نامه يك بيمار كانديدا پيوند به مادراهدا کنندهاش
در شب 29 رجب اين روياي سلامتي مرا نوجواني که تازه به عرصه جواني پا گذاشته بود به واقعيت تبديل کرد، ريه هاي حسن جعفر زاده همانند دم مسيحايي به کالبد خسته من جان داد و مرا زندگي بخشيد و تا زنده ام برايش دعا خواهم کرد و مي دانم حسن بر بال فرشته ها آرام آسوده است .
چند روز بعد از عمل موفقيت آميز پيوند : گاهي انسان عاجز مي شود از بيان خوبيها و قلم درمانده و ناتوان ، ولي مي خواهم با زبان الگنم بگويم : هر آنچه مي نو.يسم با تک تک نفسهاي مسيحايي حسن است که در من دميده و به من زندگي بخشيده . اينک خسته تر از پروانه ، سالهاست گرد روياهاي سرخ باغچه خويش پر مي زنم و هنوز غربت تلخ هميشه را مزه مزه مي کنم . من خسته ام و حاجتي به تائيد هيچ پروانه اي نيست ، کافي است دکمه پيراهن پريروزم را باز کني تا پاره پاره هاي عريان عصر هزار پروانه را به سوگ بنشيني ، من خيس خستگي بودم و او آمد تا شانه هايش را بالش خستگي هايم کند ، تا بالاخره شبي زخم هايم را به زمين بگذارم . و اينک حسن شما ( رضا ) مي خواهد حقيرانه خود را معرفي کند : جواني به ظاهر 22 ساله که با وجود وابستگي جسمي به کپسول اکسيژن ( به نام نفس دوم زندگي ) ، به ديگر جوانان 22 ساله با شور و هيجان جواني چندان شباهتي نداشتم ، جواني که حدود 5/2 سال بدون اکسيژن قادر به برداشتن حتي يک قدم هم نبود ، چشمهاي من 9 ماه در انتظار پيوند ريه بود . همانطور که شما مادر عزيزم 9 ماه انتظار به دنيا آمدن حسن تان را مي کشيديد اما چقدر متفاوتند اين انتظارها ! من به دليل حال نامساعدم نتوانسته بودم نذرم را به مسجد جمکران ادا کنم. يکي از شبهاي رويايي ، در خواب ديدم کسي به من گفت : چرا اداي نذر نمي کني ؟ من منتظر معجزه اي بودم تا با تولدي دوباره بتوانم اداي نذر کنم . اين معجزه با يک تلفن در روزبعد به وقوع پيوست، اما چه معجزه اي که براي من يک حادثه خوشايند مالامال از درد بود، صميمانه بگويم داغي که بر قلب شما وارد شد مرا هم کمتر از شما ناراحت نکرد ، خدا نکند روزي جهان از اميد خالي بماند و ياس و نااميدي جاي آن را بگيرد ، خدا نکند دنيا همواره پائيز و زمستان باشد و بهار بميرد ، خدا نکند هيچ بيماري از اميد بهبودي محروم شود و خدا نکند هيچ دردمندي اميد درمان را از کف بدهد . من شب تاريک را به اميد صبح روشن سپري کردم ، رنجها را به اميد آسودگيها بر خويش هموار ساختم و بستر بيماري را به اميد روزگار سلامتي تحمل نمودم ولي نه به قيمت دردمندي شما . تا اينکه در شب 29 رجب اين روياي سلامتي مرا نوجواني که تازه به عرصه جواني پا گذاشته بود به واقعيت تبديل کرد، ريه هاي حسن جعفر زاده همانند دم مسيحايي به کالبد خسته من جان داد و مرا زندگي بخشيد و تا زنده ام برايش دعا خواهم کرد و مي دانم حسن بر بال فرشته ها آرام آسوده است . مادرم ! کلمات نايافتني است براي توصيف دل بزرگت که بخشي از وجود من متعلق به وجودت است ، قلبت دريچه مهربانيها و خوبيها ست و با دستان لطيفت به دلم رنگ محبت زده اي ، نقش خاطره اي زده اي که تا ابد از ذهن هيچ کس پاک نخواهد شد . مي دانم داغي بزرگ و سنگين است که در وصف نمي گنجد اما شما مادر گرامي زيباترين هديه را براي فرزند عزيزت انتخاب کرده اي ، هديه اي به نام عاقبت بخيري و دري از درهاي بهشت را براي او گشوده اي و فرزندتان جايي جز در بهشت برين ندارد . مادرم ..... اي فرشته مهربانيها ، اي تمامي واژه زندگي ! ملائک سر به بالين فرزندت خواهند گذاشت که فرشته نجات جوان رنجور بيماري شده و من با ريه هاي حسن نفس مي کشم ، زندگي ميکنم و اکنون مادرم : حسن تو در قالب رضا زنده است ، شايد به اندازه او لايق نباشم ولي مبارزه مي کنم تا زنده بمانم، براي اينکه حسن زنده بماند و بتواند به شما خدمت کند . مادرم ! چه فداکاري بالاتر از نجات جان چندين نفر و چه نيکو خداوند مي فرمايد : هل جزاء الحسان الا الاحسان آيا پاداش نيکي جز نيکي است در تکريم از محبت بي دريغ شما : رضا لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید