جای خالی رسانه در حل مشکلات کودکان

کد خبر: 122401

آمار و ارقام نشان می‌دهد که در بخش ساخت و تولید برنامه های رسانه‌ای و آثار مکتوب برای کودکان دچار اشکالاتی هستیم که تنها نام‌گذاری یک روز به نام کودک و پخش کارتون‌ها و فیلم‌های طنز کودکانه گره ای از مشکلات باز نخواهد کرد!

جای خالی رسانه در حل مشکلات کودکان

قدر مسلم نمی توان اثر رسانه ها و آثار مکتوب را در تربیت اخلاقی ، فرهنگی و اجتماعی کودکان نادیده گرفت و در واقع با توجه به اثرپذیری کودکان از رسانه و همچنین آثار مکتوب نقش هویت بخشی این وسایل را نمی توان انکار کرد. به گزارش « زن فردا »؛ گرچه در سالهای اخیر ما شاهد ساخت برنامه ها و آثاری هستیم که تا حدودی مؤثر بوده اند در آشنایی کودکان با بایدها و نباید های زندگی اما مطمئناً هنوز جای کار فراوان دارد.

با توجه به برخی تغییرات ساختاری و مدیریتی که در تعدادی از شبکه ها صورت گرفته امید آن می رود که شبکه های ملی و سراسری ما به سمت فرهنگ سازی صحیح در خصوص تربیت کودکان با توجه به هویت ایرانی رفته و همچنین با به تصویر کشیدن اثرگذاری رفتار بزرگسالان در شکل گیری شخصیت فرزندانشان، کودکانی سالم و با نشاط تحویل جامعه دهیم.

در همین راستا مدت زمانی پیش صحبت از تغییرات اساسی در یکی از شبکه های سیما مطرح شد اما آنچه هنوز رخ نداده همان تغییرات است. در واقع قرار بوده در خصوص شرح وظایف سه شبکه ملی وسراسری ایران با توجه به رده سنی مخاطبان تغییراتی ایراد گردد برای مثال شبکه دو به عنوان شبکه کودک به فعالیت خود ادامه داده و با توجه به همان اثرگذاری که مطرح شد کودکان را پای تلویزیون بنشاند. به هر حال با وجود آنکه تصمیماتی نیز در این خصوص گرفته شده اما تا زمانی که این تصمیمات به اجرا گذاشته نشود نمی توان هیچ گونه قضاوتی در این باره کرد. آنچه مسلم به نظر می رسد مفید بودن برنامه های مطرح شده است به شرط آنکه این برنامه ها و تصمیمات نیز تنها بر روی کاغذ باقی نمانند. با توجه به آنکه بسیاری از صاحب نظران در حوزه کودک در کنار فقر اقتصادی، فقر فرهنگی را یکی از عوامل اصلی بروز معضل اجتماعی و فرهنگی کودک آزاری می دانند و از سوی دیگر نیز رسانه و کتاب را از جمله وسایل فرهنگ ساز معرفی می کنند توجه عمیق تر به این امور می تواند بسیار مفید واقع شود. گرچه آمار و ارقام و بسیاری از دیده ها و شنیده ها نشان می دهد که ما در بخش ساخت و تولید برنامه های رسانه ای و آثار مکتوب برای کودکان دچار اشکالاتی هستیم اما تنها نام گذاری یک روز به نام کودک و پخش کارتون ها و فیلم های طنز کودکانه در آن روز گره ای از مشکلات ما باز نخواهد کرد! چراکه آمار سازمان بهزیستی نشان می دهد ۱۴۴ هزار و ۵۶۵ مورد کودک‌آزاری در ۶ ماه اول سال ۸۸ به اورژانس اجتماعی گزارش شده است و ۵۳ درصد آزارها توسط پدران و در کل ۹۰ درصد آزارها توسط پدر و مادرها و یا ناپدری و نامادری و در فضای خصوصی و منزل انجام می شود. مسئول واحد مددکاری انجمن حمایت از کودکان در این خصوص به « زن فردا » گفته است: رابطه معناداری میان خانواده‌های نابسامان و تعداد و نوع آزار کودکان وجود دارد و کودکان در خانواده‌های نابسامان و معتاد بیشتر مورد آزار چندگانه و توام جسمی، عاطفی، غفلت و جنسی قرار می گیرند. وی با بیان اینکه نهادینه بودن خشونت در خانواده‌ و بازتولید این فرهنگ در نسلهای بعدی از دلایل فرهنگی کودک آزاری است ادامه داده: مهمترین تاثیر این خشونت ایجاد دوگانگی در شخصیت کودکان و محترم نبودن مفاهیم پدر و مادر است. در واقع از سخنان این مسئول در حوزه کودکان به خوبی می توان به وضعیت آشفته این قشر معصوم جامعه پی برد. گاهی برخی سیاست ها و برنامه های شتابزده موجب می گردد خانواده ها بدون آنکه کمترین تبحری در تربیت فرزند و کودک داشته ویا با نیازهای آنها آشنا باشند به فرزند آوری و تولید مثل روی آورده و خواسته و ناخواسته جامعه را دچار معضل کودک آزاری می کنند. سیاست ها و برنامه های ضدو نقیضی که در دوره های تاریخ در مورد فرزند آوری و یا کنترل جمعیت اعمال شده و تنها نتیجه آن نگاه ابزاری ست که به کودکان می شود. قدر مسلم نقش رسانه های تصویری ، شنیداری و مکتوب را نمی توان در اجرای سیاست ها و برنامه ها نادیده گرفت، همان گونه که نمی توان نقش آنها را در تولید فرهنگ و هویت سازی برای کودکان انکار کرد. بخشی از فقر فرهنگی که از آن صحبت می شود نتیجه عمل همین رسانه هاست، رسانه هایی که با فرا رسیدن روز جهانی کودک تنها به برگزاری جشن ها اکتفا کرده و هیچ گاه در برنامه هایشان شاهد پخش برنامه ای در خصوص بررسی مشکلات کودکان نبوده ایم. با توجه به تمام مطالب گفته شده و آمار و ارقام های مطرحه ما هر روز شاهد سیاست‌گذاریهای مقطعی، شتاب زده در امور مربوط به کودکان هستیم و در نهایت امور مربوط به کودکان تنها در حاشیه‌ای از وظایف متعدد یک سازمان قرار می‌گیرد. با کمی توجه و دقت و دلسوزی می توان فهمید که بسیاری از مشکلات کودکان با روان درمانی و مشاوره اعضای خانواده قابل پیشگیری یا بهبود است اما به علت هزینه‌های سنگین این درمانها و کمبود نیروی متخصص نسبت به جمعیت این بخش با مشکل جدی مواجه است و جای خالی رسانه ازهمه انواع آن مکتوب، شنیداری و تصویری قابل لمس است که امیدواریم در آینده ای نه چندان دور مورد اقبال و عنایت مسئولان قرار گیرد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت