اینجا کسی دلش به حال ارباب رجوع نمی سوزد!
مدیر شعبه حضور ندارد و معاونش هم در حال پاسخگویی به ارباب و رجوع است و با سعه صدر به سئوالات متعدد مراجعه کنندگان پاسخ می دهد می گوید که روزانه به 800 نفر شماره داده می شود و به درخواست همه رسیدگی می کنیم.
مهر: یک زیرزمین 300 متری نمور و قدیمی، جمعیتی در حدود 400 نفر که از ساعت چهار صبح به انتظار نشسته اند، 30 صندلی کهنه، 15 باجه پاسخگویی و مراجعانی که دائم در حال رفت و آمدن هستند وصف حال شهروندانی است که برای دریافت دفترچه بیمه به یکی از شعبه های بیمه خدمات درمانی در شرق تهران مراجعه می کنند.
میدان امام حسین، ساعت چهار صبح اول دی ماه، هوا تاریک و سرد است و تنها صدای ماشینهای زباله جمع کن شهرداری به گوش می رسد. اما ضلع جنوبی میدان جمعیت زیادی گرد هم آمده اند و همهمه عجیبی در بین آنها پیچیده است. جلوتر که می روم تعداد زیادی از مردان و زنان سالخورده ای را می بینم که خود را با لباسهای گرم پوشانده اند تا از گزند سرمای صبحگاهی در امان بمانند. همه جمعیت روبروی دری تجمع کرده اند و دائم برای جلو زدن از یکدیگر سبقت می گیرند. یکی از آنها می گوید: "اینجا یکی از شعب بیمه خدمات درمانی در جنوب شرق تهران است."
بالاخره بعد از گذشت 30 دقیقه یکی از متصدیان بیمه می رسد و در شعبه را باز می کند. مردم به سرعت پشت سر او به داخل هجوم می برند و پله های زیر زمین را با سرعت چند تا یکی طی می کنند. همه جمعیت دوباره روبروی باجه شماره دهی تجمع می کنند و بنا به تقاضای خود برای " دفترچه کمیته امداد، دفترچه کارمندی، تعویض دفترچه و..." شماره می گیرند جالب اینجاست که ساعت شروع کار شعبه هشت صبح است.
مراجعه 300 نفر تا ساعت 9 صبح
هر لحظه به تعداد مراجعه کنندگان افزوده می شود. تا ساعت 6 صبح حداقل 300 نفر مراجعه می کنند و شماره می گیرند و گوشه ای از شعبه که زیر زمینی قدیمی و نمور به مساحت کمتر از 300 متر است و با حدود 30 صندلی پلاستیکی مجهز شده است، منتظر می مانند. پیرزن ها و پیرمردها روی صندلی می نشینند و جوانترها روی زمین جا خوش می کنند. اینجا حتی مجهز به امکانات اولیه و معمولی همچون دستشویی و هواکش برای جا به جایی هوا نیست و عده ای که مشکل تنفسی دارند در پیاده رو کنار شعبه نشسته اند تا نوبتشان برسد.
" م. رضایی" پیرزن 65 ساله ای است که برای گرفتن دفترچه خدمات درمانی کمیته امداد آمده و به خاطر هوای بد زیر زمین گوشه خیابان نشسته است. می گوید: " دیروز ساعت 9 صبح که آمدم نوبت به من نرسید، گفتند اگر می خواهی زود دفترچه ات را بگیری از چهار صبح باید بیایی شماره بگیری، صبح زود ماشین گرفته ام و آمدم اینجا، حالا شماره ام 50 است، خدا می داند چه زمانی نوبتم بشود. فقط همین یک شعبه هم نزدیک خانه ام است و شعبه رسالت خیلی برایم دور می شود."
زنی جوان در حالیکه کودکی خردسال خواب آلودش را بر دوش دارد هم روی جدول کنار خیابان نشسته، شماره او 120 است و به گفته خودش حالا حالاها باید منتظر بنشیند تا نوبتش بشود. دختر کوچکش دائم روی دستش وول می خورد و بهانه گیری می کند.
چند پیرمرد هم روی صندلی های داخل زیر زمین دست به سینه خوابشان برده تا ساعت هشت شود و کارمندان شعبه بیایند. چند نفر هم زیرانداز کنار دیوار پهن کرده اند و چشمشان به ساعت مانده تا نوبتشان شود.
15 کارمند پاسخگوی 800 نفر
بالاخره ساعت کار شعبه آغاز می شود و کارمندان یکی یکی می آیند و به سرعت پشت سیستمهایشان که خیلی فشرده در کنار هم قرار گرفته می نشینند. 15 باجه شعبه شروع به خواندن شماره ها می کنند. کارمندان به سرعت به تقاضای مراجعان پاسخ می دهند و سریع شماره بعدی را صدا می زنند و به قول معروف وقت سر خاراندن هم ندارند. اما همچنان جمعیت زیادی در حال رفت و آمدن هستند و جایی برای نشستن نیست. فاصله بین باجه ها خیلی کم است و مراجعه کنندگان به صورت فشرده در کنار هم قرار گرفته اند و دائم به هم تنه می زنند.
مدیر شعبه حضور ندارد و معاونش هم در حال پاسخگویی به ارباب و رجوع است و با سعه صدر به سئوالات متعدد مراجعه کنندگان پاسخ می دهد می گوید که روزانه به 800 نفر شماره داده می شود و به درخواست همه رسیدگی می کنیم. وقتی می پرسم که چرا شعبه اینقدرشلوغ است می گوید: " علتش را خودمان هم نمی دانیم شاید علت آن واقع شدن در یکی از نقاط مرکزی و اصلی شهر باشد، ولی همه شعبه های بیمه خدمات درمانی همین است، تازه فضای ما بزرگتر و مجهز تر از شعبه های دیگر است."
ساعت 9 صبح است. جلوی باجه شماره گذاری شلوغ و شلوغتر می شود. کارمند شماره گذار فریاد می کشد که امروز بیشتر از 800 شماره داده و دیگر نوبت نمی دهد. عده ای ملتمسانه خواهان شماره اند و دائم با تک کارمند این بخش بحث می کنند.
اینجا یک دستشویی هم ندارد
یکی از مراجعه کنندگان می گوید: " چهار روز است که می روم و می آیم، اما شماره به من نمی رسد. شعبه های دیگر هم همین وضعیت را دارند و هرجا می رویم شلوغ است. باید حتما از چهار صبح بیاییم تا نوبتمان بشود."
دیگری گله می کند: " حداقل جای شعبه را عوض کنند. اینجا نه آبی هست، نه دستشویی و نه حتی صندلی که ما بشینیم. یعنی انقدر مردم جایگاهشان پایین است که باید چنین شرایط ناگواری را باید تحمل کنند."
آن دیگری اضافه می کند: "بیچاره کارمندان اینجا نمی دانند چطور جواب مردم را بدهند و مواظب باشند که اشتباهی در صدور دفترچه و ...نکنند." اینها تنها بخشی از درد دل های مراجعه کنندگانی است که به این شعبه از بیمه خدمات درمانی آمده اند.
زیر زمین شعبه را ترک می کنم. سوار تاکسی می شوم. گوینده رادیو در حال صحبت کردن درباره مزیتهای دولت الکترونیک و تاثیر آن در کاهش رفت و آمدها و آلودگی هوا و هدفمندی یارانه هاست. گوشم به رادیو است و نگاهم به زیر زمین بیمه خدمات درمانی است که مثل لانه مورچه ها دائم پر و خالی می شود.
دیدگاه تان را بنویسید