آن مخالف بازی در نقش های کلیشه‌ای ، آن بازیگر تأثیر گذار در آژانس شیشه‌ای!

کد خبر: 162935

آن چوب كار نجار، آن فراری از پوشیدن کت و شلوار! آ آن اولین فيلم سینمایی‌اش تمام وسوسه‌هاي زمين، آن نویسنده ی کتاب این مردم نازنین! آن بازیگر فیلم‌های کیمیا و صدسال به این سال ها و خاک آشنا، آن دوست دار عباس کیارستمی و سینمای حاتمی‌کیا، آن سوپراستار فيلم روبان قرمز، آن هنرمند همه فن حريف چون اورسن ولز! آن برگزار كننده‌ي نمايشگاه عكس‌هاي تنهايي، آن كه بلند مي‌كرد با دستش چند هندوانه به تنهايي!!آن عبدالله ابن زبيرِ سريال مختار،‌ آن هنرمند خاكستري منش و گزيده كار! آن متولد محله ی خراسانِ تهران، شیخنا رضا خان کیانیان!

آن مخالف بازی در نقش های کلیشه‌ای ، آن بازیگر تأثیر گذار در آژانس شیشه‌ای!

مطلب پیش روی شما سی و دومین مطلب ستون ویژه " تذکرة الرجال " سایت فردا است. "رفیق بی کلک" و "پ.خالتور" نویسندگان این بخش هستند که در نظر دارند با نگاهی متفاوت و طنزگونه به بررسی احوالات چهره های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و .. بپردازند. در این مطلب این دو عزیز به سراغ رضا کیانیان، بازیگر سینما رفته‌اند.

آن چوب کار نجار، آن فراری از پوشیدن کت و شلوار! آن مخالف بازی در نقش‌های کلیشه‌ای، آن بازیگر تأثیر گذار در آژانس شیشه‌ای! آن اولین فیلم سینمایی‌اش تمام وسوسه‌های زمین، آن نویسندهٔ کتاب این مردم نازنین! آن بازیگر فیلم‌های کیمیا و صدسال به این سال‌ها و خاک آشنا، آن دوست دار عباس کیارستمی و سینمای حاتمی‌کیا، آن سوپراستار فیلم روبان قرمز، آن هنرمند همه فن حریف چون اورسن ولز! آن برگزار کنندهٔ نمایشگاه عکس‌های تنهایی، آنکه بلند می‌کرد با دستش چند هندوانه به تنهایی!! آن بازیگر فیلم یک حبه قند، آنکه در کارنامه‌اش دارد چند فیلم عامه پسند! آن عبدالله ابن زبیرِ سریال مختار، ‌ آن هنرمند خاکستری منش و گزیده کار! آن متولد محلهٔ خراسانِ تهران، شیخنا رضا خان کیانیان! فارغ‌التحصیل تئا‌تر از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود و نام یکی از فیلم‌هایش یک تکه نان بود و از تبار پادشاهان کیان بود و در فیلم‌های فرمان آرا همیشه در میان بود! و آکتور سریال آپارتمان بود و جزو رکوردداران تعدد شغل در ایران بود! نقل است که بسیار ریاضت برده بود و میراث بازیگران فیلم فارسی خورده بود و آنقدر در کار خود زبده بود، که از عارفان مستجاب‌الدعوه بود و همه از غیب خبر می‌داد! چنانکه عزم هر فیلم کردی، به طرفه‌العینی بر سر آن خوانده می‌شدی و به بازی‌اش می‌گرفتندی. به طوری که برخی را اعتقاد بر آن بود، که غولنا پاتال! کرامات و عجایب از او بیاموختی و این‌گونه آرزوهای خلق‌الله به واقعیت بردوختی! نقل است که شیخنا از سن ۴۰ سالگی به عرصهٔ سینما پا گذاشت و از‌‌ همان موقع، مورد توجه طبع اهالی مشکل پسند سینما قرار گرفت. وقتی دیگران حکمت این توجه عوام و خواص را از او پرسیدند، فرمود: «دلیل این انتخاب را نمی‌دانم، اما اگر بخواهم در این باره سخنی بگویم، حتماً برای اینکه خودم هستم، مورد توجه قرار گرفتم!» پس نقل است که چون مولانا بهداد این سخن را شنید گفت: «مگر خود او کیست؟!» پس درویشی صریح الهجه نیز با شنیدن این سخن گفت: «مورچه چه است که کله پاچه‌اش چه باشد؟!» پس مولانا بهداد به نشانهٔ تأیید، دهان آن درویش را از طلا پر بکرد، طوری که دیگر نفسش بالا نیامد و فی المجلس جان به جان آفرین بداد و از دنیا و ما فی‌ها به کلی خلاص شد! خدایش رحمت کناد!! نقل است که روزی کیاننا تمساحی در حیاط خانه‌اش پیدا کرد. پس از مریدی که او را امین بود و در سختی و آسانی با او قرین بود، پرسید: ‌ «با این حیوان خطرناک چه بایست کردن، یا رفیق؟!» پس مرید عرض کرد: «یا شیخ! آن تمساح را به باغ وحش بسپار!» القصّه، فردا روز مرید از مولانا پرسید: «یا رضا! تمساح را به باغ وحش بردی؟!» ‌ پس رضا پاسخ داد: «آری! جایت خالی! آنقدر خوش گذشت، که قصد کردیم امشب هم برای دیدن آخرین فیلمم، دسته جمعی به سینما آزادی برویم و به احساسات پاک مردم هنرمند دوست پاسخ گوییم!» نقل است بر سر هر فیلم که حاضر بدی، آنقدر سرفه کردی که گوش عوامل صحنه جملگی ببردی و سر همگان بخردی! پس حکمت این فعل عجب از او پرسیدند و پاسخ شنیدند: ‌ «در ایام شباب که میلی به فعالیت در تئا‌تر پیدا کرده بودم، از هر استاد پیشکسوتی راز موفقیتش را در این رشته می‌پرسیدم، بی‌درنگ پاسخ می‌شنیدم: «تا خاک صحنه نخوری به جایی نرسی!» پس من نیز چنین کردم و این آلرژی از بسیاری خوردن خاک صحنه به یادگار دارم!!» شفاه الله، انشاء الله! نقل است که پس از تجربه‌های موفق کیاننا در بازیگری، بازیگردانی، فعالیت در تئا‌تر و سینما، عکاسی، دستیاری کارگردانی، نویسندگی و مجسمه‌سازی و کار‌های گرافیکی و امثالهم... به فکر کشیدن نقاشی افتاد! پس این تصمیم را با حکیمی در میان نهاد و گفت: «‌عزم خود جزم کرده‌ام که بدهم خانه‌ام را رنگ کنند، تا بعد از آن بر روی دیوار‌هایش نقاشی کنم! حکیما! چه گویی در این باب؟!» پس آن حکیم لبخندی زد و گفت: «اگر از سخن راست من نمی‌رنجی با تو می‌-گویم که نخست نقاشی‌هایت را بکش، زان پس خانه را به دست رنگ کاران بسپار!» آینده بین مردی که آن حکیم بود! رفيق بي كلك

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت