بیست و چهار
هر وقت کیفیتِ فیلم هایِ رویِ پرده مثلِ الان چنگی به دل نزده مجله هم رونقِ زیادی نداشته است...
: یک دورهای دربارهی مجلهی فیلم میگفتند و احتمالا هنوز هم خواهند گفت که خواندنی بودنِ مجله تا حدِ زیادی به حال و روزِ سینمایِ ایران بستگی دارد؛ یعنی هر وقت کیفیتِ فیلم هایِ رویِ پرده مثلِ الان چنگی به دل نزده مجله هم رونقِ زیادی نداشته است، نمونهاش همین چند شمارهی آخر که جز چند مطلبِ خاص بقیهی مطالب و صفحهها را اگر فقط نگاهی بکنی و ورق بزنی و بگذری هم چیزِ زیادی از دست ندادهای. حالا این همه مقدمه چینی کردم که اصلا درباره یک مجلهی سینمایی دیگر حرف بزنم که میتواند تویِ بی رونقیِ مجلهی فیلم که عنوانِ قدیمی ترین مجلهی سینمایی بعد از انقلاب را دنبالِ خودش دارد جورِ فیلم را بکشد و حتی جریان ساز باشد؛ بیست و چهار که زیر مجموعهی گروهِ مجلاتِ همشهری است و ماهِ آینده یک سالی از انتشارش به سردبیری حسین معززی نیا میگذرد و شماره به شماره خواندنی تر هم شده است. شمارهی جدید بیست و چهار یک پرونده دارد با عنوانِ تصویر شهر در سینما که اساسا دنبالِ جوابِ این سوال است که وقتی شهرهایِ دنیا را با قصههایی که دربارهشان خواندهایم یا فیلم هایی که ازشان دیدهایم به یاد میآوریم، چرا تصویرِ مشخصی از شهر در سینمایِ ایران نداریم و چرا تهران شهری نیست که با سینما به یادش بیاوریم؟ یک گفتگو دارد با حمید فرخنژاد دربارهی حال و روزِ عمومی سینمایِ ایران، فرخنژاد اتفاقا نگاه آسیب شناسانهای به سینمایِ ایران دارد و اعتقاد دارد که سینمایِ امروزِ ایران در یک جور خلا به سر میبرد، خلا یک جریان جدید و تا زمانی که فیلمسازهایِ جریانسازی مثلِ تقوایی و بیضایی تویِ خانه بیکار نشسته باشند این بیبرنامگی همچنان وجود خواهد داشت. بازنگریِ فیلمِ کلاسیکِ بانی و کلاید از داستانِ تولید و نمایش تا روایتِ آرتور پن از ساختِ فیلم و عواملِ تاثیرگذار در ساخته شدنِ فیلم که حالا دیگر یکی از کالت موویهای چند دههی اخیر محسوب میشود. و راهنمایِ زندگی و آثار یک فیلمساز؛ بهروز افخمی به بهانهی نمایشِ سن پترزبورگ که تقریبا هرکسی که یادداشتی تویِ این پرونده نوشته از تنبلی و بازیگوشی افخمی نالیده که شاید اگر افخمی این ویژگی ها را نداشت الان فیلمهایِ ماندگارِ بیشتری تویِ کارنامهاش داشت و البته یک یادداشتِ خواندنی از جعفر مدرس صادقی نویسندهی گاوخونی هم انتهای این پرونده هست که آنجا مدرس صادقی از علاقهی بی حد و حصر افخمی به داستان نوشته است: «وسوسهی داستان یک لحظه هم او را رها نمیکند. هنوز درگیر و دار این داستان است که داستان بعدی به سراغش میآید. از این داستان به آن داستان. هر روز که میبینیش، چند تا کتاب تازه چاپ زیر بغلش زده است و دارد دوتا دوتا و سه تا سه تا میخواند و دست کم یکی از آنها بدجوری دارد وسوسهاش میکند. درست از همان لحظهای که این وسوسهی جدید جدی میشود، دست و دلش به کار نمیرود و دلش میخواهد هرچه زودتر از شر کاری که هنوز در چنبرهاش گرفتار است خلاص شود و برود به سراغ کار بعدی.» همین، بیست و چهار بخوانید.
دیدگاه تان را بنویسید