به‌مناسبت سالگرد شهادت دکتر علیمحمدی + عکس

کد خبر: 131196

خاطرات و نکاتی درباره شهید مسعود علیمحمدی، استاد فیزیک اتمی دانشگاه تهران، از یکی از دوستان و بستگان نزدیک این شهید والامقام.

به‌مناسبت سالگرد شهادت دکتر علیمحمدی + عکس

آفتاب: مطلب زیر با عنوان «صدای زنجیر»، دستنوشته ای است از یکی از بستگان و دوستان نزدیک و صمیمی شهید دکتر مسعود علیمحمدی، استاد شهید دانشگاه تهران، که در ماه محرم سال گذشته، به دست دشمنان ملت ایران به شهادت رسید.

شهید مسعود علیمحمدی
حضور زینب وار همسر شهید، سوز و گذار مادر بیمار دکتر، برپایی حجله، پیامهای تسلیت و همدردی، دوربین های کنجکاو، تحلیل های گوناگون، برچسب های سیاسی، مال خود کردن شهید، عکسهای یادگاری با خانواده شهید!!! امامزاده علی اکبر چیذر و آن پرچم که نماد عزت یک کشور است و ردای خاک مزار او شد... همه و همه تک فریم های خاطرات من از مراسم محرم سال ۸۸ است که دکتر مسعود علیمحمدی عَلَم دار به خون خفته این مراسم است. نویسنده این مطلب، خاطراتی از دوران کودکی، جوانی، دانشجویی، روزگار دفاع مقدس و... تا روز شهادت شهید دکتر علیمحمدی را بیان می کند و کنایه هایی نیز به برچسب های سیاسی و مال خود کردن این شهید مظلوم می زند... صدای زنجیر تکیه میان ده کن، خانه ی شاطر تقی (دایی کنی)، جمع شدن فامیل، پاک کردن لپه، قربانی کردن گوسفند، گونی های برنج، اونهمه سیب زمینی که خانمها در حال پوست کندن آن بودند، حاجیه خانم زن دائی جان در حال رتق و فتق امور، لباسهای سیاه و لعن و نفرین بر یزید ، ذکر صلوات، حاجتها، نذرها، اشکهای که غِل می خورد گوشه لب و با پشت دست یواشکی پاک می شد.آب خوردن با ذکر حسین، دیگ های بزرگ مسی، درست کردن اجاق و آوردن هیزمها توسط مردان، ...همه و همه تک فریم های خاطرات ما بود از مراسم محرم که نقش بسزایی در آن نداشتیم.

مراسم عزادرای من کمی زودتر شروع می شد ، چند روزی مانده به محرم، جنب و جوش خرید عَلَم، بیرق سیاه، طبل ، زنجیر و شرکت در دسته های عزاداری، من رو به خانه ی مسعود اینا می کشاند. دسته های عزاداری میدون خراسون و خیابان جهان پناه خیلی پرشور بود. بچه های ده، دوازده ساله، آخر دسته ها زنجیر و سینه می زدند. هیجان خرید زنجیر و پرچم سیاه آنقدر زیاد بود که با گذشت بیش از چهل سال هنوز در من غوغا می کند. تلاش در خریدِ زنجیر بزرگتر بود، با دانه های درشت تر، شاید به این طریق می توانستیم به جلوی دسته نزدیکتر شویم. می خواستیم زودتر بزرگ شویم. گهگاه در حیاط خانه سینه می زدیم، نوحه می خواندیم، زنجیر می زدیم و دور حوض آب می گشتیم. حوض آب فرات ما بود و صحن حیاط صحرای کربلا. یک دسته عزاداری دو نفره. همیشه علم مسعود بزرگتر بود. صدای زنجیر در حیاط می پیچید و فریاد " یاحسین، مظلوم حسین، وای وای حسین وای، حسین چه شد؟"... ذکر نوحه این دستهِ عزاداریِ دو نفره بود. بازی بود؟ نه ! جدی بود. بزرگترها فکر می کردند ما بازی می کنیم. ما عزاداران بزرگی بودیم که قامت کوچک داشتیم! مرکز اصلی عزاداری و دیدن عَلَم و خوردن پلوی امام حسین توی آن دوری های روحیِ چهار پنج نفره تویِ تکیه ی کن بود. کوچه باغهای خاکی و باریک، دسته های مختلف سینه زنی که به تکیه می آمدند، مردم عزادار، پرچمهای سبز و سیاه، ناله ها، بارش اشکها در مظلومیت امام حسین، شهیدان کربلا، فداکاری، آزادگیِ آزادگان در بند، دفاع از اسلام راستین، روضه خوانی و همه و همه یادگار محرم های من و مسعود بود و هرچه بزرگتر می شدیم عمق فهم موضوعات برایمان بیشتر می شد. از محرم سال ۴۷ به محرم سال ۸۸ رسیدیم. مسعود سالهاست با عَلَمِ عِلم در خط اولِ دسته ی دفاع از امام حسین، انقلاب اسلامی و اسلام ناب محمدی به پیش می رود. زنجیرهای تعلق و تملق را وانهاده و پنجه در پنجه دشمنان اسلام و انقلاب انداخته است. محرم ۸۸، محرمی در زمستان است. تکیه میان ده کن سیاه پوش شده است. دکتر مسعود نیز سیاه پوش و عزادار است. تاسوعا و عاشورا را به سوگ می نشیند، زیر لب نوحه سر می دهد، بر مظلومیت امام حسین و اهل بیت اش می گرید. غوغای در شهر، محرم را غم بارتر کرده است. روزهای محرم به کندی می گذرد. دشمنان، یزیدیان زمان، ابوموسی اشعری ها امیری و سرداری لشکران علم را برنمی تابند. در تاریک خانه های خود نوری را نشانه می گیرند، توطئه و دسیسه می کنند و خفاش صفت در خفا کمین می کنند. بیست و ششمین روز محرم است، دکتر مسعود مصمم تر و عاشق تر از هر زمان به یاری امام خود برخاسته است. بیست و دو روز از زمستان گذشته است. قبل از طلوع خورشید برای نیایش با خدا به پا می خیزد. صدای الله اکبر او در فضای ساختمان می پیچد، سایه ی قامت او در آغوش سجاده نمازش محو می شود. او ساجد است ،اطاقش مسجد و او در محراب عبادت ایستاده است. خدا را به بزرگی و غیر خدا را کوچک می شمارد. ستایش را مخصوص او می داند، استعانت و یاری، هدایت و راه مستقیم را از او می خواهد. ای عزادار حسین با خدای خود چه نجوا کردی که این چنین مقبول افتاد؟! عرشیان نظاره گر آخرین نماز او هستند. فرشتگان مشغول آذین بندی حیاط منزل اویند. سرزمین کربلا را بازآفرینی می کنند. گلهای یاس را بر سنگ فرش حیاط می ریزند. عده ای از آنها او را بدرقه می کنند. او لحظاتی دیگر در کنار امام خود به سوگ محرم خواهد نشست. مسعود از اهل بیت خود سه بار خداحافطی می کند. این آخرین وداع است. چرا سه بار ؟ این راز سر به مهری است که همسرش را متعجب می کند. این خداحافظی غیرعادی ست. گویی که او می داند به جبهه نبرد با دشمنان امام حسین (ع) می رود. او چنین خداحافظی را نیز در سال ۶۱ نمود. قصد قربت کرد و به جبهه جنگ آمد. "چند روزی ست که می دانم به جبهه آمده ای. نمی دانم در کدام خط و کدام منطقه هستی. دلم می خواست ترا ببینم. شاید این آخرین دیدار من با تو باشد."این جملات چندین بار در روز به ذهنم خطور می کرد. بعدازظهر گرم یک روز تابستان سال ۶۱ وارد قرارگاه ما شد.آفتاب صورتش را سوزانده بود. رنجور و بیمار بود. خسته و ناتوان، بیماری امانش را بریده بود. او هم دلتنگ من بود. کمی کنار هم بودیم. حالش را جویا شدم. به حد مقدورات از او پذیرایی کردم. از او خواستم ساعتی را به استراحت بپردازد. او خوابید و من در کنارش نشستم. عمر آفتاب کمتر از آنست که بتواند از سردی یک روز دی ماه بکاهد. درب حیاط را باز می کند. نه! درب حجله را باز می کند. لباس شهادت بر تن دارد. فرشتگان آماده اند مهمان خود را به نزد خدا بَرند. گرگ صفتان جسمش را دریدند، عرشیان روحش را با خود بُردند! صدای وای حسین، وای مسعود، شهید مظلوم، مسعود مظلوم در حیاط می پیچد. نوحه و شیون مادرش، گریه و ناله همسرش ، سوز و گداز دخترش، صبر و استقامت پسرش، فریاد وامصیبتای خواهرانش، صدای نوحه و عزای من، یادآور صدای سینه زنی و زنجیرزنی در حیاط خانه ی جهان پناه است.

" وای وای حسین وای، حسین چه شد کشته شد".... ولی دسته سینه زنی من عَلَم دار ندارد. عَلَم دار در قتلگاه افتاده. خون صورتش را گلگون کرده است. در کنارش نشستم، بر پایش بوسه زدم. صدای ناله و نوحه همچون باران می بارد. کم کم جمع می شود. سیل می شود و به راه می افتد. یک امت بزرگ عزادار می شود. پیر و جوان، زن و مرد، دوست و آشنا، مسلمان و نامسلمان، داخلی و خارجی نمی شناسد. هر آنکس که فطرت او اسیر شیطان نشده است، غمگین است. هر کس به نحوی از این مصیبت می نالد. خانه سیاه پوش می شود. خانه ی دکتر مسعود، تکیه قیطریه شد. جمع شدن اقوام و دوستان، قربانی کردن گوسفند، مردان و زنان عزادار، لباسهای سیاه، لعن و نفرین بر یزیدیان زمان، ذکر صلوات، اهدای نذورات توسط مردم، حاجتها، اشکهای ریزی که قل می خورد گوشه لب، آب خوردن با ذکر سلام بر شهید مظلوم، رفت و آمد غمبار دانشجویان دکتر، شمعهای روشن در حیاط، گلهای پرپر شده در کنار قاب عکس شهید، تلاوت قرآن، بغض های در گلو فشرده ی همرزمان شهید، بهت و افسوس از دست دادن دکتر، حضور زینب وار همسر شهید، سوز و گذار مادر بیمار دکتر، برپایی حجله، پیامهای تسلیت و همدردی، دوربین های کنجکاو، تحلیل های گوناگون، برچسب های سیاسی، مال خود کردن شهید، عکسهای یادگاری با خانواده شهید!!! امامزاده علی اکبر چیذر و آن پرچم که نماد عزت یک کشور است و ردای خاک مزار او شد... همه و همه تک فریم های خاطرات من از مراسم محرم سال ۸۸ است که دکتر مسعود علیمحمدی عَلَم دار به خون خفته این مراسم است.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت