دوئل دو شاعر طنزپرداز
این دو شاعر اگرچه هر دو طنز مینویسند اما اختلافنظر جدی درباره چگونه نگریستن به مسائل پیرامونشان دارند. یکی همانطور که خود میگوید شعرش تند و تیز و خاردار است و آن دیگری همانطور که خودش معترف است میخواهد بهموقع بیاید اداره و بهموقع برود خانه.
خبرآنلاین: سیدعبدالجواد موسوی را که میشناسید؛ شاعر، نویسنده و طنزپرداز. ناصر فیض را هم احتمالاً میشناسید؛ صاحب مجموعه «املت دستهدار». این بزرگواران اگرچه هر دو طنز مینویسند اما اختلافنظر جدی درباره چگونه نگریستن به مسائل پیرامونشان دارند. یکی همانطور که خود میگوید شعرش تند و تیز و خاردار است و آن دیگری همانطور که خودش معترف است میخواهد بهموقع بیاید اداره و بهموقع برود خانه. در شعر اول، موسوي تعريضي لطيف به ناصر فيض دارد و ميگويد من مثل او به جهان نگاه نميكنم، فيض هم در پاسخ به او از نحوه نگاهش به جهان دفاع ميكند. ما در اينباره قضاوت نميكنيم، هر دو شعر را بخوانيد و قضاوت كنيد. شعر پيامدار سيدعبدالجواد موسوي مدرك و دليل نميخواد، معلومه شعور نداره اون كه توي باغ پسته تخم هندونه ميكاره قربون خدا برم من، حال همه رو گرفته نمك خالصه: زشته؛ خوشگله: نمك نداره تا حالا نجار و ديدي، پشت گوشش يه مداده هي مدادشو از اونجا ور ميداره و ميذاره اين نشون ميده كه آدم وقتي چيزي ور ميداره بايد او چيز و دوباره زودي سر جاش بذاره تا ميگي «سلامعليكم» صحبت از لباس عروسه عزيزم يه ديقه صبر كن، نه به داره، نه
به باره شده نامزدت تا حالا تو زمستون، زير بارون سر گنده شو سه ساعت از رو شونهت ورنداره؟ واقعاً دلت نميخواد كله شو بتركوني تا ديگه اون كله پوكش رو رو شونههات نذاره؟ ... شعراي اين جوري گفتن خيلي خوبه، خيلي ماهه هم سراينده عزيزه، هم مخاطب سركاره ولي اينجوري نوشتن كار من نيس، كار «فيض»ه بهتره هر كي تو شعرش حرف خودش رو بياره گرچه خيلي وقته «ناصر» توي کاروبار طنزه ولي از قديم ميگفتن: هر گلي يه بويي داره شعر من يه خورده لخته، يه جورايي هم زمخته براي اهل سياست تند و تيزه، خارداره مثل اين شعري كه الان براتون ميخوام بخونم: يه حكايت سياسي، قصه يه كارزاره حالا كي، دقيق يادم نيست، يه روزي خبرنگارا دوره كردن وزرا رو، روبهروي يه اداره به وزير نفت گفتن: راسته پول نفتو ميخوان دم خونهها بيارن؟ خيلي جدي گفت: «آره اين سري گذشت، اما پول نفتو دور ديگه احمدينژاد شخصاً دم خونهها ميآره» يكي گفت: «مشكل مسكن آخه...» گفت: «آخه نداره هر كي جاش تو زيرزمينه، بالا شو بده اجاره» گفت اونم: «ما خيلي وقته بالا رو داديم اجاره براي همين وزيرمون تويي، اي همه كاره! بعدشم وزير مسكن خودشون حاضرن اينجا مگه تو وكيل - وصي شي؟ مگه اون
زبون نداره؟» يه دفه وزير ارشاد، نعره زد: «جناب شاعر برو بيرون از سياست، برو تو شوخي دوباره راستي كي گفته تو شاعر بشي بياجازه ما؟ كي به تو اجازه داده كه بياي دم اداره؟ بدون حرف اضافه، دمتو بذار رو كولت برو، تنها راه زنده موندنت همون فراره (...) رسيديم به آخر كار، يه پيام بديم به حضار كه نرن بگن كه اينا شعرشون پيام نداره يه پيام پاستوريزه: «شهروندي كه تميزه آشغالو ساعت يازده دم خونهش نميذاره» وقتی اُملت دستهداره ناصر فيض وقتی اُملت دستهداره همه چی بیاعتباره اینه که هر کی تو باغش هر چی که میخواد میکاره خب مداد و وقتی نجار بر میداره از رو گوشش باز دوباره پشت گوشش نداره، کجاش بذاره؟! وقتی باغبون تو باغش چیزی جز گوجه نکاشته گوجهها وقتی رسیدن میتونی بگی، خیاره؟! وقتی چیزی سر جاش نیست من میگم شاید بتونی نه خیار، یه چیز دیگه مثلاً بگی چناره! این چه کاریه که آدم خم بشه به جای گوشش کف پاشو بخارونه وقتی که گوشش میخاره! حتی یک بارم تو عمرش با ماشین خلاف نکرده هرکی از اول عمرش تا حالا ماشین نداره من دلم میخواد همیشه اُملتی بمونه شعرام اونم از اون دستهداراش امّا سیّد نمیذاره دوس دارم مثل یه پاندول بین
خونه و سرکار هر غروب بیام به خونه فردا باز برم اداره دوس ندارم که بفهمم کی پیادهس کی سواره؟ یا بدونم که چرا نفت بشکهای نود دلاره؟ دوس ندارم از طنابِ سفید و سیا بترسم بعدشم خدا نکرده مطمئن بشم که ماره دوس ندارم که بدونم دختر پیر محله پا به پای دار قالی هنوزم امیدواره دوس ندارم که بپرسن کارا بر وفق مراده نه و زهر مار، من هم دوس ندارم بگم آره! آره اُملت یه بهونهس که بگم یه چیزی هستش دسته هم واسهش گذاشتم تا نگن دسته نداره!
دیدگاه تان را بنویسید