یک بار دیگر، آشتی ملی
اسماعیل فردوسی
آنچه در روز عاشورا در تهران و چند شهر دیگر کشور اتفاق افتاد، بی شک ریشه در افراط گری هایی دارد که بی توجه به منافع ملی، در طول چند ماه پس از انتخابات، بر دامن تنش ها افزود و به تعبیر آیت الله سبحانی، روی آتش بنزین ریخت. در طول چند ماه گذشته می شد جلو اتفاقات ناگواری همچون روز دانشجو، روز قدس و 13 آبان و بخصوص عاشورا را گرفت. اما رفتارهای افراطی و تندروانه برخی گروه ها و جریان های سیاسی به مدد رسانه های خود، بر حجم تنش ها و تبعات آن افزود. علی مطهری نماینده اصول گرای مجلس به تازگی بار دیگر بحث آشتی را مطرح کرده و پیشنهادات 7 گانه ای را برای این منظور ارائه داده است. هر چند با توجه به شرایط موجود بعید به نظر می رسد طرف های درگیر در ماجرای انتخابات، این پیشنهادات را بپذیرند، اما آنچه مشخص است اینکه، در طول چند ماه گذشته فرصت های زیادی را برای کاهش تنش ها از دست داده ایم و در این میان با حق پنداشتن خود و باطل نامیدن مخالفانمان، 7 ماه پر تنش با تبعات و هزینه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زیاد را بر کشور بار کردیم. متاسفانه باید گفت، گرهی که دو ماه پیش یا چهار ماه پیش، می شد با دست باز کرد، حال باید با دندان باز شود و این چیزی نیست جز نتیجه میدان داری افراطی ها و حاشیه نشین شدن میانه روها و معتدل ها. اگر هر دو طرف درگیر در ماجرای انتخابات آنگونه که خود ادعا می کنند، دل در گرو نظام دارند و دغدغه ارزش های انقلاب اسلامی را در سر، باید در عمل، ارادت خود به نظام را نشان داده و از تندروی دست بردارند و به جای تفرق بیشتر، فاصله ها را کم کنند. فضای سیاسی موجود آنقدر تند شده که سخن از طرح های میانجی گری یا آشتی، ممکن است با واکنش های تند ومخالفت روبه رو شود، اما آنچه مسلم است ادامه وضع موجود به نفع هیچ کس نیست. لذا شایسته است با استفاده از تجارب چند ماهه اخیر که تندروها میدان داری کردند، نیروهای دلسوز نظام بار دیگر طرح آشتی ملی را با توجه به شرایط روز به میان بکشند. چه بسا از گذر ایام و اتفاقات ماه های اخیر و بخصوص آنچه در روز عاشورا گذشت، مخالفان طرح های وحدت گرایانه نیز به این نتیجه رسیده باشند که، شرایط کشور به لحاظ سیاسی، شرایط مطلوبی نیست و باید هر چه زودتر راهکاری برای پایان دادن یا حداقل کاستن از این تنش ها و التهابات سیاسی تدوین کرد. آنها که تا به حال چهرههای میانهرو و معتدل را متهم به حمایت از یک طرف ماجرا میکردند، چه بسا حال دریافته باشند که به هنگام بحران، دم دستترین راهحلها شاید برای مدیریت آن کافی نباشد و ضروری باشد که طرفین هم بخشی از مواضع یا خواستههای خود را تعدیل کنند. این البته نه به معنای عقبنشینی بلکه به مفهوم از خود گذشتگی و توجه داشتن به مصالح و منافع ملی به جای توجه صرف به منافع شخصی و جناحی است. لذا تا دیر نشده بهتر است یک بار هم که شده، آشتی و وحدت به مفهوم کاهش تنش ها و تعدیل مواضع جریانهای سیاسی را در دستور کار قرار داده و آن را تجربه کنیم. فرصت برای ادامه نزاعها و لجاجت ها همیشه هست، اما برای آشتی چه بسا زمان زیادی نباشد.
دیدگاه تان را بنویسید