اهداف و دستاوردهای کنفرانس تهران

کد خبر: 108437

شرکت بیش از 65 کشور در کنفرانس «خلع سلاح و عدم اشاعه» در تهران از یک سو و گنجاندن...

شرکت بیش از 65 کشور در کنفرانس «خلع سلاح و عدم اشاعه» در تهران، (برغم سنگ‌اندازیهای غرب برای عدم مشارکت کشورها در این نشست) از یک سو وگنجاندن مسائل چالش زا در حوزه هسته‌ای نظیر تعهدات بین‌المللی کشورها در زمینه خلع سلاح و عدم اشاعه، و راهکارهای عملی برای تحقق خلع سلاح، جامع نگری نسبت به پیمان NPT از سوی دیگر، نشانگر عزم جدی ایران برای بکارگیری انرژی هسته ای در مصارف صلح آمیز و امحای سلاح هسته ای در جهان به ویژه در منطقه حساس خاورمیانه می باشد. در تبیین دستاوردهای این کنفرانس و اهداف عملی آن می توان به موارد ذیل اشاره نمود: 1- ایران بعنوان عضو متعهد پیمان NPT تمام فعالیت های صلح آمیز هسته ای خویش را تحت نظارت آژانس بین المللی اتمی انجام می دهد بطوریکه از زمان عضویت ایران در آژانس وحتی قبل از امضای موافقیت نامه پادمانی هیچ گانه نقض تعهد مستندی از سوی بازرسان این نهاد بین المللی به شورای امنیت گزارش نشده است. حتی ایران به همراه مصر در سال 1974 طرح خاورمیانه عاری از تسلیحات هسته ای را ارایه داد و از همان زمان پیگیر عملیاتی شدن این آرمان بشری در منطقه حساس خاورمیانه بوده و است. لذا ایران بعنوان قدرت برتر منطقه با برگزاری این کنفرانس می تواند به تبیین دقیق دیدگاههای اصولی خویش در حوزه هسته ای بپردازد. 2- به رغم تهدیدها و جنجال های اخیر غرب به ویژه بکارگیری ادبیات جنگ طلبانه اوباما در اعلام دکترین هسته ای جدید امریکا، و تهدید آشکار ایران به نظر می رسد که برعکس دیدگاه غالب غرب در حوزه هسته ای - مبنی بر معرفی ایران بعنوان عضو ناقض پیمان NPT - اکثر کشورهای منطقه و به ویژه غیرمتعهدها و نهادهای مستقل بین المللی از مواضع اصولی ایران حمایت می کنند. همچنین اساتید برجسته امریکا از ادبیات خشن و تهدید آمیز اوباما علیه یک کشور مستقل و عضو سازمان ملل متحد انتقاد می کنند. این امر بیانگر جایگاه استراتژیکی ایران و اهمیت آن در منطقه است. 3- بی تردید آژانس بین المللی انرژی (IAEA) پاسخ گوی واقعی اجرای مفاد کامل پیمان NPT در جهان می باشد. عدم جامع نگری و دقت در اجرای بندهای این پیمان به ویژه بند 4 و 6 و تبعیض های ناروا میان کشورهای عضو باشگاه هسته ای و کشورهای درحال توسعه از چالش های اخیر پیش روی این نهاد بین المللی است. اصولاً تقسیم کشورها به دو گروه دارا و ندار در حوزه هسته ای ومنع گروه دوم در دستیابی به انرژی صلح آمیز در این حوزه محل مناقشه است. لذا به نظر می رسد که دستاورد کنفرانس تهران برداشتن گامهای علمی برای رفع این تبعیض ها و فراهم نمودن بستر لازم برای امحای تسلیحات هسته ای همزمان با گسترش فناوری صلح آمیز در اقصی نقاط جهان باشد. 4- به نظر می رسد اصرار ایران بر مواضع اصولی خود مبنی بر حفظ چرخه کامل سوخت هسته ای، انحصار هسته ای غرب را با تردید های جدی مواجه ساخته است وایران اسلامی را بعنوان مدل موفق در کسب توانمندیهای هسته ای صلح آمیز در منطقه معرفی نموده است. لذا تلاش غرب برای ایجاد اجماع بین المللی بر علیه ایران به دلیل نگرانی از الگو برداری دیگر کشورهای مستقل انجام می گیرد. 5- رژیم صهیونیستی در منطقه با انباشت تسلیحات هسته ای و با دهن کجی آشکارا به قطعنامه ها وخواست مجامع بین المللی از امضای پیمان NPT سرباز زده و خاورمیانه را در معرض تهدید آشکار قرار داده است. امریکا نیز بعنوان متحد اصلی این رژیم در عرصه بین المللی با حمایت های دیپلماتیک و مالی و با ترفند های مختلف از جمله تهدید و تطمیع، تلاش کشورهای دیگر را برای تحدید برنامه هسته ای رژیم صهیونیستی سد نموده است. نشست تهران فرصت مناسبی است که شرکت کنندگان در قالب صدور قطعنامه ضمن بیان مواضع خود واعتراض به رفتار دو گانه غرب خواستار اقدامات عملی و بازرسی از تأسیسات اتمی این رژیم گردند. 6- جهان امروزه با دغدغه های بسیار زیادی مواجه است که شاید اساسی ترین آن نیاز به جدیت و قاطعیت تمام کشورها درخلع سلاح هسته ای و اجرای کامل پیمان NPT است، به نظر می رسد که دکترین نظامی آمریکا و اسرائیل در اصرار به حفظ زراد خانه ای اتمی و بکارگیری استراتژی بازدارندگی منسوخ گردیده است و جامعه بین المللی باید تلاش کند که تمام کشورها خارج از معاهده ضمن پذیرش NPT فعالیت های خود را تحت نظارت آژانس انجام دهند. 7- مساله مهم در امر خلع سلاح و عدم اشاعه این است که بازیگران فرا منطقه ای (مانند امریکا، انگلستان، روسیه) نباید برای خود حـق تولید و خرید و انباشت جنگ افزارهای خطرناک مانند سلاح های اتمی را محفوظ دارند، چرا که با وجود گذشت بیش از 20 سال از پایان جنگ سرد، هنوز حدود 12 هزار سلاح اتمی در زارد خانه های قدرتهای اتمی نگهداری می شود، بنابراین همان طوری که در کمـیسیون سلاح های کشــتار جمعی پیشنهاد گردیده باید تولید و به کارگیری سلاح های اتمی همانند تسلیحات شیمی و بیولوژیک ممنوع گردد لذا به نظر می رسد تلاش کنفراسیون تـهران باید این باشد که بحث کنوانسیون خلع تولید و کار برد سلاح اتمی به شکل جدی تری در سازمان ملل متحد مطرح و پیگیری گردد. *دکتر محمدمهدی مظاهری

۰

دیدگاه تان را بنویسید