فریبکاری دشمن در پشت نقاب آتش‌بس

تمدید یکجانبه آتش‌بس از سوی ترامپ قمارباز، نه یک ژست دیپلماتیک که فریاد استیصال ببر کاغذی در باتلاق جنگ است؛ پایان این نبرد نه با پست‌های رگباری، بلکه تنها با شکستن محاصره دریایی، دریافت غرامت و انتقام خون امام شهید رقم می‌خورد.

ماجرای «جنگ تحمیلی سوم» که با حماقت و محاسبات غلط شوم آمریکا، رژیم صهیونیستی و برخی اذناب منطقه‌ای آنها آغاز شد، اکنون به نقطه‌ای حساس و سرنوشت‌ساز رسیده است. دونالد ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا، که تا همین چند روز پیش با لحنی فرعونی از «محاصره دریایی» و «پایان زمان برای تهران» سخن می‌گفت، در پیامی انفعالی، یکجانبه و آمیخته به لاف و گزاف، از تمدید آتش‌بس سخن به میان آورده است. اما حقیقت ماجرا چیست؟ آیا گرگ پیر توبه کرده است؟ ابداً! این عقب‌نشینی تاکتیکی، اعتراف صریح به شکست در برابر «سد مستحکم» نیروهای مسلح، «هوشیاری دیپلماتیک» و مهم‌تر از همه، «شور و شعور» انقلابی ملتی است که ۵۳ شب است در خیابان‌ها میدانداری کرده و خواب را از چشم غاصبان ربوده‌اند. ترامپ اکنون پشت نام «اسلام‌آباد» پنهان شده تا آبرومندانه از باتلاقی که خود ساخته، عقب‌نشینی کند، اما او باید بداند که در قاموس ملت ایران، این بازی‌های رسانه‌ای پایان جنگ نیست.

استراتژی «فریب» در پوشش صلح

براساس آموزه‌های اصیل قرآن کریم و حکمت‌های سیاسی درخشان نهج‌البلاغه، هرگونه خوش‌بینی به عقب‌نشینی یا پیشنهادهای صلح از سوی دشمنی که سابقه فریب‌کاری‌اش (از نقض برجام تا بمباران میز مذاکره) برای تاریخ ثبت شده، نه یک فرصت دیپلماتیک، بلکه یک «مخاطره امنیتی بزرگ» محسوب می‌شود. دلایل این حزم و دوراندیشی را می‌توان در سه محور راهبردی خلاصه کرد:

۱. استراتژی غافلگیری: امیرالمؤمنین‌(ع) در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه صراحتاً به مالک‌اشتر و تمام زمامداران تاریخ جبهه حق هشدار می‌دهند: «وَ لاَ تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاکَ إِلَیْهِ عَدُوُّکَ و لِلَّهِ فِیهِ رِضًا فَإِنَّ فِی اَلصُّلْحِ دَعَةً لِجُنُودِکَ وَ رَاحَةً مِنْ هُمُومِکَ وَ أَمْناً لِبِلاَدِکَ؛ هرگز پیشنهاد صلح از طرف دشمن را که خشنودى خدا در آن است رد مکن، که آسایش رزمندگان، و آرامش فکرى تو، و امنیّت کشور در صلح تأمین مى‌گردد.

وَ لَکِنِ اَلْحَذَرَ کُلَّ اَلْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ فَإِنَّ اَلْعَدُوَّ رُبَّمَا قَارَبَ لِیَتَغَفَّلَ فَخُذْ بِالْحَزْمِ وَ اِتَّهِمْ فِی ذَلِکَ حُسْنَ اَلظَّنِّلکن زنهار! زنهار! از دشمن خود پس از آشتى کردن، زیرا گاهى دشمن نزدیک مى‌شود تا غافلگیر کند، پس دور اندیش باش، و خوشبینى خود را متّهم کن!»

طبق این توصیه امیرالمؤمنین(ع)، عقب‌نشینی‌های تاکتیکی ترامپ، دقیقاً با هدف سست کردن اراده مجاهدان و ضربه زدن در زمان غفلت طراحی شده است. لذا حضرت تأکید می‌فرمایند که در چنین شرایطی «خوش‌بینی خود را متهم کن».

۲. نهی از صلح ذلت‌بار: قرآن کریم در آیه ۳۵ سوره مبارکه محمد(ص)، صراحتاً مؤمنان را از دعوت به صلح در موضع قدرت باز می‌دارد: «فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ». وقتی جبهه حق برتری میدانی دارد، هرگونه التماس برای صلح، نقض عزت الهی است. تمدید آتش‌بس از سوی دشمنی که در بن‌بستِ هزینه، فرسودگی ناوگان و کمبود مهمات گرفتار شده، نه از سر خیرخواهی، بلکه برای فرار از فروپاشی مطلق است.

۳. برکت مقاومت در برابر هزینه تسلیم: تجربه سال‌های اخیر یادآور این واقعیت است که راه رسیدن به «صلح عادلانه» نه از مسیر لبخند به فریب‌کاران، بلکه از مسیر اقتدار می‌گذرد. طبق وعده الهی «خدا با شماست» (وَاللَّهُ مَعَکُمْ)؛ بنابراین عقب‌نشینی در برابر دشمنی که برای «فریب» نزدیک شده، به معنای نادیده گرفتن نصرت الهی و خون‌های پاک ریخته شده است.

دیپلماسی؛ ابزاری برای فریب در دستان پنتاگون

در تحلیل واقع‌بینانه از رفتار آمریکایی‌ها، نباید از نظرات کارشناسان خودی آن‌ها غافل شد. «داگلاس مک‌گرگور»، افسر بازنشسته و مشاور سابق پنتاگون، در گفت‌وگویی مفصل و مکرر تأکید کرده است که «مذاکرات برای واشنگتن اساساً یکی دیگر از ابزارهای جنگی است. آنها هرگز از دیپلماسی برای رفع اختلافات و رسیدن به مصالحه واقعی استفاده نمی‌کنند، بلکه از آن پوششی برای فریبکاری در میدان رزم می‌سازند تا تجدید قوا کنند.» این همان پروژه‌ای است که ترامپ در «اسلام‌آباد» دنبال می‌کرد و هنوز هم در پی آن است. او گمان می‌کرد با اهرم «محاصره دریایی» و فشار بر معیشت مردم، می‌تواند دیپلمات‌های ما را به «باج‌دهی» وادار کند. اما وقتی با سد محکم مقاومت برخورد کرد و دید که ایران نه تنها نمی‌ترسد، بلکه با توقیف نفتکش‌های متخلف «MSC-FRANCESCA» (مرتبط با رژیم صهیونیستی) و «EPAMINODES» در پاسخ به شرارت‌های دریایی آمریکا، ابتکار عمل را در دست گرفته، مجبور به عقب‌نشینی شد.

 وقتی «ببر کاغذی» نعره می‌زند!

دونالد ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا، در حالی که از پاسخ قاطع ایران و قفل‌شدگی نظامی ارتش آمریکا در خلیج‌فارس به ستوه آمده، با انتشار پستی در شبکه اجتماعی خود «تروث سوشال»، تلاش کرد شکست خود را تحت عنوان یک اقدام بشردوستانه و دیپلماتیک به خورد مخاطبانش بدهد. متن کامل پیام او بدین شرح است: «بنا بر درخواست ارتشبد عاصم منیر و نخست‌وزیر شهباز شریف از پاکستان، از ما خواسته شده است که حمله به کشور ایران را تا زمانی که رهبران و نمایندگان آن‌ها بتوانند به یک پیشنهاد واحد و منسجم دست یابند، متوقف کنیم. بنابراین، من به ارتش دستور داده‌ام که به محاصره ادامه داده و در تمامی جنبه‌های دیگر در حالت آماده‌باش کامل باقی بمانند؛ لذا برقراری آتش‌بس را تا زمان ارائه پیشنهاد آن‌ها و به نتیجه رسیدن گفت‌وگوها- به هر شکلی که باشد- تمدید می‌کنم.»

این پیام بیش از آنکه نشان قدرت باشد، گویای استیصال است. ترامپ که مدعی بود «تا ساعت پایان آتش‌بس اگر توافق نشود، حمله آغاز می‌شود»، حالا به بهانه درخواست پاکستان، زمان می‌خرد. اما پاسخ تهران روشن است: مذاکره زیر سایه تهدید و محاصره، نامش مذاکره نیست؛ «باج‌خواهی» است که در نطفه خفه شد.

انسجام ملی تیر خلاص به سناریوی آشوب

در این‌جا باید به مؤلفه‌ای اشاره کرد که شیرازه «اتحاد مقدس» ما را در جنگ تحمیلی سوم بیمه کرد. آنچه در این نبرد تبدیل به برگ برنده اصلی ایران در مقابل دشمن متجاوز شد، «تاب‌آوری مردمی» بود. مردمی که با حضور در خیابان و با حمایت همه‌جانبه از نیرو‌های نظامی و سیاستمداران، اجازه ندادند سناریوی «آشوب داخلی» -که هدف اصلی ترامپ از محاصره دریایی بود- اجرا شود. این یکپارچگی ملی از آن جهت اهمیت دارد که علاوه‌بر بیمه کردن جامعه، دست نیرو‌های نظامی و سیاسی را در مواجهه با زیاده‌خواهی دشمن پر کرد. ترامپ به این نتیجه رسید که محاسباتش در مورد فروپاشی اجتماعی ایران از درون، خطایی فاحش بوده است. لذا هر صدایی در داخل که سهواً یا تعمداً بدنه اجتماعی را دچار تشکیک کند و هدفی که رسانه‌های صهیونیستی مثل «اینترنشنال موساد» نتوانستند محقق کنند، دنبال نماید، عملاً قطعه‌ای از پازل دشمن را تکمیل کرده است. باید هوشیار بود؛ دشمن تلاش می‌کند با ایجاد «توهم خیانت» میان مسئولان و مردم، جبهه واحد ما را بشکند. بمباران کودکان میناب، ترور مقامات سیاسی و بسیاری از مردم بیگناه توسط جوخه‌های ترور دشمن، اثبات کرد که نبرد آمریکا تنها با فرماندهان نظامی نیست، بلکه آن‌ها هر کجا «اقتدار ایرانی» به نمایش گذاشته شود، آنجا را هدف قرار می‌دهند. 

دیپلماسی و میدان در آغوش «خیابان»

برای حفظ این پیروزی، باید به سه مؤلفه «دیپلماسی، میدان و خیابان» به عنوان یک پیکره واحد نگریست. در این نبرد:

1-میدان: نیروهای مسلح با هدف قرار دادن لجستیک دشمن و توقیف کشتی‌های متخلف، موازنه وحشت را برقرار کردند.

2- دیپلماسی: دیپلمات‌های هوشیار با رد مذاکرات نمایشی در اسلام‌آباد، به دشمن فهماندند که ایران از اصول خود عقب نمی‌نشیند.

3-خیابان: حضور حماسی مردم، مشروعیت و قدرت لازم را به دو بازوی دیگر بخشید.

اکنون که ترامپ آتش‌بس را «تمدید» کرده است، سؤال اصلی اینجاست: بعد از این چه خواهد شد؟ «سعید ایروانی»، نماینده ایران در سازمان ملل، شرط را شفاف کرده است: «لغو کامل محاصره دریایی، پیش‌شرط هرگونه حرکت بعدی است.» ایران به هیچ عنوان پیشنهادی برای تمدید آتش‌بس نداده و این اقدام آمریکا، تنها تلاشی برای خروج از بن‌بست «نه جنگ و نه صلح» است.

 دست‌ها روی ماشه است

تمدید آتش‌بس از سوی آمریکا به معنای ایجاد «ابهام در جنگ» است. آنها می‌خواهند با استحکام دادن به لجستیک فرسوده خود، بار دیگر در یک موقعیت ضربتی شانس خود را امتحان کنند. اما تهران به خوبی بازی را فهمیده است. همان‌طور که منتقدان ترامپ در «وال‌استریت ژورنال» و «بلومبرگ» اعتراف کرده‌اند، عمل نظامی و گلوگاه انرژی در اختیار ایران است.

حاکمیت ایران بر ۲۰ درصد اقتصاد دنیا (تنگه هرمز) ثبت شده و هیچ قدرتی قادر به حذف ایران از بازار انرژی نیست. ترامپ می‌تواند انتخاب کند یا به میز مذاکره واقعی و منطقی بازگردد که البته در مسلک او نمی‌گنجد و یا منتظر بماند تا «یخ فریز شده جنگ» آب شود و ابعادی پیدا کند که دیگر برای پنتاگون قابل مدیریت نباشد.

ما ضمن هشدار به خوش‌خیالان داخلی و فریاد بر سر دشمن خارجی، اعلام می‌کنیم: تا زمانی که محاصره ظالمانه شکسته نشود، غرامت خسارات وارده به ملت ایران پرداخت نگردد و انتقام خون پاک «امام شهید»، کودکان مظلوم، سرداران پر افتخار و شهدای این جنگ گرفته نشود، هیچ صلحی پایدار نخواهد بود. جبهه انقلاب امروز منسجم‌تر از همیشه، با چشمان باز و انگشتانی که روی ماشه قرار دارد، حرکات دشمن را رصد می‌کند. پیروزی نهائی دور نیست؛ ان‌شاءالله.

کیهان