رسم پهلوان کشی در ورزش کشور
حسین رضازاده، علی دایی و بسیاری دیگر از قهرمانان ورزشی که قربانیان این دست از مدیران نالایق ورزش کشور هستند، از حافظه تاریخی این ملت حذف شدنی نیستند.
در بین ورزشکاران ایرانی نام دو تن بیش از دیگران در میان مردم ایران و جهان به چشم میخورد. علی دایی و حسین رضا زاده که در سالهای اخیر از جمله ورزشکاران مقبول احمدی نژاد بودهاند. به گزارش خبرنگار سرویس ورزشی «فردا» سرنوشت این دو قهرمان ملی و افتخار آفرین بین المللی کشورمان البته در این ماه های اخیر به نوعی دچار دگرگونی شده است. علی دایی بازیکن و مربی این سالهای فوتبال کشورمان دوران مربی گری خود را به عنوان سر مربی و بازیکن در تیم سایپا شروع کرد و توانست این تیم را در لیگ برتر ایران (جام خلیج فارس) به قهرمانی برساند. سپس به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال ایران انتخاب شد و پس از شكست تيم ملي مقابل عربستان در ورزشگاه آزادي مسئولان فدراسيون فوتبال تصميم گرفتند علي دايي را از سمت خود بركنار كنند. تيم ملي ايران در 08/01/1388 و در حضور 100 هزار تماشاگر مقابل عربستان با نتيجه 2 بر يك شكست خورد تا با 6 امتياز از 5 بازي در رتبه چهارم جدول قرار گيرد. با اين شرايط كار صعود تيم ملي به جام جهاني دشوار شد . 100 هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه آزادي پس دريافت گل دوم از عربستان يكصدا و با شعار «دائي حيا كن ، تيم ملي را رها كن»
خواستار جدايي علي دائي از تيم ملي شدند ولي دائي در مقابل انتقادها مقاومت كرد و اعلام كرد كه استعفا نمي دهد تا در روز 09 / 01 / 1388 فدراسيون فوتبال طي بيانيه اي رسما علي دائي را از سمت خود بركنار كرد. شکست تیم ملی فوتبال ایران در برابر رئیسجمهور و صد هزار تماشاگر مشتاق ـ که در ایام تعطیل صرفاً برای حمایت از تیم ملی به ورزشگاه آزادی آماده بودند، تمام موفقیت های علی دایی در سالهای متمادی حضور در ورزش کشور را نقش بر آب کرد و جدایی وی از تیم ملی سبب گوشه نشینی طولانی مدت مشهورترین فوتبالیست کشور گردید. از سوی دیگر حسین رضازاده وزنه بردار سنگینوزن ایران نیز حکایتی شبیه علی دایی دارد. وی تاکنون دو بار مدال طلای مسابقات المپیک را برای ایران به ارمغان آوردهاست و هماکنون نیز صاحب رکورد این رشته ورزشی میباشد. او در ایران به عنوان «قهرمان قهرمانان» نیز انتخاب شدهاست.
رضا زاده در سال ۲۰۰۲ پیشنهاد نعیم سلیمان اوغلو قهرمان سه دوره وزنهبرداری المپیک و رئیس وقت فدراسیون وزنهبرداری ترکیه را مبنی بر تغییر تابعیت خود به ترکیه و دریافت ۱۰ میلیون
دلار پاداش در صورت قهرمانی در المپیک آتن و دریافت ماهیانه ۲۰ هزار دلار رد کرد. وی در جواب سلیمان اوغلو در فرودگاه استانبول گفت: «من ایرانیام و وطن و ملتم را دوست دارم.» وی پیشنهاد مشابهای را نیز از سوی جمهوری آذربایجان رد کرد و با اینکار محبوبیت خود را نزد ایرانیان چندین برابر کرد. اما در روزهای اخیر این قهرمان ملی و سرپرست فدراسیون وزنه برداری کشورمان در جلسه ای که درکمیته فنی فدراسیون وزنه برداری برگزار شد دچار محرومیت مادام العمر به دلیل استفاده تیم ملی وزنهبرداری از داروهای نیروزا شد. بنابراین گزارش علت اصلی ناکامی ستارههای ورزش کشور در پست های مدیریتی و مربیگری به دوران ریاست محمد علی آبادی در سازمان تربیت بدنی برمی گردد. علیآبادی به خاطر پوشش ضعفهای مدیریتی خود و فرار از انتقادات مردم و رسانهها اقدام به استفاده از قهرمانان ملی در پستهای مدیرتی نمود تا به نوعی خود را در پشت اعتبار این قهرمانان ملی پنهان کند. از آن سو قهرمانان و سرمایههای ملی ورزش کشور که به دلیل علاقه و انگیزه بالا به سرعت پیشنهادهای وسوسهانگیز مدیران چسبیده به ورزش کشور را میپذیرفتند به سرعت با حقایق تلخ دنیای بیرحم
ورزش در عرصه مربیگری و مدیریتی آشنا شدند؛ و وقتی فهمیدند چه کلاه گشادی بر سرشان رفته است دیگر کار از کار گذشته بود و تمام سرمایه خود که همانا آبرو اعتبار حاصل سالها زحمت در عرصه قهرمانی است، از کف داده بودند. علیآبادی و علیآبادیها اکنون دیگر در عرصه ورزش کشور حضور ندارند تا پاسخگوی انتقادات و سوالهای فراوان مردم و علاقمندان در مورد بیکفایتیهای خود باشند. اما حسین رضازاده، علی دایی و بسیاری دیگر از قهرمانان ورزشی که قربانیان این دست از مدیران نالایق ورزش کشور هستند، از حافظه تاریخی این ملت حذف شدنی نیستند. علیآبادیهای قدیمی، دیگر حضور ندارند اما کسانی که علیرغم انتقاد کارشناسان و دلسوزان ورزش کشور اختیار چهارساله ورزش کشور را به مدیرانی چون او سپردند هنوز هم بر مسند قدرت هستند و باید به مردم پاسخگو باشند. آیا انتخاب علی سعیدلو معاون اجرایی رئیسجمهور که مهمترین سابقه ورزشی وی حضور در هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس در زمان مدیریت علیآبادی است نشان از تکرار همان اشتباه قبلی ندارد؟
دیدگاه تان را بنویسید