سروش صحت: شوخ و شنگ و باحالم
آن موقع موهایم خیلی بلند بود و لباسهایم هم مدل خاص خودش بود. خانوادهها خیلی اعتماد نداشتند و با خودشان میگفتند: «این یارو کیه که میآد به بچههای ما شیمی یاد میده»، مخصوصا که از داخل اتاق صدای خنده و ریسه رفتن میآمد!
همشهری جوان: نام سروش صحت را در تیتراژ سریالها و فیلمهای تلویزیونی و سینمایی به عنوان نویسنده، بازیگر و کارگردان بارها دیدهایم، اما دیدن نام او به عنوان «معلم» اتفاقی غیرمنتظره بود که این نویسنده خوش ذوق اصفهانی کمتر جایی در مورد آن حرف زده است. ستاره معلم در مورد تدریس و معلمی با این هفته نامه به گفتگو نشسته که محورهای مهم این گفتگو بدین شرح است: من تدریس کردن را چه خصوصی و چه عمومی دوست دارم. انتقال چیزهایی که میدانم به دیگران برایم لذتبخش است. سال 74 یا 75 بود که من به دنبال یک کار میگشتم که از آن پول درآورم؛ تدریس خصوصی کاری بود که به آن فکر کردم و عملی هم شد. لیسانس من شیمی است و فوق لیسانسم هم آلودگی و حفاظت محیط زیست و دریاست. اما دوست داشتم شیمی درس بدهم. تدریس کردن کار بسیار لذتبخشی برای من است، چون اصولا درس دادن را دوست دارم و فکر میکنم که خیلی هم معلم خوبی هستم. خودم اینطوری فکر میکنم، مثلا درباره نویسندگی یا بازیگری نمیدانم در آن خوب هستم یا نه؟! اما در معلمی میدانم که خیلی خوبم. خیلی راحت و خوب میتوانم به بچهها درس دهم و با آنها ارتباط برقرار کنم. در کلاس شوخ و شنگ و باحال هستم. دوست دارم که کلاس شیرین باشد و از هر روشی استفاده کنم تا کلاس افت نکند. سر کلاس خیلی پرانرژی هستم. هم میتوانستم نکتهها را خوب منتقل کنم و هم به بچهها خوش میگذشت و خوب هم سرکلاس یاد میگرفتند. اینکه میگویم بچهها، منظورم همه شاگردانم است وگرنه همانطور که گفتم کلاسهای من خصوصی بود؛ البته کلاسهای سه - چهار نفره هم داشتم. شیمی درس خیلی شیرینی است. من کلاس اول و دوم دبیرستان هیچ چیزی از شیمی نمیفهمیدم؛ یعنی مثل یک نادان تمام عیار بودم؛ مخصوصا در کلاس دوم نظری اما سال سوم پیشرفت کردم و در سال چهارم که عالی شده بودم.من در زندگیام فقط یک درس را تکماده کردم که آن هم شیمی سال دوم بوده برای همین شیمی سال دوم را خیلی خوب بلد بودم درس بدهم چون میدانستم که کجاهایش برای شاگرد گیر دارد و مشکل ایجاد میکند. ابتدای کارم سال اول، دوم، سوم و چهارم دبیرستان را تدریس میکردم اما در سالهای آخر هم به کنکوریها شیمی یاد میدادم. بیشتر آنها قبول شدهاند. همیشه هم نتیجه کار شاگردهای کنکوریام را پیگیری میکردم تا ببینم قبول شدهاند یا نه. آن موقع موهایم خیلی بلند بود و لباسهایم هم مدل خاص خودش بود. خانوادهها خیلی اعتماد نداشتند و با خودشان میگفتند: «این یارو کیه که میآد به بچههای ما شیمی یاد میده»، مخصوصا که از داخل اتاق صدای خنده و ریسه رفتن میآمد! ولی خب اصرار شاگردها باعث میشد تا بمانم و تدریس کنم. بعداز اینکه نمرهها میآمد، خیالشان خیلی راحت میشد چون واقعا نبود که من به کسی شیمی یاد داده باشم و نمره خوبی از شیمی نگرفته باشد. اولین شاگردم ماجرای جالبی داشت. شاید خود آقای قلمچی هم احتمالا این را نداند آن زمان آقای قلمچی اینقدر شناخته شده نبود. یک آموزشگاه خیلی جمع و جور در ستارخان داشت که همانجا هم خودش تدریس میکرد. اصلا این موسسه قلمچی امروزی وجود نداشت. فکر میکنم که در روزنامه خواندم که کسی را برای معلم خصوصی میخواهند. تماس گرفتم و رفتم پیش خود آقای قلمچی، ایشان هم برای همان دفعه اول و البته آخر، دختر خانمی را به عنوان شاگرد به من معرفی کرد که کلاس اول دبیرستان بود. من دو جلسه به او درس دادم. پول را به آقای قلمچی داده بودند ایشان هم پورسانت خودشان را برداشتند و پول من را داد. چند وقت بعد از آن تدریس، یکی از آشناهایم گفت: «مگر تو شیمی تدریس میکنی؟». با اینکه من فقط دو جلسه به آن دختر خانم درس داده بودم اما گفتم: «من خیلی هم عالی این کار را میکنم». از من خواست تا به دخترش که کنکوری و کلاس چهارم دبیرستان بود شیمی را تدریس کنم. آن دخترخانم چند دوست دیگرش را هم معرفی کرد و این رشته شکل گرفت. اما همان دو جلسه باعث شده بود که من بتوانم این کار را ادامه دهم. من به پاشا پاشاپور درس میدادم که قهرمان شمشیربازی ایران بود. وقتی درس را متوجه نمیشد و من عصبانی میشدم، میگفت: «این را دوباره درس بده!» وقتی میگفتم: «نمیتوانم، باید گوش میدادی» با زور دست من را میگرفت و با تهدید میخواست که دوباره درس بدهم و من با ترس این کار را میکردم! (خنده) سر کلاس شوخی و خندهمان را داریم اما اگر تمرینشان را انجام ندهند عصبانی میشوم و آنها را تنبیه میکنم.تدریس جمعی باحالیهای خودش را دارد. به من خوش میگذرد، معلمی را دوست دارم.
دیدگاه تان را بنویسید