روایت سحر ولدبیگی از دل خون
دلم روشن است با همه ی این دلشوره ها . که هنوز ته دلم جایی برای تو مانده . که نمی توانم از ته دل بخندم . و بخندانم .
حال خوبی نیست . می خندم و شاد نیستم . از اینکه یک سال گذشت بی آنکه بیایی . سالی پر از رفتن . پر از پر کشیدن . تکرار کردن . نکند فراموش کنیم که تا تو نباشی عید نمی شود . نکند خستگی خواستن و رنج نتوانستن ، روح را به بند کشد و بیشتر به نبودنت عادت دهد . نکند رها کنیم خواستن بی نهایت را به خواستن های بی نهایت . و گم کنیم راه رهایی را به بیراهه ی رهایی ها . نکند میان اینهمه صفر های تو خالی ، بی یک بمانیم . . . نه ! دلم روشن است با همه ی این دلشوره ها . که هنوز ته دلم جایی برای تو مانده . که نمی توانم از ته دل بخندم . و بخندانم . کاش قبول می کردی تمام خنده های زندگی ام را به یک نگاه و یک کلمه . و تمام آرزو هایم را به یک ثانیه اینجا نبودن ! دلخوش که نه ، دلخون می مانم با خیال لحظه ی بی مرز و بی پیوند . . .
دیدگاه تان را بنویسید