از احیای گشتهای ارشاد حمایت میکنم
بستری که جنگ نرم ورود، نسوخ، رخنه و نفوذ پیدا میکند و جلو میرود بستر جامعه است. جامعه یک موجود سیال و زنده است. دشمن در این حیطه ورود پیدا میکند و تغییرات اجتماعی در جامعه شکل میگیرد.
سردار مرتضی طلایی را همه با لبخندهای ملیحش در صفحه تلویزیون میشناسند، هنگامی که به عنوان فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ حافظ امنیت و آرامش پایتخت بود و نیز الان که عضو تاثیرگذار شورایشهر تهران است. رعایت حقوق شهروندی و حرکت در چارچوب قانونی بیشترین تاکید وی در دوران حضورش به عنوان سکاندار نیروی انتظامی تهران بود و شاید همین امر سبب شد اواسط سال 85 به این نتیجه برسد که حضورش در شورای شهر تهران مفیدتر است. پای سخنان مرتضی طلایی، عضو شورایشهر تهران نشستیم تا از تجارب حضورش در نیروی انتظامی و شورای شهر تهران برای ما بگوید، تجاربی که میتواند برای همکاران سابق وی در نیروی انتظامی جهت مقابله با بدحجابی یا به گفته طلایی «بد پوششی» همراه با موازین اخلاقی و اسلامی بسیار مفید باشد. گفتوگوی خواندنی هفته نامه مثلث که در طبقه هفتم ساختمان شهرداری تهران واقع در خیابان بهشت انجام شد را در ادامه بخوانید. ****** آقای طلایی! بهاعتراف دوست و دشمن یکی از بهترین ادوار نیروی انتظامی دوره ریاست شما بر نیروی انتظامی بود. نظر به تجاربی که در نیروی انتظامی به دست آوردید و همچنین با توجه به حضور شما در شورای شهر و فعالیتهای فرهنگی و اجتماعیتان در این حیطه بهترین و جامعترین رویکرد در مواجهه با پدیده بدحجابی در جامعه امروز ایران چیست؟ من ناچارم برای پاسخ بهسوال شما مقداری به مسائل کلانتر اشاره داشته باشم. ما باید این سوال را مطرح کنیم و دنبال پاسخ به این سوال باشیم که چرا اساسا جامعه ما دچار برخی از آسیبها و انحرافات اجتماعی است؟ یا این سوال را پاسخ دهیم که اگر این اتفاق رخ داده باشد راهکار حل این مساله به چه صورت است؟ به نظر میرسد در پاسخ به سوال اول که چرا در جامعه چنین مسائلی را شاهد هستیم یک مصداق آن را شما بهعنوان بدحجابی بدانيد که البته باید به عنوان بد پوششیها از آن یاد کرد، چون حجاب بار معنایی دارد و ممکن است پیرامون تعیین مصادیقش اختلافنظر باشد. لذا نمیگویم بدحجابی بلکه میگوییم بدپوششیها که یکی از آسیبهای اجتماعی است. ما آسیبهای مهمتری هم داریم که جای نگرانی دارد. اگر امروز بحث افزایش نرخ طلاق در جامعه مطرح است، یا اگر شاهد افزایش سن ازدواج هستیم، یا شاهد کاهش نرخ ازدواج یا اگر بنابر آنچه روز گذشته در روزنامه جامجم ذکر شده بود مبنیبر اینکه سزارین ایران در جهان رتبه بالایی دارد و... میبینیم که اینها به مراتب آسیبها و انحرافاتی است که نسبت به سوال اول شما که بدپوششیهاست بسیار بااهمیتتر و خطرش نیز بیشتر است. آیا جامعه به مفهوم مردم و شهروندان مقصرند؟ آیا اشکال از مدیریت جامعه در ادوار گذشته است؟ آیا این اشکالات ناشی از غفلت ما از روند تهاجم دشمن از بعد نظامی به بعد فرهنگی نیست؟ آیا ما برای تغییرات جامعهمان برنامهریزی داشتیم؟ آیا برای تولید دانش و علم حوزه علوم انسانی که همه این مسائل در این حوزه قرار دارد کار کردیم تا بتوانیم تغییرات را مدیریت کنیم؟ بسیاری از این سوالات پاسخهایشان منفی است. میتوانیم این گونه بگوییم که سرآغاز این وضعیت که امروز گرفتار آن هستیم و موردی را شما و مواردی را من اشاره کردم، حداقل به دوران بعد از دفاع مقدس بازمیگردد؛ آنجایی که برای اولینبار مقام معظمرهبری در یکی از فرمایشات خویش به نکتهای اشاره کردند و آن هم تهاجمفرهنگی بود. از زمانی که ایشان به تهاجمفرهنگی اشاره کردند تا به امروز 20 سال میگذرد. در این 20 سال بعد از دورهای مقاممعظمرهبری عنوان تهاجم فرهنگی را به شبیخون فرهنگی تعبیر كردند و بعد از مدتی شبیخون فرهنگی را ناتوی فرهنگی عنوان كرده و اخیرا نیز از آن به نام جنگ نرم یاد فرمودند. سوال این است که مخاطب این مسیر و این اتفاقات مردم بودند؟ مدیران کشور بودند؟ مدیران حوزه فرهنگی بودند؟ چه کسانی بودند؟ و آیا آنها در پاسخ به این موضوع و هشدار مقام معظم رهبری چه کاری کردند؟ با توجه به اینکه در این دوره شما مسئولیتی داشتهاید، پاسخ اين به این سوال چیست؟ این تحلیلی است که نقطه آغاز امروز ما حداقل از بعد از جنگ شروع میشود که در کشور ما جریان تهاجم فرهنگی شروع شد و امروز کشور ما در متن یک جنگ نرم و جنگ فرهنگی قرار دارد و آنچه هدف غایی دشمنان ماست این که هویت دینی، هویت ملی و هویت انقلابی ما را بگیرند. روایتی از امام علی(ع) داریم به این مضمون که مواظب افکار و اندیشهات باش چون به گفتارت تبدیل میشود، مواظب گفتارت باشد چون به اعمالت تغییر پیدا میکند، مواظب اعمالت باش چون به عاداتت تغییر پیدا میکند و مواظب عاداتت باش چون به شخصیتت تبدیل میشود و مواظب شخصیتت باش چون به سرنوشتت تبدیل میشود. در واقع میبینید که 1400 سال پیش حضرت علی(ع) جنگ نرم و جنگ فرهنگی را هشدار میدهند. معلوم است که در طول تاریخ بشریت این موضوع مطرح بود. حیات و ممات ملتها به فرهنگشان بستگی دارد و ملتهایی توانستند ماندگار باشند و در تاریخ نام و یادشان به نیکی مطرح است که دارای فرهنگ و تمدن غنی و ارزشی و انسانمدارانه بودند. مصداق این جمله را امروز در جامعه میبینیم که دشمن، حوزه اندیشهای ما را مورد هدف قرار داده و اندیشههای ما را میزند. نتیجه غفلت دوره بیستساله ما بعد از دوران دفاعمقدس نسبت به هشدارهای مقاممعظمرهبری در رابطه با آنچه امروز از آن به عنوان جنگ نرم یاد میکنیم این میشود که جامعه ما در برابر این تهاجم آسیبپذیر باشد. پس عقیده شما این است که مسئولان نسبت به این امر غفلت کردند؟ اکنون ممکن است این سوال مطرح بشود که چطور شد که این وضعیت پیش آمد؟ نکته مهم این است که بستری که جنگ نرم ورود، نسوخ، رخنه و نفوذ پیدا میکند و جلو میرود بستر جامعه است. جامعه یک موجود سیال و زنده است. دشمن در این حیطه ورود پیدا میکند و تغییرات اجتماعی در جامعه شکل میگیرد. یعنی دشمن میآید تهاجم فرهنگی را با فستفودهای خود به جامعه وارد میکند. تهاجم فرهنگی را با الگوی تغذیه، تغییر سبک زندگی میآورد؛ با فیلم، سریال، کتاب، قصه، سینما، تلویزیون، ماهواره و اینترنت. فکر میکنید که فارسی وان یکی از شبکههای آن طرف آب که در کشور ما فعالیت میکند و بهراحتی هم در دسترس است، چه سریالهایی پخش میکند و چه پیامهایی به جامعه منتقل میکند؟ مضامین پخش سریال ویکتوریا چیست؟ میخواهد چه بگوید؟ میخواهد بگوید که یک خانم با شوهرش اختلاف پیدا میکند و جدا میشود. نگاه فرهنگی اصیل ما میگوید که همه تلاش کنند تا این خانم سر زندگیاش بازگردد و به زندگی مشترکش ادامه دهد ولی نگاه فرهنگی واگرا میگوید که همه باید تلاش کنند که این خانم جدا شود و با دوستپسرش ازدواج کند. این جنگ فرهنگی است! این سریال در ماهواره پخش میشود و بینندگان زیادی هم دارد. آیا ما توانستیم فیلم، هنرمند، تهیهکنندهای که مرکز ثقل تاثیرگذاری فیلم و سریال است تولید کنیم که باورهای دینی و فرهنگیاش به قدری مستحکم و نفوذناپذیر باشد که بتواند در برابر این تهاجم خود را حفظ کند و دوم اینقدر ظرفیت داشته باشد که بتواند مقابل این تهاجم خود فیلمی تولید کند که جواب دشمن را بدهد؟ وقتی ما تهیهکنندهای به این صورت نداریم یا کم داریم که بتواند این کار را بکند فارسیوان میآید و ویکتوریا را پخش میکند و جامعه را میگیرد و همینطور جلو میرود. یک سریال ابتدا در بستر جامعه ميآید، بعد به خانهها ميرود و بعد روی افکار و اندیشهها تاثیر خود را ميگذارد. نتیجهاش رشد طلاق ميشود. این مصداق عینی جنگ فرهنگی و جنگ نرم است. اگر شما در جامعه شاهد بدپوششی هستید ریشهاش به اینجاها برميگردد. اکنون سوال دوم را پاسخ ميگوییم که راه حل مساله و رویارویی با آن چیست؟ نسبت به این امر دو نگاه وجود دارد. یک نگاه نگاهی است که تغییرات اجتماعی را یا نفی ميکند یا در برابرش مقاومت ميکند یا تسلیم ميشود. نگاه دیگر ميگوید که ما باید نسبت به این تغییرات مدیریت و تدبیر کنیم. به زبان دیگر یک نگاه ميگوید که ما باید در برابر این تغییرات و اتفاقاتی که ميافتد با روشهای سختافزاری و سلبی ورود پیدا کنیم؛ با بگیر و بزن و زندان بفرست و... این مشکل را حل کنیم و یک نگاه ميگوید نه! باید برای بحث فرهنگی کار فرهنگی کنیم. نگاه شما در این خصوص چیست؟ نگاه من نسبت به این موضوع نگاه تعادلی است. یعنی بین این دو نگاه است. یعنی وقتی نقطه آغاز تهاجم فرهنگی را بنگریم اینها آسیبند. آسیبهاست که به انحرافات تبدیل ميشوند و انحرافات هستند که به آشفتگیها منجر ميشوند. بنابراین ما باید کاری کنیم که جلوی آسیبها را بگیریم. حال چه کسی باید آسیبها را مدیریت کند تا در جامعه رسوخ پیدا نکند؟ نظام خانواده، حوزه تعلیموتربیت، نظام آموزش و پرورش و... باید این مدیریت را داشته باشند. چون آسیبها حوزه نرماند و به حوزه نرمافزاری بازميگردند و با تعلیم، تربیت، آموزش، توانمندسازی و آگاهسازی ميتوان جلوی آن را گرفت. اگر آسیبها را مدیریت کردیم و نظام خانواده و نظام آموزش با تمام ظرفیتهای خود تلاش کرد که جوانان و نوجوانان را در برابر انحرافاتی که ادامه آسیبهاست بیمه کند، انحرافات پیش نميآید. اما ممکن است در هر صورت انحرافاتی در جامعه بهوجود آید. انحرافات که بهوجود آمد اینجا مقداری شرایط فرق ميکند. سطح آسیب سطح خرد مسائل اجتماعی است ولی سطح انحراف سطح میانی مسائل اجتماعی ما ميشود. اینجا باید برنامهریزان ادارهکننده جامعه برای پیشگیری و رویارویی با انحرافات برنامهریزی کنند. خانواده باید جلوی آسیبهای اجتماعی قوی عمل کند. اما مقابل انحراف اجتماعی باید جامعه قوی باشد. در واقع مقابل انحرافات یک وظیفه دوبخشی وجود دارد که بخشی از آن به نظام تعلیم و تربیت و خانواده بازميگردد و بخشی از آن به نظام برنامهریزی جامعه که متناسب با نیاز جامعه باید ما پاسخگوی مسائل باشیم. وقتی شرایط ازدواج فراهم نیست، وقتی بیکاری وجود دارد، چگونه از جوان بخواهیم ازدواج کند. وقتی مهریه سرسامآور بالا ميرود چگونه به پسر بگوییم ازدواج کن و ... تمام اینها انباشته شده و تبدیل به انحرافات ميشود. اگر برای انحرافات برنامهریزی کردیم که هیچ، وگرنه تمام اینها به آشفتگی تبدیل خواهد شد. مرز بین اقدامات نرمافزاری و سختافزاری اینجا مشخص ميشود. آنجا که آسیب است نظام تعلیم و تربیت و خانودهها باید ورود پیدا کنند. آنجا که انحراف است نظام برنامهریزی و اجرایی باید ورود پیدا کند و آنجا که آشفتگی وجود دارد باید پلیس و دستگاه قضایی ورود پیدا کند. بدحجابی که شما از آن به بدپوششی یاد کردید جزو کدام یک از این دستهبندیها است؟ به نظر من ميتواند هر سه طیف را شامل شود. اما همین بدپوششی را نميتوان تعریف کرد. آیا روسریاش عقب بود بدپوششی است؟ آرایش کرد بدپوششی است؟ یا آرایشش غلیظ بود بدپوششی محسوب ميشود؟ روسریاش نازک بود بدپوششی است یا... بنابراین تعریف نیست. اگر ما بخواهیم به مصداقها ورود پیدا کنیم باید موردی برویم و بگوییم که آیا این مصداق بدپوششی است یا نه! اگر به یاد داشته باشیم زمانی که من در نیروی انتظامي بودم تصویری از من تهیه شد که روی تخته وایت بورد در حال تدریس همین بحث برای همکارانم بودم که هنگامي که به خیابانها ميروید با چه دلیلی ميتوانید به یک فرد بگویید که شما جزو آسیبدیدگان هستید یا جزو منحرفان یا آشفتگان؟ آیا برای یک مامور نیروی انتظامي این امر مشخص است که چه مواردی جزو کدام دسته آسیبها، انحرافها و آشفتگیها محسوب ميشود و باید چگونه با این موارد برخورد کند؟ جامعه سیال است. ممکن است هماکنون مصادیق بدپوششی تا دوره حضور من در نیروی انتظامي تفاوت کرده باشد. نميتوانیم بگوییم که آن مصدایق امروز هم است. به همین دلیل ميگویم که اساسا باید رویکرد برخورد با این مسائل فرهنگی باشد. چون ما دنبال اصلاح امور هستیم. دنبال حل مساله و رفع مشکل هستیم. اینجاست که اگر اقدامکنندگان حوزه انتظامي، قضایی و امنیتی ما رویکرد فرهنگی و اجتماعی داشته باشند حال چه به انحرافها برخورد کنند چه به آشفتگیها اعمال قانون ميکنند. با شدت هم اعمال قانون کنند ولی نحوه اعمال قانون باید به شیوهای باشد که به شخصیت و حرمت متهم و فرد آسیب نميرساند. دزد را ميگیرند ولی به وی نميگویند که جنابعالی دزد هستيد. ميگویند که دزدی بد است. عملش را محکوم کنند، نه خودش را. فردی ميتواند این کار را انجام دهد که آموزش، دانش، بینش و منش فرهنگی اجتماعی در انجام وظیفه داشته باشد. اگر چنین بود ميفهمد که نباید به شخصیت فرد متهم تعدی و تعرض کند. نهادها و سازمانهای مختلفی از جمله آموزش و پرورش، وزارت علوم و وزارت ارشاد در این امر دخیل و مسئولند. برخی معتقدند که این سازمانها در حوزه فرهنگسازی عفاف و حجاب کمکاری کردند که ما به این نقطه رسیدیم. ارزیابی شما از این عقیده چیست؟ در بررسیهایی که خود انجام دادم به این نتیجه رسیدم که اولین نیاز جامعه ما در مسائلی که به آن اشاره کردم نقشه راه است. یعنی در این حوزه ما نقشه راه نداریم؟ به نظر ميرسد که طراحی و مهندسی کاملی صورت نگرفته است. ایدههای آن را داریم ولی چیدمان اینها کنار یکدیگر که مشخص کند شما از مبدا و مقصد از چه مسیرهایی عبور ميکنیم نداریم. تکه تکه و پازلی داریم. در این حوزه چه نهاد و سازمانی باید پاسخگو باشد؟ ما نیازمند نقشه جامع فرهنگی کشور هستیم که این نقشه باید برای سطوح ملی، منطقهای به مفهوم استانی و شهرستانی برنامه داشته باشد. یعنی هنگامي که ميخواهید سند توسعه فرهنگی و اجتماعی تهیه کنید، یک سند ملی دارید که در چشمانداز است و مشخص ميکند ملت ایران در مسائل فرهنگی باید به کجا دست پیدا کند. آنچه در سند چشمانداز سال 1404 ما هست. باید برای استانها در موضوع فرهنگی و اجتماعی طراحی شود. یعنی سند مستقل توسعه فرهنگی و اجتماعی استانها شود. بعد از استانها باید سند توسعه فرهنگی و اجتماعی، شهر به شهر تهیه شود. چون هر شهری اقتضائات، فرهنگ، هنجارها و رفتارهای خاص خود را دارد. پیوستگی بین اینها در آرمانهاي ملی باید وجود داشته باشد. اما نباید خرده فرهنگها را نادیده بگیریم. باید خردهفرهنگها را حفظ کنیم. خرده فرهنگها عامل انسجام جامعه ما هستند. همچنین ما نیازمند مدیریت استراتژیک فرهنگی هستیم. مدیریتی که در اتاق فکر نشسته و در حال رصد مسائل فرهنگی و اجتماعی است، جنگ نرم را تفسیر ميکند، ابزار و ادوات مورد استفاده دشمن را شناسایی ميکند، عناصر ستون پنجم درون کشور را که با دشمن همکاری ميکنند را شناسایی ميکند و... و نیز خود در تولید آنچه در نقطه مقابل وسایل مورد استفاده جبهه بیگانه و عناصر داخلیاش است جایگزین ميگذارد. اینجا به این ميرسیم که از اهمیت حوزه علوم انسانی در مدیریت استراتژیک و نقشه فرهنگی کشور سی سال غفلت کردیم. آقای طلایی! در حوزه حجاب ما طرحی داریم که توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسیده است. این طرح که در سال هشتاد و دو تصویب شد ولی اجرایی نشد در نقشه راهی که از آن سخن ميگویید چه جایگاهی دارد؟ به هرحال یکی از تكههاي این پازل است ولی چگونه باید پیاده شود؟ ما نميتوانیم مسائل جامعه را به صورت منفرد ببینیم ولی شما از من ميخواهید که تک ببینم كه من نميتوانم اینطور به شما پاسخ دهم. این مسائل زنجیروار با هم در ارتباط هستند. طبق آییننامه فرهنگ حجاب و عفاف چادر ملی تولید کردیم. وقتی فضای عمومي جامعه مدیریت نميشود، این چادر ملی جواب نميدهد. باید قبل از این محصول فرهنگی، فرهنگ آن را ترویج ميدادیم. باید فضای فرهنگی مدیریت ميشد، نظام رسانهای و تربیتی باید در جهت معرفی این نوع چادر به لحاظ ارزشی به کار گرفته ميشد که این کار انجام نگرفت. کدام نهاد، سازمان و وزارتخانه ميتواند متولی این امر باشد؟ شورایعالی انقلاب فرهنگی متولی این حوزه است و باید در این زمینه وظایف هر دستگاه، نقشه راه و مدیریت استراتژی فرهنگی را برعهده بگیرد. البته همه باید باهم حرکت کنند. به نظر ميرسد که مصوبههای شورای عالی انقلاب فرهنگی پشتوانه اجرایی ندارد. مثلا همین طرح حجاب و عفاف که در آن همه دستگاهها ملزم به اجرای آن بودند از آن استنکاف ورزیدند. نظر شما چیست؟ وقتی این طور است شما نباید انتظار داشته باشید که سایر تصمیمات این نهاد اجرایی شود... باید چه کار کرد؟ شما باید از اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی بپرسید... تاکنون بسیاری از طرحها از سوی نیروی انتظامي در جهت برخورد با بدحجابی اجرا شد که طرح گشتهای ارشاد یکی از این طرحها بود. ولی اجرای این طرحها نتوانست از بدحجابی امروز جامعه بکاهد. ارزیابی شما چیست؟ اقدامات پليس و دستگاه قضایی نقش مسکن را در این حوزه ایفا ميکند، نه بیشتر. باید دستگاههای اصلی ورود پیدا کنند. ما نميتوانیم بگوییم پلیس و دستگاه قضایی ورود پیدا نکند. اگر ورود پیدا نکرد آن آسیب تبدیل به انحراف و بعد آشفتگی ميشود. اگر آشفتگی شد دیگر ناموس مردم امنیت ندارد. دیگر به کسی رحم نميکنند. بنابراین پلیس و دستگاه قضایی نقش اورژانس را دارد. این چرخه کامل نیست. وقتی جامعه رها شود، با روي دادن برخی مسایل و ديدن برخي صحنهها داد همه در ميآید که چرا این صحنهها در جامعه مشاهده ميشود؟ پلیس ناچار از ورود است. باید به مردم پاسخگو باشد. این مسایل به سایر مسایل دامن ميزند. اما تنها پلیس در این جبهه گیر کرده است که اين درست نيست. پلیس نباید تنها باشد. پلیس باید در آخر خط باشد و عندالزوم ورود پیدا کند و بقیه کارشان را انجام بدهند. اگر سایر نهادها کارشان را انجام ندهند پلیس ورود پیدا ميکند و مسائل دیگري اتفاق ميافتد. کافی است که در اجرای چنین طرحهایی خدایی نخواسته مامور پلیسی رفتاری خلاف بکند. با این کار تمام زحمات و تلاش پلیس به چالش کشیده ميشود. چون فلان مامور با فلان خانم بد برخورد کرده است. پلیس باید چکار کند؟ اینجا پلیس مظلوم واقع ميشود. اگر شما یک بحث آسیبشناسی داشته باشید از عملکرد پلیس در این حوزه ارزیابی شما چه خواهد بود؟ من اصل اقدام پلیس را نیاز و خواست جامعه دانسته و تایید ميکنم اما معتقدم که رویکرد همکاران عزیز ما در پلیس کماکان باید با سعه صدر و مهربانی و بهعبارت دیگر با یک رویکرد فرهنگی و اجتماعی باشد. یعنی ورود پیدا بکند، وظیفهاش را نیز انجام بدهد ولی بهگونهای عمل کند که سازندگی به دنبال داشته باشد، اخلاقمدارانه باشد. با سعهصدر و تحمل برخورد کند. شتابزده تصمیمگیری نکند. با توجه به مخالفتهایی که از سوی نهادهای مختلف به خصوص از سوی دولت با گشتهای ارشاد شد، فکر ميکنید آیا نیروی انتظامي ميتواند دوباره این طرحها را احیا کند؟ نیروی انتظامي از نگاه من تحت امر مقام معظم رهبری و فرماندهاش فرمانده کل قواست... یعنی اگر بخواهد گشتهای ارشاد را احیا کند مخالفتها هیچ تاثیری ندارد؟ نه! نیروی انتظامي کارش را انجام ميدهد ولی اینکه کسی بگوید این کار را انجام نده باید از سوی فرماندهی کل قوا باشد. نظر شما بهعنوان یک عضو شورای شهر در خصوص احیای گشتهای ارشاد توسط نیروی انتظاميچیست؟ پلیس باید در بخش آشفتگیها ورود پیدا کرده و شدیدا برخورد کند. تردیدی ندارم که پلیس باید در مرحله آشفتگیهای اجتماعی ورود پیدا کند و وظیفهاش را انجام دهد اما با بهرهمندی از فرمایشات رهبری و تجربه خودم معتقدم که اگر رویکرد پلیس فرهنگی و اجتماعی باشد اثربخشیاش بیشتر خواهد بود تا صرفا رویکرد سلبی داشته باشد. نفس حرکت به صورت طبیعی سلبی است، اما عمل ما میتواند این اقدام سلبی را به اقدام ایجابی تبدیل کند. البته نکتهای را به عرض برسانم که بدپوششی مختص تنها خانمها نیست. ما در خصوص بدپوششی آقایانی داریم که به مراتب از خانمها بدترند که باید به این مساله توجه داشته باشیم. مدت حضورم در نیروی انتظامی اجازه نمیدادم که به شخصیت متهم توهینی شود. وظیفهام را در چارچوب قانون انجام میدادم. این ور و آن ور قانون نمیرفتم. از قانون عبور نمیکردم. وظیفهام را در چارچوب ارزشها و هنجارهای اخلاقی و شرعی انجام میدادم. اگر در جامعه ما شرع و اخلاق، قانون و مقرارت، حقوق شهروند را به رسمیت بشناسیم و همه با هم را مبنای عمل خود قرار دهیم هیچ مشکلی پیش نمیآید. متهم حقوق دارد، شهروند نیز حقوق دارد. اگر متهمی به حقوق شهروندی تعدی کرد پلیس به نمایندگی از شهروند مسئولیت دارد که با متعدی حقوق مردم برخورد کند و پلیس هم باید بداند که در برخورد با این فرد که به حقوق شهروند تعدی کرده خارج از موازین شرع، اخلاق، قانون و مقرارت عمل کند. بنابراین ورود و برخورد پلیس نیاز جامعه است، اما چگونگی آن بسیار مهم است. آقای طلایی! نیروی انتظامی که مجری طرح گشت ارشاد است معتقد است که حین اجرای طرح نقایص این طرح برطرف شد. اگر این طرح با نام دیگري دوباره اجرا شود شواری شهر چه برخوردی با آن خواهد داشت؟ من خودم بهعنوان یک عضو شورای شهر این طرح را تایید و حمایت میکنم. برخی از کارشناسان معتقدند با توجه به سطح تحصیلات و طبقهاجتماعی افراد بدحجاب موثرترین روش برخورد با این افراد روشهای اغنایی است. ارزیابی شما چیست؟ درست است. کار اصلی همین است. نقطه برآیند و خروجی سرمایه اجتماعی دو ویژگی است. یک اعتماد اجتماعی و دوم مشارکت مردم در اداره امور اعتماد اجتماعی نیز هنگامی بهدست میآید که بتوانیم به جامعه آگاهی دهیم. نتیجه آگاهی به جامعه این میشود که مردم را به حقوق و تکالیفشان آشنا میکنیم. هنگامی که مردم به حقوق و تکلیف شان آشنا شدند مسئول و پاسخگو میشوند و هنگامی که مسئول و پاسخگو شدند در امور مشارکت خواهند داشت. این چرخه الان معیوب است. هماکنون اعتماد لازم بین سرمایههای اجتماعی و مدیریت حوزههای مختلف جامعه وجود ندارد که باید تقویت شود. تا زمانی که این اعتماد تقویت نشود نمیتوان مشکل را برطرف کرد.
دیدگاه تان را بنویسید