به احترام زنده یاد استاد نوری

کد خبر: 117581

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد و از دست اجل بسی جگرها خون شد.

دکتر حجت الله ایوبی

: افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد و از دست اجل بسی جگرها خون شد. این امروز زبان حال همه ایرانیانی است که خون دلها خورده اند تا ایران ایران شود. نوری هم رفت اما طنین صدای ای ایرانش همواره جاودانه خواهد ماند. در این اندیشه بودم که در باره او چه می توان نوشت؟نوشتنی ها را دوستان و یاران و شاگردانش نوشتند. گمان می کنم که او تا آخرین دقایق عمرش نگران نت هایش بود و غصه دار تنهایی و غریبی سازهایش. در روزگاری که موسیقی پیدای ناپیداست، هست و نیست، باید باشد و نباید باشد، سخن گفتن در این باره آسان نیست. از نوری گفتن دشوار است اما از دلتنگیهایش سخن راندن دشوارتر. شاید برای خشنودی روحش به جای اینکه از او بگوییم بهتراست از معجزه سازهای ایرانی بگویم. بدان امید که او خشنودتر باشد. و اما من هنر سازهای ایرانی را به چشم به خود دیده ام آن هم در کشور ی که خود را پایتخت فرهنگی اروپا می داند و مردمانش هنر و فرهنگ را خوب می شناسند. درسالهای رایزنی فرهنگی ام در فرانسه ( 1380 تا 1385) بارها و بارها پذیرای گروههای مختلف موسیقی اصیل ایرانی به مناسبتهای مختلف بودم . آن گاه که فرانسویها بر جایشان میخکوب بودند و اشکهایشان جاری بود از این همه شکوه به خود می بالیدم و دعای حضرت مونالا را در دلم زمزمه می کردم که خدایا مطربان را انگبین ده برای ضرب دست آهنین ده نخستین حضور ایران در جشن موسیقی سال 2005 گروه چهل دف در آغاز تابستان سال 1384 برای نخستین بار در برنامه شب موسیقی حضور می یافت. جشن موسیقی را ژاک لانگ وزیر فرهنگ سوسیالیست فرانسه در دوران فرانسوا میتران پی ریخت. هر سال در شب اول تابستان همه گروههای موسیقی به خیابانها می ریزند. کوچه ها و میدانهای مهم شهر از ماهها پیش بین گروههای مختلف تقسیم می شود. معروفترین گروهها در میادین شهر برنامه اجرا می کنند و همه مردم می توانند دست کم یک بار در شب موسیقی های مورد علاقه خود را مجانی بشنوند. جوانترها هم فرصتی می یابند تا اجرای در برابر مردم را بیشتر تمرین کنند. در چنین غوغایی که فرانسه تا صبح بیدار است و هزاران هزار گروه از نقاط مختلف جهان به این دیار آمده اند، سری در بین سرها داشتن و جمع کردن مخاطب بسیار دشوار است. با رایزنیهای انجام گرفته میدان سنت سولپیس در پاریس ششم درست روبری سومین کلیسای فرانسه و کنار کاخ شهرداری منطقه و در چند قدمی کارتیه لاتن و مجلس سنا و پارک لوکزامبورگ برای نخستین حضور ایران درجشن موسیقی آماده شد. برای گرفتن این مکان با شکوه خون دلها خورده شد. با پادرمیانی معاون فرهنگی شهرداری پاریس، شهردار منطقه راضی شد و پدر رومانه هم باید به اجرای این موسیقی در حوزه حکومت کلیسایی اش رضایت می داد. تدارک نور و صدا و سن و صندلی هم خود ماجرایی دیگر بود که به هر ترتیب جور شد. استاد قریب نژاد با گروهش از راه رسید. هریک با دفی که به تعبیر ژان دورینگ فریاد بیدارباش شرق است به غرب. آنها آمده بودند تا در فرهنگی ترین منطقه پاریس نغمه های شرقی سر دهند.

ساعتی پیش از شروع برنامه تمام میدان پر از جمعیت بود. آنها نه برای سرک کشیدن که رسم این شب است بلکه برای شنیدن کنسرت کامل به این مکان آمده بودند. پله های کلیسا، و کوچه های اطراف هم مملو از فرانسویها و ایرانیهای بود که از ساز و آوازهای ایرانی به وجد آمده بودند. مدیران شهرداری منطقه شش باور نمی کردند. وقتی که گروه غریب نژاد در بین برنامه با لباس کردی برگشتند و آقای توکلی خواننده گروه، آوزهای کردی را آغاز کرد میدان سنت سولپیس گویی با همه ساکنانش به آسمانها پر می کشید.

با پایان برنامه در نیمه شب جمعیت یکپارچه فریاد بود و کسی حاضر به ترک صحنه نبود. ایرانی ها آن شب را شب آشتی ملی ایرنیان نامیدند و فرانسویهایی که برای ابراز سپاس می آمدند می گفتند که شبی رویایی را گذرانده اند (لارویی دو رو). اعضای ارکستر باور دیدن چنین رویدادی را نداشتند و به ایرانی بودن خود می بالیدند. مدیر فرهنگی شهرداری پاریس خود را به زحمت با بالای یکی از داربستها رسانده بود تا با موبایلش فیلمبرداری کند و جواب مخالفان برنامه ایرانی را در شورای شهر بدهد. بعد از برنامه بی درنگ به سویم شتاف و موج جمعیت را در تلفن موبایلش نشان می داد و دائما می گفت غیرممکنه، بی سابقه است...بی سابقه است....

یک سال بعد جشن موسیقی سال 2006 معجزه موسیقی ایرانی کار را برای جشن موسیقی سال 1385 آسان کرده بود. میدان بزرگ و معروف روبری ساختمان یونسکو به دومین حضور ایران در جشن موسیقی اختصاص یافت. این بار استاد مختاباد با گروهش می آمد. علاوه بر پاریس شهر رن نیز پذیرای گروهی از عشایر ایرانی بود. احسان خواجه امیری هم می آمد تا برنامه موسیقی ایرانی در برابر یونسکو را کامل کند. موسیقی اصیل ایرانی را دکتر مختاباد نمایندگی می کرد و موسیقی پاپ فولکلور هم هریک نمایندگانی در جشن موسیقی فرانسه داشتند.

برنامه با گروه استاد مختاباد آغاز شد. جمعیت انبوهی گرد آمده بودند و ایرانی ها سر از پا نمی شناختند. بارانی شدید درگرفت. مختاباد نگران شد. اما هیچ کس، واقعا هیچکس صحنه را ترک نکرد.ترنم تار و سه تار و سنتور همه را در جای خود میخکوب کرده بود. هیچ کس را پای رفتن نبود و این هم از معجزه موسیقی اصیل ایرانی بود. در میان غریو شادی و شگفتی مردم استاد مختاباد آواز می خواند و چه چه هایش را تشویق بی امان مردم پیوسته همراهی می کرد. یکی از خبرنگاران تلویزیون فرانسه با دیدن گروه موسیقی که همه زنانی با حجاب کامل بودند به سراغم آمد و گفت براوو این صحنه که زن ایرانی با حفظ همه سنتها چنین حضوری در عرصه دارد به بسیاری از پرسشهایم پاسخ داد. او می گفت که این صحنه جای دهها همایش و کنفرانس را می گیرد و تصویری که امشب آفریده شده پاسخ بسیاری از تبلیغات ضد ایرانی را داده است.

پس از اجرای کوتاه ولی پر شور احسان خواجه امیری، گروه عشایر نیز در نیمه شب پس از اجرای شهر رن که در آغاز شب صورت گرفته بود خود را به محل اجرای مراسم رساند تا با دمیدن در سورناها و کرناهایشان شور و شادی مردم به وجد آمده را از فرهنگی چنین پرمایه دو چندان کند. دومین و آخرین جشن موسیقی ایرانیان با شکوه برگزار شد و خاطره ای فراموش ناشدنی برای همیشه از خود برجای گذاشت.

قدر این هنر معنوی را بدانیم و اززبان مولانا دعایشان کنیم که :

چو دست و پای وقف عشق کردند توهمشان دست وپای راستین ده کبوتر وار نالیدند در عشق زوکوثرشان توهم ماء معین ده

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت