، موضع حمایتی- انتقادی نسبت به دولت احمدی نژاد داشت. اما در آستانه انتخابات به حمایت صرف از ایشان پرداخت. اگر حمایت در آستانه انتخابات را طبیعی بدانیم، بفرمایید موضع شما در قبال دولت دهم چگونه خواهد بود. آیا همان موضع حمایتی در زمان انتخابات را ادامه می دهید؟
ما به عنوان حزب موتلفه در مجموع احمدينژاد و دولت نهم و دهم را اصولگرا ميدانيم و مشخصاتي را هم براي اصولگرايي قائل هستيم كه به پنج محور آن اشاره ميكنم: اصل اسلام، نظام اسلامی، خط و سیره حضرت امام(ره)، ولایت فقیه، اطاعت شرعی از ولی فقیه. با این تعریف معتقدیم دایرهای كه اصولگرایان در آن قرار میگیرند، از حزب، جناح و اشخاص، بسیار فراتر میشود. ما اصولگرایی و اصولگرایان را در محدوده شخصیتهای شهرت یافته اصولگرا یا تشکلهای شهرت یافته اصولگرا نمیبینیم. ممکن است دوستانی باشند که موافق مؤتلفه هم بناشند ولی همه مشخصات این اصولگرایی تمام عیار را داشته باشند. هیچ کس حق ندارد اصولگرایی را منحصر در خود بداند چرا که تفکر انحصارگرایانه در سليقه ها به اصولگرایی لطمه وارد میكند. بنابراين وقتی میگویيم احمدینژاد و دولت وی را اصولگرا میدانیم در این چارچوب آنها را اصولگرا میدانیم. در این چارچوب اشخاص و تشکلهای فراوان و عامه مردم ایران قرار میگیرند که ممکن است انتقاداتی هم به همین دولت اصولگرا داشته باشند. با این اصولی که بر شمردید،آقای رضایی هم جزء اصولگرایان به حساب میآیند،ارجحیت آقای احمدینژاد نسبت به ایشان از نظر موتلفه چه بود؟ ما نیز به این امر باور داریم و معتقدیم که آقای رضایی یک اصولگرای تمام عیار است. اولین دلیل ما برای انتخاب آقای احمدینژاد این است که ایشان را در مجموع اصولگرا میدانیم؛ دوم اینکه ما از نیمه دوم سال 1387 چند نظرسنجی به عمل آوردیم که بعضاً در داخل حزب انجام شد و برخیهایش نیز به صورت انتخاب یک جامعه نمونه آماری در سراسر کشور انجام شده، در تمام این نظرسنجیها بلااستثناء آقای احمدینژاد از تمام نامزدهای مطرح چه اصولگرا و چه اصلاحطلب رأی بیشتری در کل کشور داشتند. در نظرسنجیهای به عمل آمده متوجه شديم که بین این دو اصولگرا تفاوت رأی احمدینژاد نسبت به محسن رضایی بسيار زیادتر است، لذا هر رأيی که از احمدینژاد اصولگرا کم شود و به محسن رضایی اصولگرا اضافه شود موجب پیروزی رضایی نمیشود بلکه موفقیت احمدینژاد کاهش مییابد. در طرف مقابل هم چنين بود، اصلاح طلبان عمدتاً به موسوی راي مي دادند و در نظر سنجي ها مشخص شد كه هر رأیي که از موسوی کم شود و به کروبی اصلاحطلب اضافه شود موجب پیروزی کروبی نمیشود. بنابراین موسوی نامزد شاخص در اصلاحطلبان بود كه این استدلال در مورد احمدینژاد و رضایی هم صادق است. در رقابت بین یک نامزد اصولگرا (احمدینژاد) و نامزد اصلاحطلبان (موسوی) تشخیص دادیم که ما و ساير اصولگرايان اگر از احمدینژاد حمایت نکنیم ممکن است رأی اصولگرایان نسبت به اصلاحطلبان کاهش پیدا کند و با همین استدلال احمدینژاد را نامزد خود اعلام کردیم. در مقطعی ديگر هم احساس کردیم یقیناً از طرف دشمنان "نه" به احمدینژاد مورد هدف بود، ولي "نه" به موسوی مورد هدف آنها نبود. این به معنای این نیست که بگوییم موسوی با دشمنان گره خورده است، به هر دلیل موسوی را حمایت میکردند و احمدینژاد را نه! رادیو اسرائیل اعلام کرده بود که اسرائیلیها ترجیح میدهند احمدینژاد رأی نیاورد و فرد بدتری (بدتر از ديد آنها) رأی بیاورد. این با عقل جور در نمیآید. علت این حرف متناقض کاملاً روشن است. عدهای از اینها میخواستند به حمایت رهبری از دولت نهم، که به کرات هم انجام شده بود خدشه وارد کنند. میخواستند بگویند که محاسبه رهبر انقلاب برای حمایت از دولت نهم نادرست بوده، چون مردم در انتخابات دهم به احمدي نژاد رأی ندادهاند! بیاعتبار کردن محاسبات رهبری، مد نظر آنها بود. اما رابطه ما با دولت نهم و دهم یک رابطه تعریف شدهای است، ما پشتیبان اصولی دولت نهم بودیم و پشتیبان اصولی دولت دهم هستیم. وقتی میگوییم پشتیبان اصولی دولت هستیم یعنی حق انتقاد در تمام موارد را برای خودمان محفوظ میدانیم چون معتقدیم در خصوص كيفيت رابطه با دولت، چند دسته وجود دارند؛ یکی آنهایی که بیچون و چرا از دولت حمایت میکنند، یکی آنهایی که بدون چون و چرا دولت را رد میکنند، یکی دیگر آنهایی که نسبت به دولت بیتفاوت هستند. ما دسته چهارم هستیم یعنی پشتیبانی اصولی می کنیم، بدين معني كه نقاط قوت را تقویت و نسبت به نقاط ضعف هم انتقاد و اعتراض می کنیم. آقاي حبيبي اگر از شما بخواهيم وجوه افتراق حزب موتلفه را به لحاظ سیاسی و فكري با جريان اصولگراي حاكم بيان كنيد، به چه مواردي اشاره مي كنيد؟ ما در اصول هيچ افتراقي نداريم، اما همان طور كه در بين اعضاي يك خانواده هم اختلافاتي وجود دارد ولي همه شان به كيان خانواده پايبندند، در برخي از سياستهاي اجرايي يا در برخي از سليقه ها با دولت اختلاف داريم. بين افتراق در اصول و تفاوت در سليقه تمایز قائل هستيم. در اصول با دولت نهم و دهم هيچ افتراقي احساس نمي كنيم. يعني همان برداشتي که مثلا دولت دهم و به خصوص حلقه نزديكان آقای احمدي نژاداز اسلام و اطاعت شرعي از ولايت فقيه دارند را موتلفه هم قبول دارد؟ بین مبانی فکري مؤتلفه و مبانی اصلی مجموعه دولت نهم و دهم افتراق وجود ندارد. در سلیقههای اجرائی ممکن است موارد اختلافی وجود داشته باشد، که این امر هم طبیعی است. اينكه اعضای یک خانواده هم در اصول و هم در سلیقهها اختلاف نداشته باشند، غير ممكن است. اختلاف سلیقهها در بین تشکلها و شخصیتهایی که مباني اصولگرایی را مشترکاً قبول دارند نه تنها خطرناک نیست، بلکه برای پیشرفت کشور لازم هم است. اختلاف سلیقه در خانواده زمانی معنا پیدا میکند که اعضای خانواده، اصل اختلاف سلیقه را میپذیرند. ولی اگر بعضي اعضاء، سلیقه دیگران را سرکوب و خود را حق و شاقول صحت و سقم قضایا بداند، قاعدتاً تأیید میکنید که این اختلاف سلیقه معنا پیدا نمیکند. هر کس و هر تشکلی که سلیقهخود را حق مطلق بداند، ممکن است از مبانی اصولگرایی به تدریج عدول کند. این بدترین حرف است كه بگوئیم تمام سلیقهها و راه حلها ي ما حق است و هر کسی هم با آن مخالفت کند، مخالف اسلام و انقلاب است. میتوانیم بگوئیم اصولمان با هم مشترک است ولی سلیقههای مؤتلفه این است. ولي احساس میشود بین مؤتلفه و دولت اصولگرای فعلی، در اصول هم تفاوتهایی وجود دارد، مثلا دراطاعت شرعی از رهبری و بحث سیره حضرت امام(ره). در اصول نه افتراق میبینیم و نه جدايی. اما توقع هم نداریم که همه سلیقهها با هم منطبق باشد. مثلاً شخصیتی مثل قالیباف را كه شما از دوستان ايشان هستيد یک اصولگرای تمام عیار میدانم و معتقدم که در سیاستهای اجرایی قالیباف اصولگرا و احمدینژاد اصولگرا تفاوت سلیقههایی هم وجود دارد اما این تفاوتها به اصول لطمهای وارد نمیکند. مؤتلفه هم در اصول با آقایان احساس افتراق نمیکند من جمله با احمدینژاد؛ اما در سلیقهها ممکن است تفاوتهایی وجود داشته باشد. به صورت مصداقي اگر مواردي را سراغ داريد بگوييد. به عنوان مثال می توانیم بحث اطاعت از رهبری یا توجه به مراجع و علما را مطرح کنیم. به نظر شمااگر یک رئیس جمهور موتلفه ای بر سرکار بود، با وجود اطلاع از مخالفت برخی مراجع با وزارت زنان، آیا وزیر زن معرفی می کرد؟ یک مورد دیگر که خیلی هم مشهود بود، الحاق سازمان حج و زیارت به میراث فرهنگی بود. نه تنها یک رئیسجمهور مؤتلفهای، بلکه هر رئیسجمهور دیگری كه بود، برای این تصمیم حداقل یک تماس با دفتر آقاي ریشهری به عنوان نماینده ولی فقیه در امور حج و یا دفتر رهبری میگرفت و نظر آنها را هم جویا میشد.یا مثلاً در بحث امام راحل،اگر یک رئیسجمهور مؤتلفهای داشتیم در برابر این موج تخریبی که نسبت به بیت امام شده، تذکری به آن رسانه یا خبرگزاری میداد. بر این اساس به نظر می رسد نه تنها مؤتلفه بلكه طیفهای دیگر اصولگرایی نیز با احمدینژاد در اصول هم افتراغ دارند و به خاطر همین تفاوت هاست که آقای مطهری میگویند من جریان سیاسی حاکم بر قوه مجریه را اصولگرا نمیدانم. اگر دولت احمدینژاد یا دولت دیگری از اصول انقلاب عدول کند، یقین بدانید که رهبر معظم انقلاب اولین کسی است که با آن برخورد میکند چون آقا و امام سر جریان ثابت اصول، با هیچ کس تعارف نداشتند و ندارند و این امر ثابت هم شده است. یک دیده بان تیزبین و هوشمند در رأس انقلاب داریم كه اگر دولت از اصول انقلاب عدول کند، مطمئن باشد که با آن برخورد خواهد شد. عدول از اصل انقلاب يك سري مقدمه لازم دارد؛ لازمه اش این است که مقام ولایت دستور صریحی داده باشند و آن فرد بگوید که من اجرا نمیکنم، اگر این اتفاق بیافتد، این عدول واقع شده و به هیچ وجه هم قابل توجیه نیست. مثلا در موضوع سازمان حج، اگر احمدینژاد به رهبری نامه نوشته باشد که این کار را میخواهیم انجام دهیم و آقا مینوشتند که مخالفم و احمدینژاد دستور اجرا میداد، این میشود عدول. ولي به نظر من این عدول صورت نگرفته است. اما احمدینژاد و هر رئیس دولت دیگری در مسائلی که یک ترکیبی از موضوعات روحانی، رهبری و دولت است، بايد قبل از انجام آن مسئله، حداقل یک کسب تکلیف مشورتی کند. رئیس دولت در این گونه موارد خاص باید مشورت هم انجام دهد. البته در همه امور مملکت هم این مشورت لازم نیست، اگر قرار بود برای هر موضوع کوچک و بزرگی نظر رهبری گرفته شود، رهبری فرصت رهبری پیدا نمیکردند. در مورد حج سوال این است که آیا احمدینژاد میدانسته و به ایشان اعلام شده بود که این کار را نکنید و بعد انجام دادند؟ كه این اتفاق نیفتاده بود. شاید بگوئید این یک بیتوجهی بوده است. ولی اطلاع دارید که وقتی آقای ریشهری نظر مخالف خود را اعلام میکند، دولت همچنان بر نظر خودش مصر است و بعد دفتر رهبری اطلاعیه میدهند. در خصوص مشائی هم همینطور بود، دولت و مشاوران نزدیک احمدینژاد میدانستند که هم مراجع، هم مؤتلفه و هم تمام احزاب سیاسی اصولگرا رحیم مشائی را به عنوان معاون اولی نمیپذیرند. دوستان احمدینژاد نظر رهبری را میدانستند ولی تا زمانی که نامه رهبر معظم انقلاب منتشر نشده بود، دست برنداشتند. احساس میشد انتشار نامه هبری توسط آقای ابوترابی فرد هم از سوی ناچاری بود یعنی احمدینژاد قبل از انتشار، از نامه رهبری اطلاع نداشته است؟ زمانی یک نفر را از اصل خارج میدانم که از اصل عدول کرده باشد. ما اين کلیت را باید بپذیریم که رهبری فصلالخطاب است و غیر از رهبری کسی فصلالخطاب نیست. یعنی در كليات و كلان امور نه رئیسجمهور فصلالخطاب است نه مجلس نه قوه قضائیه! البته آنها وظایف خود را انجام میدهند. آنجائی که بحث فصلالخطابی راجع به امور مهم انقلاب پیش میآید همه قبول دارند که یک فصلالخطاب بیشتر نمیتواند باشد، وگرنه همه چیز به هم میریزد. در مورد حج یا غیرحج، اگر این مقام فصلالخطابی دستور دادند و دستگاه مربوطه اجرا نکردند، آن دستگاه و صاحب آن از اصل عدول کرده است. معتقد نیستم که در حج این اتفاق افتاده است. البته بین نظر ریشهری و احمدینژاد تفاوتی در حد تضاد وجود داشته است. در مورد مشائی خیلیها معتقدند که آقا یک دستوری را مکتوب کردند و احمدینژاد آن را به تأخیر انداخت و در آخر هم با استعفا موافقت کرد. همین سوال را برخی از خواص از احمدینژاد کردند، توجیه وي در این رابطه این است كه من قصد داشتم در یک مقطعی با رهبری مذاکره داشته باشم و دلائلم را برای این انتصاب به اطلاع ایشان برسانم، حالا اگر ایشان بعد از شنیدن دلائل هم دستورشان بر نبود مشائی باشد، آن وقت من اطاعت میکردم اما اگر توضیحات من برای ایشان قانع کننده بود، ایشان میپذیرفتند که آن را به صورت دستور تلقی نکنند و نظر جديدي برايشان حاصل شود. اگر من مسئولیتی داشتم و دستوری حتی شفاهی از سوی رهبری صادر میشد، در اجرای آن حق تعلل ندارم مگر اینکه احساس کنم یک سری اطلاعات را باید به مقام معظم رهبری برسانم تا ایشان دستورات لازم را در این خصوص صادر کنند؛ شاید این اطلاعات موجب تغییر نظر رهبری شود! اما علامت صدق يك ولايتمدار اين است كه نهايتا رهبري را فصل الخطاب بداند. آقای حبیبی، قضیه به این سادگی که شما تصور و تصویر میکنید نیست. مشایی یک فرد شناخته نشدهای نبود. احمدینژاد از قبل هم میدانست که همگان نسبت به وی نظر مثبتی ندارند. این همگان از مراجع گرفته تا ائمه جمعه، اصولگرایان و دوستان مؤتلفهای است. پس به این سادگی نیست. من نه تنها مطلقاً مدافع اصرار احمدینژاد به روی مشایی نیستم بلکه مخالفم. اما بحثمان بر سر این است که احمدینژاد در این جریان از اصول ولایت عدول کرده است یا نه؟ البته از اصطلاح عدول استفده نكردم! اما در كل احساس مي شود بین مؤتلفه و اصولگرایان حاكم در همان اصول هم تفاوت برداشتهایی وجود دارد. در مورد مشائی بعضیها میگویند نظر رهبری این بود که به مصلحت شما و دولت نیست، پس چرا رئیس دفتر شد؟اما آیا استنباط این است که آقا تأیید کردهاند که مشایی رئیس دفتر باشد؟ بنده معتقدم که این نوعی سوء استفاده است. قرار نیست که رهبری در تمام جزئیات ریز و درشت صحبت کند. بنابراین سکوت رهبري در مورد ریاست دفتری مشائی را به معنای رضایت ایشان تلقی کردن نوعی سوء استفاده است. آقای حبیبی، به موضوع انتخابات و حوادث بعد از آن بپردازیم. میخواهم شما صریحاً از دستهای پشت پرده این جریانات و نه سایههای آن صحبت کنید و عقیده خودتان را در رابطه با چرایی عدم محاکمه آنها تا این لحظه بیان کنید. برخی معتقدند کسانی که در دادگاهها اعتراف کردند به نوعی سایههای این اتفاقات هستند و عاملان اصلی آن به زندگی روزمره خود همچنان ادامه میدهند. آیا شما هم معتقدید که باید با سران اصلاحات برخورد قضایی شود؟ بعد از ظهر 22 خرداد گردانندگان حزب مشارکت و مجاهدین که پشتیبانان سازمانی موسوی در انتخابات بودند، در یک بررسی متوجه مي شوند که موسوی پیروز انتخابات نخواهد شد. (این توضیح هم لازم است که موسوی از 45 هزار صندوق رأی، در 40 هزار صندوق ناظر گذاشته بود.) تحلیلگران مشارکت و مجاهدین زمانی که متوجه این اتفاق میشوند، یک دروغ بزرگ به موسوی میگویند و آن برنده شدن موسوی در انتخابات بود. این کلاه گشاد متأسفانه بر سر موسوی رفت و تصور کرد که برنده است و آن کنفرانس مطبوعاتی هم ناشی از این دروغی بود که گردانندگان ستاد به وی گفته بودند. موسوی دچار يك اشتباه استراتژيک شد و با اطمینان به آنها خود را برنده انتخابات معرفی کرد. موسوی 8 سال نخست وزیر این کشور بوده و حرفش با حرف يك شخص عادی کاملاً متفاوت است. ایشان باید مراقب می بود که کلاه گشاد به سرش نرود، که رفت! تصور مردم عادی از موسوی، نخستوزیر هشت ساله دفاع مقدس بود. ادعای موسوی راجع به تقلب در انتخابات عامل اصلی عصبانیت تمام کسانی شد که به وی رأی داده بودند. مردم با اعتماد به نظام پای صندوقهای رأی میآیند و اگر ببینند به رأی آنها خیانت شده کاملاً حق دارند که چیزی بالاتر از عصبانیت بشوند! مقدمات اين عصبانيت را آقاي موسوي با ادعاي كاملا بي اساس تقلب در انتخابات فراهم كرد و اين گناه وي نابخشودني است. این سوال پیش میآید كه موسوی از کجا به دست آورده که برنده انتخابات است؟ اولین سوال ما از موسوی این است که از 40 هزار ناظر پای صندوقهای رأی چند گزارش تقلب دارید؟ موسوی و تشکیلاتش این مطالبه ما را تا به حال پاسخ ندادهاند. آقای موسوی باتوجه به اینکه هنوز رأیگیری تمام نشده از کجا فهمیدید که برنده انتخابات هستید؟ چه کسی جز خداوند متعال قادر است که بداند داخل صندوقها چه چیزی ریخته شده است؟ هر کس و هر تشکلی که میخواهد اظهارنظر کند باید به طور پیشبینی و حدس بیان کند. هر کس با لفظ غیرپیشبینی در آن مقطع حرف زده باشد قطعاً مرتکب اشتباه شده است اما سوالم بیشتر متوجه آقای موسوی است. آقای نخستوزیر هشت ساله! چطور قبل از پایان رأی گیری در تهران و قبل شروع شمارش آرا در کل کشور با قاطعیت خود را برنده انتخابات اعلام میکنید؟ اگر فارس و ایرنا هم این کار را کردند اشتباه کردند. موسوی می توانست بگوید با بررسی هایي که انجام دادم، احتمال می دهم که برنده انتخابات شوم. در نظر سنجی حزب موتلفه (16 خرداد ماه) به این نتیجه رسیدیم که موسوی در محدوده مناطق 22 گانه تهران دارای رأی بیشتری است ولی در تهران بزرگ و استان تهران، احمدینژاد دارای رأی بیشتری بود. یک نمونه دیگر میآورم: در همان 16 خرداد در خراسان شمالی نظرسنجی داشتیم، دبیر حزب ما دراین استان در خصوص نتیجه نظرسنجی گفت که احمدینژاد حدود 70 درصد و موسوی دارای حدود 20 درصد از آرا خواهد شد. به ایشان گفتم شاید ما علاقمند به پیروزی نامزدمان در انتخابات باشیم ولی من از شما نتیجه دقيق نظرسنجی را میخواهم که وی بار دیگر تأکید کرد این آمار نتیجه نظرسنجی دقيق است. در پایان انتخابات نظرسنجی مؤتلفه در این استان تفاوتی داشت و آن از این قرار بود که احمدینژاد دارای حدود 74 درصد و موسوی دارای حدود 24 درصد از آراء شدند. من به عنوان نماینده حزب مؤتلفه اعتراف میکنم که تا اوائل شب انتخابات دوم خرداد 76 تصور میکردیم که آقای ناطق نوری برنده است اما معلوم شد که ما اشتباه میکردیم. چرا اشتباه میکردیم؟ چون خیال میکردیم که ناطق نوری برنده است. موسوی هم حق ندارد که خیال کند. موسوی به عنوان یک عنصر اجرایی بسیار اشتباه کرد. زمانی کسی اشتباه میکند و خسارتش به خودش برمیگردد ولی خسارت اشتباه موسوی هم برای انقلاب بود و هم برای رأی دهندگان به وی. در این چند ماه بعد از انتخابات عمدهترین محور گفتوگوها و بحث ها در رسانهها، انتخابات و حواشی بعد از آن بوده است. این نشان میدهد که بر خلاف نظر بسیاری از نزدیکان دولت این طور نیست که اتفاقی در کشور نیفتاده باشد و خیلی صریح بگویند که در کشور نیازی به وحدت و آشتی نداریم. آقای حبیبی، اگر واقعاً در کشور اتفاقی نیفتاده پس این همه بحث در مورد آشتی به چه منظور است؟ شما به عنوان دبیرکل حزب مؤتلفه معتقدید که هیچ مشکلی در کشور وجود ندارد؟ موسوی به ناحق نظام را متهم به تقلب کرد که این جرم وی نابخشودنی است ولی نظام نهایت مماشات را با ایشان کرد. ساز و کار انتخابات همان چیزی است که در قانون اساسی و قوانين معمولي آمده، موسوی باید دروغ را به گونهای میگفت که بتوانیم قسمتی از آن را باور کنیم، واقعاً 11 میلیون تقلب شده است؟ یعنی 600 هزار نفر ناظر و مجری نشسته بودند و نگاه میکردند؟ 40 هزار ناظر آقای موسوی هم در پای صندوقها تنها نگاه میکردند؟ این حرف آقای موسوی خسارتی را برای انقلاب فراهم کرد که خودش نیز باید پاسخگوی آن باشد. بعد از این ادعای دروغ، شورای نگهبان اعلام کرد که بگویید در کدام صندوقها تقلب شده است ولی موسوی حاضر نشد حتی یک صندوق را معرفی کند. موسوی زمانی که دید ادعایش معنا ندارد گفت که در مهندسی انتخابات مشکل وجود دارد و از تقلب در انتخابات به اشكال در مهندسی آن عدول کرد. آقای موسوی! شما که معتقدید به مهندسی انتخابات اشکال وارد بوده چرا استعفا ندادید؟ اگر واقعاً وجود یک نوع مهندسی توطئهآمیز را احساس کردید که نتیجهاش برنده شدن رقیب شما به ناحق است، باید شب انتخابات بیانیه میدادید و میگفتید من مهندسی در انتخابات را دارای اشکالات اساسی میدانم و بر همین اساس در چنین انتخاباتی شرکت نمیکنم. اگر موسوی برنده انتخابات میشد باز هم از این حرفها میزد؟ مطمئنا نمیزد. موسوی را در این ادعای دروغ مقصر میدانم نه قاصر. تشخیص اینکه با چه کسی باید در این کشور برخورد قضایی شود نه بر عهده احزاب و نه بر عهده شهروندان معمولی است، بلکه به عهده قوه قضاییه است. در مواردی که حتی شاکی خصوصی هم نباشد، دادستان کشور می تواند مدعی العموم باشد و شکایت کند. برخورد یا عدم برخورد با کروبی و موسوی بر عهده قوه قضائیه است. مديريتي که بعد از انتخابات به وجود آمده را چگونه ارزیابی میکنید؟ فکر نمیکنید اگر همین حرفهایی را که با واسطه و از طریق مابه موسوی و کروبی میگویيد در يك ميزگرد و به صورت حضوری بزنید شاید مثمر ثمر باشد؟ رهبر انقلاب هم در تاکید داشتند که مناظره های تلویزیونی ادامه یابد. شما نمی خواهید به آقای ضرغامی پیشنهاد بدهید که از طرف های ماجرا دعوت کند تا بیایند در سیما با همدیگر گفتگو کنند؟ یکي از شرایط رو در رویی یا مناظره این است که کسانی که ادعایی را میکنند، قبلاً یک سری دلائل برای ادعاهایشان هم آورده باشند. يعني هر کسی هر ادعائی را که بکند و خود را ملزم به بيان دليل هم نكند، بعد ما هم بگوییم تشریف بیاورید مناظره کنید؟ به اين ترتيب اولین شرط مناظره را حذف کرده ایم. مناظره بي مبنا در ادعاهاي بي دليل از آن حرف هاي من درآوردي است كه در جريانات اخير وارد فضاي سياسي كشور شده است. اول انقلاب بین شهید بهشتی و سران حزب توده مناظره تلویزیونی برگزار شد، بهشتی در همان ابتدا حرفي اساسی مطرح کرد که آنها در آن ماندند و اصلاً مناظره ادامه پیدا نکرد. بهشتی گفت: "ما باید اول مبانیمان را به مردم بگوئیم، بعد با هم مناظره کنیم. مباني من اشهد ان لا اله الا الله، اشهد ان محمد رسول الله، اشهد ان علي ولي الله است؛ شما بفرمائید خدا را قبول دارید؟ قرآن را قبول دارید؟ البته بعداً میتوانید بگویید من به این دلائل خدا را قبول ندارم.شما میگوئید ما پیرو خط امام هستیم. مبنای شما ماتريالیسم است، چطور پیرو خط امامي هستید که مبنای جهان بینی و دیدش بر توحید استوار است؟" حال موسوی یا کروبی كه ادعاي تقلب دارند، بايد چند دليل بياورند كه تقلب 11 میلیونی شده است، آقایان فقط ادعا کردند! وقتی شوراي نگهبان گفتند هر صندوقی را بخواهید میشماریم، محسن رضایی آمد و شمارش کردند و برایش محرز شد که اتفاق سوئي نیفتاده است. سوال اینجاست که چرا موسوی کار رضائی را نکرد؟ حال كه قرار است که وقت مردم و تلویزیون و رسانهها برای یک مناظره گرفته شود، فردی که از راه اتهامزنی وارد میشود، شایسته مناظره هم نیست. مثل اين مي ماند كه من شما را به يك تخلف شنيع اخلاقي بدون دليل متهم كنم و بعد بگويم بياييم با هم مناظره كنيم! مؤتلفه اسلامی طرح یا پیشنهادخاصی برای برون رفت از وضعیت موجود و برقراری وحدت دارد؟ درست نیست كه بگوئیم در شرایط فعلی هیچ مشکلی نداریم. اما معتقد به وجود یک بحران به معنای لغوی آن هم نیستم. در مورد وحدت هم معتقدم هیچ زماني نیست که احتیاج به وحدت نداشته باشیم. وحدت نیاز همیشگي و دائمی است. هیچ مقطعی از انقلاب نیست که ما احساس بینیازی از این وحدت کنیم. ما (مؤتلفه) میگوئیم وحدت بین نیروهای موافق انقلاب با محوریت رهبری را قبول داريم و دعوت به وحدت بين نيروهاي انقلاب و نيروهاي مقابل هم هرگز شدني نيست. این وحدتی که شما می گویید یک موضوع همیشگي، جاری و ساری هست. الان یک شرایط خاص را داریم. این شرایطی که شما میفرمائید همیشه بوده و بعد هم خواهد بود. در شرایط فعلی باید چه کرد؟ اشخاص و گروههای مختلف، از وحدت تعاریف خاص خودشان را دارند. اول باید مشخص کنیم که کدام وحدت لازم است و باید دنبال شود. ما وحدت بین نیروهای موافق انقلاب حول رهبری را به معنای تام و تمام قبول داریم؟ معتقدم که باید حتماً دنبالش برویم. در همين راستا به سراغ شخصیتهای مختلف اثرگذار رفتن را مفید میدانم و معتقدم که هرگز بین یک برانداز نظام و موافق نظام وحدتی ایجاد نخواهد شد. یعنی بین کسی که شعار میدهد «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی» با کسی که میگوید «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» وحدتی ایجاد نخواهد شد. هر کس هم تلاش کند، بیهوده است. اما آیا معنای این حرف این است که هیچ احتیاجی به برقراری ارتباط وسیع و منظم با تمام شخصیتهای نظام (ولو اینکه به آنها انتقاد داشته باشیم) نداریم؟ برخیها میگویند نه تنها احتیاج نداریم بلکه باید کاری کنیم که آنها از صحنه روزگار برانداخته شوند، ما با این نظر مخالفیم؛ اگر شخصیتی که متعلق به این انقلاب بوه، از پله اول سقوط شروع کرده و مثلا از 100 پله به پله 80 رسیده، اگر به من بگویند که باید با این فرد مذاکره کنیم؟ میگویم بله. اگر بتوانیم یک انسان در حالت سقوط متعلق به انقلاب را از پله 80 هم نجات دهیم بهتر است تا اینکه کمک کنیم 20 پله دیگر را هم به سرعت طی کند. اینجا تفاوتی بین نظر ما و برخی اصولگرایان وجود دارد. یعنی اول حكم ضديت با انقلاب و رهبري در برخي از محافل براي برخي از اشخاص صادر میشود و پس از آن میگویند، حالا که این طور است بجنگ تا بجنگیم.آیا نامه 4 روز قبل از انتخابات هاشمی به رهبری با مطالب وي در افتتاحيه اخير خبرگان منطبق است؟ به نظر من منطبق نیست. روحهای متفاوتي بر هر دو مطالب حاكم است. تمام کسانی که در طول این مدت زماني با هاشمی صحبت کردند، کار درستی کردند. یعنی آقای هاشمی را برگرداندند؟ هاشمی و هر کس دیگری دائماً در معرض یک سری اطلاعات هستند. اینکه بیاییم برای انقلاب با یک خطا، به جای اینکه ارتباط را بیشتر کنیم کمتر کنیم و قطع کنیم و قهر کنیم، روش پسندیدهای نیست. به یک غیرمسلمان و بیدین اشاره میکنم که حرفش بسيار زيباست، از فیدل کاسترو کمونیست میپرسند انقلاب یعنی چه؟ همه فکر کردند میگوید انقلاب یعنی فشنگ و خمپاره، ولی گفت: انقلاب عبارت است از هنر گردآوردن نیروهای از هم گریزان. این حرف مطابق روحیه اسلامی است.موتلفه با اين نظر مخالف است كه صفبندیهایی نسبت به شخصیتهای مختلف اثرگذار فراهم كنيم و حکم بدهيم سقوطش قطعی است و بعد هم برخی روشهاي سلبي را اتخاذ کنیم.در مدت بعد از انتخابات تيپ ملاقات هايمان با شخصيت هاي مختلف نشان داده كه حتی اگر كسي به انقلاب خسارت میزند و 5 درصد احتمال دهیم که میتوانیم آن را متوقف کنیم، به این 5 درصد بیشتر اهمیت میدهیم تا آن 95 درصد. آقاي حبيبي احساس میکنید با توجه به انتخاباتی که در فراكسيون اکثریت مجلس انجام شد یک آرایش سیاسی جدید در جریان اصولگرا به وجود میآید؟ آرایشهای مختلف و بعضاً متفاوت در جریان اصولگرایی را منکر نیستم ولي اصلاً نگران اینها نیستم. بحث نگرانی نیست، همان طور که خودتان گفتید بحث اختلاف سلیقه است. میخواهم بدانم شما تقسیمبندی خاصی برای این آرایش قائل هستید؟ و تمایزهای اين طيف هاي مختلف را در چه حوزههایی میبینید؟ این آرایشهای گوناگون در جریان اصولگرایی الان وجود دارد و بعداً هم وجود خواهد داشت، ولی این تفاوت سلیقهها را براي اصولگرایی مضر نمی دانم. معتقدم این سلیقهها باید با هم تضارب پیدا کنند و نتیجه هم هر چه شد همه باید بپذیریم ولی اگر در نتیجه تضارب سلیقه ها، سلیقه ما رای نیاورد تلاش کنیم كه بعداً سلیقه ما که رأی نیاورده، رأی بیاورد. اجازه دهید بازگردیم به مؤتلفه و سوال آخرم را در مورد حزب شما بپرسیم.آقاي حبيبي! برخي از تحليل ها قبل از انتخابات بر این امر تاکید داشت که راست سنتی و مشخصا موتلفه در صورت حمایت از احمدی نژاد، بازنده انتخابات خواهد بود. چرا که اگر نامزد اصلاح طلبان رای بیاورد که خوب شما شکست خورده اید. اگر احمدی نژاد هم رای بیاورد با توجه به شناختی که از وی و نوع نگاهش به احزاب وجود دارد به نظر نمی رسد تغییری در رفتار و مشی سیاسی او بوجود آید. مگر اینکه در خلال گفتگوهای شما با ایشان قبل از انتخابات قول و قرارهایی و وعده هایی مبنی بر اصلاح یا تغییر داده باشد. حال که انتخابات تمام شده و کاندیدای مورد حمایت شما هم پیروز، هیچ سهمی از کابینه به شما نرسیده و هیچ تغییری هم در مشی آقای احمدی نژاد مشاهده نمی شود. آیا شما این تحلیل را قبول دارید؟ آیا واقعا قبل از انتخابات وعده تغییر از احمدی نژاد گرفتید؟ اصطلاح راست سنتی را قبول ندارم، ما اصولگرا هستیم، اصطلاحات راست و چپ از اول انقلاب وارداتی بود و در ایران مصداقی ندارد. استراتژی مؤتلفه پیروزی جریان اصولگرایی در انتخابات است و مصداق پیروزی این جریان، پیروزی یک فرد اصولگراست. از این دید اگر نگاه کنیم، ما در انتخابات پیروز شدیم یعنی جریان اصولگرا رأی آورد و نامزد اصولگرا هم رييس جمهور شد. مؤتلفه را مانند سایر جریانهای اصولگرایی پیروز انتخابات میدانم. صراحتا هم اعلام مي كنم كه مؤتلفه برای این پشتيباني هيچ جلسهای را نگذاشته كه در آن شروطی را هم عنوان کرده باشد. معتقدیم رييس جمهوري كه با رأی مردم انتخاب میشود، نهایتاً خودش باید انتخاب کند که با چه کسانی کار کند، البته نظر مشورتی دیگران را هم بگیرد خیلی بهتر است. بعد از انتخابات نه احمدینژاد برای کابینه از ما نظر مشورتی خواست و نه ما نظر مشورتی دادیم. اینکه چرا ایشان نظر مشورتی نخواستند را باید از خودشان بپرسید اما اینکه چرا ما نظر مشورتی ندادیم؟ در دوره ریاست جمهوری آقای هاشمی، خاتمی و احمدینژاد سیاست مؤتلفه این بود كه در داخل حزب بحثهایی را انجام و افراد لايق عضويت در كابينه را انتخاب مي كرد، اعم از اینکه داخل مؤتلفه باشد یا نباشد؛ خاتمی پس از پيروزي چنین نظر مشورتی را از ما خواست. ما در این نظرخواهی یقین داشتیم که حتي یک نفر از افراد مورد پیشنهادی ما وزیر نخواهد شد و حتي اگر هر کسی در ذهن خاتمی و دوستانش بوده و معلوم شده ما هم بر آن شخص نظر داریم حتما به همین خاطر انتخاب نخواهد شد. اما ما یک تشکیلات اصيل و با قدمت حزبی هستیم و قاعده رقابت را قبول داریم. در انتخابات 2 خرداد از نامزدی حمایت کردیم که رأی نیاورد و نامزد رقیب ما رأی آورد، حالا ما بايد بجنگیم؟ چوب لای چرخش بگذاریم؟ همکاری نکنیم؟ با جمعبندی به این نتيجه رسیدیم که اگر دولت از ما کمکی خواست به همه طرفداران بگوئیم که چوب لای چرخ دولت خاتمی گذاشتن حرام شرعی است. این را هم به همه مدیران مؤتلفه گفتیم که هیچکس حق چوب لای چرخ دولت خاتمی گذاشتن را ندارد. اما احمدي نژاد چه در دولت نهم و چه در دولت دهم مطلقاً از ما نظر نخواستند. با اين حال جمعبندی ما اين شد كه اگر رييس جمهور از ما نظر مشورتي خواستند نظر بدهيم. وقتی به خاتمي نظر داديم، چرا به رييس جمهور اصولگرا نظر ندهيم؟ اما اگر نظر نخواستند چه؟! ما حزبی نيستسم که ليستي از اعضاي مورد نظرمان را تهیه کنیم و بگذاریم لای پوشه و بزنیم زیر بغل و در اطاق انتظار بشینیم و بگوييم اگر میشود 3ـ2 تا وزیر هم از اين ليست انتخاب کنید. این کار در شأن مؤتلفه نیست، ما در هیچ کابینهای این کار را نکردیم، نه در كابينه هاشمی، نه در كابينه خاتمی و نه در كابينه احمدینژاد. البته اگر الان هم از ما نظر بخواهند، نظر میدهيم چراكه اهل قهر كردن چه با اصولگرایان و چه با اصلاحطلبان بر سر اين موضوعات نيستيم. اصولاً دلیل مؤتلفه برای پشتیبانی از احمدینژاد پیروزی اصولگرایان بود نه سهمخواهی در قدرت. بینی و بیناللهي حتي 1 نفر را هم در نظر نداشتیم و نگفتيم اگر پشتیبانی كنيم یک وزارتخانه را به ما بدهيد. اگر هدفمان از حمایت احمدینژاد گرفتن سهم در کابینه بود، بله ما شکست خوردیم. اما اين را قبول نداريم که در انتخابات شکست خوردیم چون قبل از حمايت هیچ شرطی نگذاشتیم و به دلیل ضرورت پیروزی اصولگرایان از احمدینژاد پشتيباني كرديم و امروز هم پیروز انتخابات هستیم. پشتيباني ما از احمدي نژاد يك پشتيباني مبتني بر تحليل هاي دقيق درون حزبي بوده است؛ در هيچكدام از اين بحث ها و تحليل ها هم موضوع سهم خواهي ولو براي يكبار هم مطرح نبوده است. گفتگو از "طاهره بامدادنیا"
دیدگاه تان را بنویسید