گزارشی از دیدار رهبر انقلاب با فرمانده سابق ارتش

کد خبر: 107031

رهبر روی پل كنار نرده ایستاده بود و پشت به رودخانه؛ بقیه هم دورش جمع شده بودند و گوش می‌دادند. وقتی خواست برود، همه جا به جا شدند. بچه یكی از همراهان هم آنجا بود. رهبر به بچه اشاره كردند و گفتند: «مواظب باشید این یك وقت گم نشود». ما هم برگشتیم سوار ماشین‌ها شدیم و حركت كردیم به سمت پایگاه هوایی. برنامه دیگر تمام شده بود.

فردا: پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، گزارشی از حاشیه‌های بازدید رهبر انقلاب از منطقه عملیاتی فتح‌المبین منتشر کرده است. این گزارش شامل نحوه‌ی اقامت همراهان رهبر انقلاب در هتل پایگاه نیرو هوایی، روایت شور و اشتیاق مردم برای دیدار با رهبری، بازدید رهبر انقلاب از مناطق جنگی که پیش‌تر در آن حضور داشتند، حضور فرمانده سابق ارتش و نحوه‌ی بازگشت رهبر انقلاب به تهران است. حاشیه‌های حضور حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در منطقه عملیاتی فتح‌المبین به شرح زیر است: قبل از حركت نمی‌دانستم كجا می‌رویم. یعنی نمی‌دانستم كجای خوزستان می‌رویم. یك نفر هم از شلمچه زنگ زد كه اینجا شایع شده رهبر آمده شلمچه. فقط می‌دانستم می‌رویم جنوب، همین. سوار مینی‌بوس كه شدیم موبایل‌ها را جمع كردند و دیگر خودمان بودیم و خودمان. هواپیما بلند شد و موقع نشستن مهماندار گفت: به فرودگاه دزفول خوش آمدید. آن موقع به دست و پا افتادیم و مناطق عملیاتی نزدیك دزفول را بررسی كردیم ولی به نتیجه‌ای نرسیدیم. هوا گرم بود، آن موقع شب 27 درجه. با اتوبوس رفتیم به هتل. من كه پدرم یك عمری افسر نیروی هوایی بود، می‌دانستم پایگاه‌های نیروی هوایی چیزی به اسم هتل ندارند. جاهایی هست كه مامورین را يا كادر نیروی هوایی كه مسافرت می‌كنند را اسكان می‌دهند ولی هتل نیستند. حداكثر چیزی شبیه مسافرخانه‌اند. بقیه ولی خوشحال بودند كه نمرده‌اند و یكبار هم همراه رهبر رفته‌اند جایی و شب را در هتل می‌مانند! راهنمایی شدیم به طبقه چهارم، بی‌آسانسور. اتاق‌های دو نفره‌ای كه فقط دو تا تخت داشت و دو تا پتو و قالیچه‌ای كوچك و یك جا لباسی سرپایی. دو جفت دمپایی پلاستیكی هم بود كه یك جفتش لنگه به لنگه بود. دستشویی و حمام هم به صورت مشاع در راهرو. رفقایی كه سربازی رفته‌اند می‌دانند این چیزهایی كه ما دیدیم تقریبا همان سربازخانه است فقط تخت‌ها دو طبقه نبود! یكی از رفقا قرار بود با سردار باقرزاده مصاحبه‌ای بكند برای سایت. او از همه اعصابش داغان‌تر بود. نمی‌دانست خودمان كجاییم، باقرزاده كجاست. با هر ترفندی بود با سردار تماس گرفت و راهی شد به آدرسی در بیابان تا سردار پیدایش كند و جایی برای مصاحبه پیدا كنند. رفیق‌مان رفته بود و در تاریكی شب وسط بیابان، رسیده بود به جایی كه چند نفر از بچه‌های ستاد راهیان نور برای دیدار رهبر داربست می‌زدند و ساعت 12.5 شب برای شامِ آن بچه‌ها، سمبوسه آورده بودند و البته با سردار باقرزاده مصاحبه‌اش را انجام داده بود. می‌گفت باقرزاده از شدت خستگی وسط مصاحبه دو سه بار چشمانش رفت و برگشت و آنجا فهمیده بود دیدار، در منطقه عملیاتی فتح‌المبین است، دیدارِ فردا صبح. ما شنیده بودیم رهبر شاید برود طلاییه اما انگار رهبر گفته بودند «من از منطقه فتح‌المبین خاطره دارم و خودم آنجا بودم؛ برویم آنجا». خلاصه هر طور بود آن شب را با صدای جیرجیر تخت‌های اتاق 423 هتل پايگاه هوايی به صبح رساندیم. اتاق‌هایی كه ساعت نداشت. ما هم كه به خاطر داشتن موبایل، ساعت نمی‌بستیم. و حالا هم كه موبایل نداشتیم، هر وقت می‌خواستیم بفهمیم ساعت چند است یا باید در ِ یكی دو اتاق دیگر را می‌زدیم یا لپ‌تاپ رفیق‌مان را روشن می‌كردیم و ساعت را می‌دیدیم. به هر حال صبح نماز خواندیم و راه افتادیم. نیم ساعت از كسر خوابم را در اتوبوسی كه به محل دیدار می‌بردمان، جبران كردم. اتوبوس كه ترمز زد بیدار شدم. هیچ اثری از پلاكارد و خوش آمدگویی به رهبر آنجا نبود. هنوز مطمئن نبودم كه آمده‌ایم همان‌جا كه باید می‌آمدیم! كاروان‌ها از اتوبوس‌هایشان پیاده می‌شدند و جوان‌ها و نوجوان‌ها شعرخوانان می‌رفتند سمت محوطه. یك پاسدار هم یك بلندگوی دستی روی دوشش انداخته بود و می‌گفت: دوربین عكاسی، موبایل، ناخن‌گیر، چاقو، اشیای ممنوعه، ممنوعه. تحویل بدید لطفا. اگر ببرید همراهتان، برتان می‌گردانند. میكروفونِ بلندگو را هم از جلوی دهانش كنار نمی‌برد: آهای دوست عزیز مگر نگفتم موبایل نبر؟ ببین برای اونجا ترافیك درست كردی. همراهان ما هم از اتوبوس پیاده شدند با دوربین‌های عكاسی و فیلم‌برداری و سه‌پایه و وسایل جانبی دیگر. جمع شدیم و حركت كردیم به سمت ورودی محوطه. پاسداری كه با بلندگوی دستی اطلاع‌رسانی می‌كرد تا ما را دید از همان پشت بلندگو گفت: دوربین، موبایل... ئه ئه! آقایون شما دیگه خیلی ممنوع هستیدها. وسایل‌مان از خودمان بیشتر بود. از جای دیگری وارد شدیم و پیاده گز كردیم تا محل یادمان شهدای فتح‌المبین كه مردم و جوان‌ها ایستاده بودند در صف بازدید بدنی. نوجوانی به دوستش با زبان تركی گفت: حالا اینقدر لفتش می‌دهند كه آقای خامنه‌ای می‌یاد و ما نمی‌بینیمش. به یكی از دوستان گفتم: اینها می‌دانند كه رهبر قرار است بیاید اینجا؟ گفت: نه، حدس می‌زنند. پیش خودم فكر كردم چرا ما نتوانستیم حدس بزنیم ولی اینها حدس زده‌اند. پسربچه‌ی 10- 11 ساله دیگری بلند به آنهایی كه مردم را بازدید بدنی می‌كردند گفت: بابا تیر غیب كه با خودمان نداریم، بذار بریم. مردی هم كه دختر حدودا سه ساله‌اش را بغل كرده بود به او می‌گفت: الان می‌ریم باباجان عجله نكن، الان می‌ریم آقا را می‌بینی. تقریبا همه كسانی كه توی صف‌ها بودند می‌دانستند رهبر قرار است بیاید! وسایل‌مان را از دستگاه رد كردیم و داخل شدیم. آنجا دیدم همان مرد دارد دختر بچه‌اش را آرام می‌كند. دختر گریه می‌كرد و وسط گریه هم چیزهایی می‌گفت كه فقط پدرش می‌فهمید. مرد گفت: باباجان اشكال نداره، مگه نمی‌خوای آقا را ببینی خوب باید عروسكت اینجا بمونه. بریم یكی دیگه برات می‌خرم. دخترك همچنان گریه می‌كرد. مرد گفت: اصلا بیا بریم آقا كه آمد، به خود آقا بگو عروسكت را گرفتند. جلو رفتم دست به چانه دخترك گرفتم و گفتم: عموجان اشكال نداره، موقع برگشتن عروسكت را بردار. دخترك ولی به حرف ما توجهی نمی‌كرد. اشك از گوشه چشم‌هایش در می‌آمد و روی صورتش سر می‌خورد پایین. دلم برایش سوخت. همین طور برای پدرش كه تقریبا هیچ راهی برای آرام كردن دخترك پیدا نمی‌كرد و این حال را فقط كسانی می‌فهمند كه دختر كوچك داشته باشند. نمی‌توانستیم بایستیم و باید می‌رفتیم. دخترك ماند با پدری كه جلویش نشسته بود و زانویش را زمین گذاشته بود و سعی می‌كرد آرامش كند. مردم از صبح آمده بودند و وقتی بو برده بودند كه رهبر هم قرار است بیاید، مانده بودند. وقتی رسیدیم فهمیدیم جایی به اسم جایگاه عكاس‌ها وجود ندارد كه طبق معمول من هم همراه آنها بروم آن بالا و از آنجا مردم را ببینم. اطراف را از نظر گذراندم و فكر كردم اگر بروم بین داربست‌ها، آنجایی كه چند نفر پاسدار همیشه می‌نشینند برای كنترل جمعیت، خوب باشد. به یكی از مسوولین گفتم و او هم قرار شد هماهنگی كند. آن منطقه اطراف شوش بود و عده‌ای از مردم عرب زبان منطقه هم كه خبردار شده بودند خودشان را رسانده بودند. گاه‌گاهی هم صدای شعارهای عربی‌شان را می‌شنیدیم. جایگاهی كه برای سخنرانی رهبر درست شده بود جایگاه ساده‌ای بود با داربست، كه با تورِ استتار اطرافش را پوشانده بودند. صندلی‌ای هم كه قرار بود رهبر رویش بنشیند زیر آفتاب بود، مثل مردم. پشت سر رهبر هم می‌شد دشتی كه ایران برای عملیات فتح‌المبین به عنوان یكی از محورها به آن حمله كرد. قرار بود رهبر از پشت محوطه بیاید و از پایین تپه بیاد بالا سمت جایگاه. اطراف را از نظر گذراندیم و عكس انداختیم. سردار باقرزاده هم آمد. خوشحال بود و سرحال. داشت با یكی دو نفر از خبرنگارها صحبت می‌كرد كه رفتم و كنارش ایستادم. یك نفر پرسید: سردار این عملیات فتح‌المبین از كجا تا كجا بوده؟ ما هر جا می‌رویم می‌گویند منطقه عملیاتی فتح‌المبین بوده. سردار هم قلم و كاغذ من را از دستم كشید و یك جایش نوشت‌: حد فاصل رودخانه كرخه، پل نادری، فكه، مناطق اطراف دهلران و جبل حمرین. بعد گفت: این پل نادری همانجایی است كه بچه‌های ما جلوی پیشروی عراقی‌ها را گرفتند و نگذاشتند از كرخه بگذرند. جایگاه بر روی یك تپه بنا شده بود. پشت آن، هنوز آثار سنگرهای حفره‌روباهی كه ابداع صهیونیست‌ها بود و عراقی‌ها آن را ساخته بودند، وجود داشت. سردار باقرزاده قبل از ورود آقا، آنها ‌را به ما نشان داد و ‌گفت: وقتی عراقیها داخل این سنگرها می‌رفتند، دیگر هیچ بمب و موشكی به آن‌ها كارساز نبود. هنوز آثار بعثی‌ها بر روی دشت عباس بود. سردار صحبت می‌كرد كه صدای قاری بلند شد. قرآن كه خوانده شد یك نفر رفت بالای جايگاه و از عملیات فتح‌المبین گفت و حسین خرازی و تنگه رقابیه، احمد كاظمی و تنگه زلیجان و محسن رضایی و پیام امام در عملیات فتح‌المبین كه: «بروید شما پیروزید». دیگر نزدیك آمدن رهبر بود. رفتم و با هماهنگی یكی از محافظ‌ها بین داربست‌ها ایستادم. تا چند دقیقه به پاسداری كه كنارم بود توضیح می‌دادم برای چه اینجا هستم و طبق معمول قانع هم نشد. آخرش برای اینكه ماجرا را تمام كنم گفتم: شما وظیفه‌ای دارید و من هم. گاهی كارهای ما با هم تعارض دارد. گفت: پس قبول داری در انجام وظایف ما اخلال می‌كنی. گفتم: نه منظورم این است كه شما در كار من اخلال می‌كنید! یك مداح كه نقش مجری را هم بازی می‌كرد، آمد پشت میكروفن و كمی برای مردم صحبت كرد و ازشان خواست آرام باشند و كمی عقب بروند و بنشینند. جوانی كه آنطرف داربست بود، از من پرسید: این حرف‌ها را به ما می‌گوید؟ گفتم: فكر كنم. گفت: خودش جایش خوب است، پشتش فشار نیست می‌گه برید عقب. گاهی می‌نشستم كه یادداشتی روی كاغذهایم بنویسم. دیدم زیر پاهای مردم، عاقله‌مردی با شرایط ناجوری نشسته است. گفتم: عمو جان چرا اومدی جلو؟ عقب می‌ماندی خوب. گفت: گیر افتادم. از ساعت هفت و نیم صبح آمدم، خلوت بود آمدم جلو. از ساعت 9 دیگر نتوانستم از جایم تكان بخورم. ساعت را از یك نفر پرسیدم نزدیك 12 بود. بلند شدم دیدم جوان پاسداری كه وظایف‌مان با هم كنتاكت داشت، با كسی درگیر است. گویا توی دست او موبایل دیده بود و بهش گیر داده بود. مرد می‌گفت سرهنگ سپاه است و عضو ستاد مركزی راهیان نور ولی جوان پاسدار گوشش به حرف‌های سرهنگ بدهكار نبود. می‌گفت باید موبایلش را بدهد. آنقدر كَل‌‌كَل كردند تا یكی از محافظ‌ها آمد و موبایل سرهنگ را گرفت. حواسم به سرهنگ بود كه یك نفر از پشت داربست زد روی شانه‌ام. گفت: آقا شما خبرنگارید؟ تو را به خدا بنویس این نماینده ما پدرمان را درآورده. سه تا رئیس‌جمهور توی این مملكت عوض شده ولی اون هنوز نماینده است. از 20 سال پیش تا حالا اولین باره كه می‌بینمش. اوناهاش اون جلو نشسته. خبرهاش همه از دربند و ولنجك تهران می‌رسه. اینجا پیداش نمی‌شه كه. گفتم: خوب خودتان بهش رای دادید. گفت: نه بابا روستاهای اطراف به خاطر پدربزرگش كه آدم محترمی بوده رای می‌دن بهش... جوان حرف می‌زد و گله می‌كرد. پرسیدم از كجا خبردار شدی رهبر می‌آید. گفت: بچه‌های هیات دیشب پیامك زدند. وسط حرف‌هایمان یك دفعه جایگاه شلوغ شد مردم شروع كردند به شعار دادن. فارسی و عربی قاطی شد. رهبر كه روی جایگاه آمد فریاد مردم بلند شد. داربست‌هایی كه ما بین‌شان بودیم از جا تكان خورد. اگر برمی‌گشت اول ما از بین می‌رفتیم. جوان پاسدار گفت: بیا كمك. داربست‌ها را از این طرف ما هُل می‌دادیم و از آن طرف مردم. سرم را برگرداندم و دیدم رهبر برای مردم دست تكان می‌دهد. فرمانده كل ارتش، باقرزاده، فرمانده بسیج، رحیم صفوی، فرمانده كل سپاه، نماینده ولی فقیه در خوزستان و چند نفر ديگر روی جایگاه پشت سر رهبر بودند. فریاد «ما اهل كوفه نیستیم، علی تنها بماند» توی دشت پخش می‌شد. مجری سعی كرد مردم را آرام كند. كمی روضه خواند و بعد روضه را عربی ادامه داد؛ از جایم بلند شدم. وقتی عربی می‌خواند مردم ساكت بودند و آدم‌هایی كه پشت داربست اطراف ما بودند گریه می‌كردند. از اینجا فهمیدم مردمی كه اطراف من هستند عرب‌اند، عرب‌های همین منطقه. بلند شدم و دوباره نگاه كردم. یك دفعه دختركی روی دوش پدرش وسط جمعیت توجه‌ام را جلب كرد. همان دختركی بود كه یكی دو ساعت پیش به خاطر عروسكش گریه می‌كرد. حالا روی دوش پدرش بود، نیشش تا بناگوش باز بود، عروسكش را بغل گرفته بود و رهبر را نگاه می‌كرد. معلوم نبود عروسك را چطور پس گرفته بودند. یكی از رفقای عكاس را صدا زدم و گفتم فلانی از آن دخترك عكس بگیر. نمی‌توانست روی داربست‌ها بایستد. كمكش كردم، كمرش را گرفتم و او هم عكسش را گرفت. چقدر ته دلم خوشحال بودم از خوشحالی دخترك و احتمالا پدرش و این حرف را تا كسی دختر كوچكی نداشته باشد، نمی‌فهمد. مجری روضه را تمام كرد و با حالت دكلمه به عربی حرف‌هایی زد. رهبر خوب گوش كرد. وسط دكلمه، مردمِ عرب بلند می‌گفتند: احسنت. مجری كه حرف‌هایش تمام شد عرب‌ها بلند شروع كردند به شعار دادن. همان كسی كه گفته بود نماینده پدرمان را درآورده، آرام كردم و پرسیدم: اینها چه می‌گویند؟ گفت: داریم می‌گیم با روح، با خون فدای رهبر هستیم. رهبر به مردم گفت: ممنونم و دستش را آورد بالای چشمهایش، كنار پیشانی؛ و اینطوری رو به مجری از او تشكر كرد. دوباره بلند شدم و انتهای جمعیت را نگاه كردم. یك نفر گفت: آقا با فشار خون ما بازی نكن، بشین بذار «آقا» رو ببینیم. با اشاره فهماندم كه زود می‌نشینم. وسط مردم فیلم‌برداری كه روی یك سكو بود، دو دستی دوربینش را بغل كرده بود و با التماس از مردم اطراف سكو می‌خواست مواظبش باشند و هل ندهند. ازدحام ولی زیاد بود. دو تا پسرك كوچك هم بودند كه از وقتی رهبر آمد بالای جایگاه، مثل ابر بهار گریه می‌كردند. حال و روز مردم توضیح دادنی نبود. مردم كه آرام‌تر شدند رهبر شروع به صحبت كردند. از شهدا یاد كردند، از مردم خوزستان و مسافران راهیان نور تشكر كردند. گفتند بازدید از مناطق جنگی كار خوب و با بركتی است. از نقش جوانان دوران دفاع مقدس گفتند و البته از جوان‌های امروز كه دست كمی از آن جوان‌ها ندارند. وقتی رهبر از جوان‌ها تعریف كرد، چنان صدای تكبیری بلند شد كه پرده گوش‌مان زنگ زد. رهبر ایستادگی امروز مردم را با زمان جنگ مقایسه كرد و گفت: «گاهى اوقات جنگ نظامى آسانتر از جنگ فكرى است؛ آسانتر از جنگ در عرصه‌هاى سياسى است. ملت ايران نشان داد كه در جنگ عرصه‌هاى سياسى و امنيتى، بصيرتش و ايستادگى‌اش از ايستادگى در جنگ نظامى كمتر نيست.» رهبر یك‌جای صحبت به جمعیت گفت: «جوان‌های عزیز، فرزندان من كه اكثرتان آن موقع نبودید، این سرزمین زیبا یك روزی زیر پای چكمه‌پوشان دشمن بود و تبدیل به جهنمی از آتش شده بود... من قبلا‌ در زمان جنگ اینجا آمده بودم و حضور دشمن را دیده بودم... آن چه ملت شما را نجات داد ایستادگی جوانان دلاور بود». و جوان‌ها دوباره تكبیر گفتند. حرف‌های رهبر كه تمام شد و به دعا رسید، یك نفر صدایم زد و من رفتم پشت جایگاه. گفت: «آقا احتمالا قرار است بروند جایی را هم ببینند. همان جایی كه اول جنگ خودشان آمده بودند». گفتم: خوب؟ گفت: «خوب تو هم قرار است بیایی». دیدم رهبر از پشت جایگاه بیرون آمد و قدم‌زنان از تپه رفت پایین. یكدفعه پسر رهبر را دیدم كه گفت: «سلام، چرا ایستادید؟» من هنوز نمی‌دانستم چه كار باید بكنم. رفتم جلوتر. سر تیم حفاظت را دیدم كه توی ناوشكن جماران هم مرا از ناو پیاده كرده بود. خودم را نزدیك پسر رهبر كردم كه دچار همان اتفاق سابق نشوم. دویدم پایین و رفتم ته یك ون نشستم و پرده آن را كشیدم. راننده هم اول كمی غر زد كه اینها كی هستند، ولی با آمدن یكی دو تا از عكاس‌ها و فیلم‌بردارها دیگر چیزی نگفت. ماشین‌ها راه افتادند و ما از جاده خاكی‌ای كه بین رمل‌ها بود، می‌گذشتیم. گرد و خاك ماشین‌های جلویی باعث می‌شد چیزی نبینیم. هوا گرم بود و نمی‌شد پنجره‌ها را هم از گرما باز كرد. ماشین توی چاله چوله‌های جاده خاكی بالا و پایین می‌شد و ما هم طبعا بین زمین و هوا بودیم. گاهی نه ما و نه راننده چیزی را نمی‌دیدیم؛ ولی اگر می‌ایستاد، راه افتادن دوباره در خاك‌هایی كه ماشین‌های جلویی حسابی نرم‌شان كرده بودند، بعید بود. كمی جلوتر گرد و خاك‌ها خوابید. دو سه نفر كه از چهره و لباس‌شان محلی به نظر می‌رسیدند وسط دشت بودند. پرده را كنار زده بودم و نگاه می‌كردم. یكی‌شان كف دست‌هایش را دو سه بار به هم زد و استفهاما و با اشاره پرسید: «رفت؟» و منتظر جواب ما نشد و با یك دست به پشت دست دیگرش زد و سرش را تكان تكان داد. ماشین‌ها افتادند در جاده آسفالت و فرصت شد پنجره را باز كنیم و نفسی بكشیم. از كنار مردمی كه آمده بودند مراسم، رد شدیم. و آنها نمی‌دانستند رهبر با این ماشین‌ها می‌رود یا با بالگردهایی كه بعد از مراسم بلند شدند. بعضی‌ها از گرما زیر اتوبوس‌های پارك شده رفته بودند تا از آفتاب در امان باشند. كاروانِ ماشین‌ها در جاده‌ی آسفالته می‌رفتند سمت جایی كه نمی‌دانستم كجاست. یك جا هم دور زدند در جاده‌ای دیگر. ده دقیقه‌ای ماشین‌ها با سرعت راندند تا رسیدیم به جایی و سرعت‌ها كم شد. از صدای بیسیم محافظ همراه ماشین می‌شنیدم كه یك نفر از یك نفر دیگر می‌پرسید برنامه هست؟ آن یكی می‌گفت منتفی شده. ساعت را پرسیدم و فهمیدم نزدیك اذان است. پیش خودم فكر كردم احتمالا به خاطر اینكه نزدیك وقت نماز است نایستند. یكی از همراهانمان گفت اینجا پل نادری است، این هم رودخانه كرخه. رودخانه دیگر دیده می‌شد. از بیسیم هر بار یك چیزی می‌گفتند. گوش‌مان به بیسیم بود كه كاروان ماشین‌ها درست روی پل ایستاد. دیدیم رهبر همراه آقای موسوی جزایری كه نماینده ولی فقیه در استان خوزستان است، روی پل ایستاده‌اند. آنها را كه دیدیم ما هم از ماشین پریدیم پایین تا خودمان را برسانیم ببینیم ایشان چه خاطره‌ای می‌گویند. اطراف رهبر باز هم پر شد از فرماندهان آن دوره جنگ و این دوره نیروهای مسلح. استاندار هم بود. با پررویی خودم را رساندم جلو و دیدم رهبر به آقای موسوی جزایری دارد ماجراهایی را تعریف می‌كند: «... آن بالا از آن ارتفاعات مشرف بودیم به این دشت. عراقی‌ها این طرف مستقر بودند». یكی نفر پرسید: «با ظهیرنژاد بودید؟» رهبر پاسخ داد: «بله. بنی صدر هم بود وقتی رفتیم آن طرف... این هم كرخه است». بعد هم رو كرد به آقای جزایری و گفت: «آن صالح مشطط كه گفتید این طرف است یك مقداری پایین‌تر» و اشاره كردند به انتهای رودخانه. همین موقع سرلشگر سلیمی، فرمانده سابق ارتش هم آمد. رهبر تا سرلشكر سلیمی را دید لبخند زد و با خنده، رودخانه را نشان داد و گفت: «كرخه است دیگه... كرخه». سرلشگر سلیمی آهی كشید و گفت: «قدم به قدمش خاطره است اینجا». رهبر یك طرف رودخانه را با دست نشان داد و گفت: «تمام منطقه اینجا نیروهای خودی گسترش پیدا كرده بود؛ یادتان هست، تمام اینجاها». سرلشگر سلیمی سر تكان داد و گفت: «بله آقا، بله». رهبر ادامه داد: «آن عكسی كه داریم توی سنگر كه ورشوزاده و اینها هستند شاید مثلا صد متر، دویست متر از پل آن‌طرف‌تر است. الان داشتم همان را می‌گفتم برای ایشون». سرلشگر سلیمی رو به بقیه جمع ادامه داد: «آن بنده خداها امكاناتی كه خودشان را برسانند تا اهواز نداشتند. رفتیم داخل خانه و آقا رفتند آنجا، وضو گرفتند، دعا كردند.»... رهبر گفت: «بله آنجا كرخه كور بود، نزدیك اهواز...». رهبر روی پل كنار نرده ایستاده بود و پشت به رودخانه؛ بقیه هم دورش جمع شده بودند و گوش می‌دادند. وقتی خواست برود، همه جا به جا شدند. بچه یكی از همراهان هم آنجا بود. رهبر به بچه اشاره كردند و گفتند: «مواظب باشید این یك وقت گم نشود». ما هم برگشتیم سوار ماشین‌ها شدیم و حركت كردیم به سمت پایگاه هوایی. برنامه دیگر تمام شده بود. نهار خوردیم و قرار شد ما چند نفری كه در ماشین‌های همراه رهبر بودیم بعد از نهار برویم فرودگاه. محافظی كه همراهمان بود با همان ون ما را برداشت كه برویم هتل وسایل‌مان را برداریم و بعد، فرودگاه. محافظ كه پایگاه را بلد نبود. سر ظهر هم كسی توی خیابان پیدا نمی‌شد سوال كنیم. خلاصه با روش‌های بدوی و سوال و جواب از یكی دو نفر نگهبان، بالاخره هتل را پیدا كردیم، وسایل را برداشتیم و راه افتادیم. حالا همان مشكل قبلی را داشتیم و آن پیدا كردن فرودگاه بود. رفتیم تا رسیدیم به در پایگاه. دژبان داشت سوال و جواب می‌كرد در ماشین چه داریم و محافظ داشت توضیح می‌داد دیر شده، باند فرودگاه از كدام طرف است. بالاخره راضی كردیم یكی‌شان بیاید سوار شود و برساندمان به باند فرودگاه. رسیدیم و با ون رفتیم كنار هواپیما و از در عقب سوار شدیم. از آدم‌هایی كه سوار هواپیما بودند، كم‌كم فهمیدم كه این هواپیما همان هواپیمایی است كه قرار است رهبر با آن برگردد تهران. چسبیدم به پنجره كه ببینم رهبر كی می‌آید و چطور سوار می‌شود. چند نفر با لباس خلبانی و لباس نیروی هوایی جلوی پلكان هواپیما به صف ایستاده بودند. رهبر از ماشین پیاده شد جلوی صف رفت و خیلی آرام و با حوصله با خلبان‌ها دست داد. یكی از آن‌ها چیزی گفت و رهبر هم چفیه‌اش را درآورد و به او داد. چند ثانیه اگر می‌گذشت بالاخره یك برنامه‌ی بدون چفیه‌گیری را هم درك می‌كردیم. خلبان دیگری دختركی به بغل داشت آن را آورد و كنار رهبر ایستاد. رهبر دخترك را بوسید. دخترك همراه خلبان برگشت. رهبر پایش را روی پلكان هواپیما كه گذاشت خلبان‌ها و فرمانده‌ها احترام نظامی گذاشتند. دیگر رهبر را نمی‌دیدم ولی احتمالا از پلكان بالا آمده بودند كه صف نظامی‌ها به هم خورد. هواپیما موتورهایش را روشن كرد و رفت سر باند. وقتی سرعت گرفت كه پرواز كند، یادم آمد كسر خواب دارم صندلی را خواباندم و خوابیدم.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت