شاعر واقعی «بوی سیب» کیست؟
در هیات این الزینبیون از همان اوایل به حسن انتخاب دوست مداح عزیزم آقای شاه علی شعر بوی سیب را در ذهنم پروراندم و حدود 12 بندی شد .
پارسینه: مردی که در میان چادرها و هیئتهای عاشورایی شهرش بوی سیب و حرم حبیب و کرببلا، بوی یاس و حرم عباس و خدای احساس را سروداما هرگز نامش به عنوان شاعر این شعرزیبا ثبت نشد وفرد دیگری خود را شاعر "بوی سیب "معرفی کرد . محمد قیصری می گوید : " از دوران کودکی در هیئتها و تکایای کودکی که در کوچه با چادر و پارچه های سیاه و رنگی برپا می شد شرکت می کردم .از وقتی یادم می آید نوحه می خواندم . خوب یادم می آید ،پنج یا شش ساله بودم وحتی بلد نبودم چیزی بخوانم فقط درایام محرم برای چند تا از بچه های محل در چادر وقت می گذراندیم. یک طبل و دهل کوچک داشتیم . من میخواندم و آنها میکوبیدند و عزاداری می کردیم . وقتی به سن نوجوانی رسیدم خود هیئت دار شدم.هم سن و سالهای نوجوان محل همه زیر یک پرچم به نام عاشقان حضرت مهدی(ع) جمع می شدیم . برنامه ها خوب پیش می رفت وچند سال بعد به هیئت دیگری رفتم . دیگر من وارد سن جوانی می شدم و این جمع جدید همه حسینی و هیئتی بودند و باید من روضه و نوحه خواندن خودم رو تقویت می کردم .تجربه خواندنم رادرمیانه راه میدیدم و شروع کردم به صورت جدی و اصولی کتاب های مقتل و تاریخ و شعر و ...مطالعه کردم و به کلاس آموزش صدا رفتم .بعد از چند سال حتی خودم را فراتر از هیئاتی می دیدم که روزی آرزویش را داشتم . این بود که بیرون آمدم و حدود یکسال فکر و تحقیق کردم .از خیلی از بزرگان هیئاتی ، حسینی ، ذاکران بنام و پیر غلامان و ........ سوال کردم تا هدف بزرگ و بی نقصی داشته باشم .بالاخره به کمک دوستان بیرقی را به نام "این الزینبیون"برافراشتیم که بدلیل حضور بزرگان حسینی(ع) و ذاکران معروف و جمعیت زیاد آوازه اش در شرق و شمال تهران بلند شد . در این مجموعه یکی از اولین سایت های هیاتی را در فضای مجازی اینترنت به راه انداختیم که با وجود بازدید های فراوان خارجی و داخلی جزء رتبه های بالای سایت های مذهبی بودیم . این موضوع که این الزینبیون با کم ترین تجربه و تعدادی جوان گمنام یک شبه ره صد ساله را با بیشترین سرعت طی کرد باعث شد تا از همان اوایل بعضی افراد سرشناس و برخی مادحین معروف ما را قبول نداشته و سایت را سبب بد نامی و قرتی گری دانسته و جمعیت ما را نابلد و ناشی عنوان کردند . حتی با واسطه و بی واسطه و گاهی در محافل و در جمع حرف هایی به بنده می گفتند که بعضی اوقات کنترل اشکهایم را از دست میدادم و فقط به صاحب پرچم حضرت ام المصائب زینب کبری (س) پناه می بردم . از نوجوانی همزمان با ذکر مصیبت اهل بیت (س) برخی مواقع چند خطی شعر به ذهنم می آمد . در هیات این الزینبیون از همان اوایل به حسن انتخاب دوست مداح عزیزم آقای شاه علی شعر بوی سیب را در ذهنم پروراندم و حدود 12 بندی شد . ما هر هفته معمولا در هیئت این شعر را می خواندیم و جمعیت سینه زن هم خوب استقبال می کرد ، و سی دی ها و نوار کاست برنامه ها توسط صوت المهدی (عج) ضبط و تکثیر می شد . آقای زین العابدین غلام که یکی از اساتید و پیشکسوتان مداحی است و در حال حاضر به عنوان برترین های مداحی در کرج فعالیت می کند و شاگردان زیادی دارد و چندین کتاب آموش مداحی در پرونده حسینی خود دارد از دوستان بسیار خوب و موثر بنده است . آقای غلام چند سال پیش در یکی از روزهای ماه مبارک رمضان به خانه ما آمد تا با هم کمی راجع به شعر و سبک صحبت کنیم ( قبلا شعر بوی سیب را از سی دی هایمان دیده بودند) . شعر بوی سیب و یک شعر دیگر را ازمن گرفت تا در محافل کرج اجرا نمایند . بنا برخواست ایشان شعر بوی سیب را چندین ماه اجرا کرده و مورد استقبال مردم آنجا قرار گرفته و بر دلشان نشسته بود . یکی از روزهای محرم همان سال در ماشین یکی از دوستان نشسته بودم و صدای "محمد حسین حدادیان" برای اولین بار از نوار کاست به صورت عمومی پخش می شد . ما با خانواده حدادیان رفت و آمد داشتیم و صدای محمد حسین برایم جالب بود ، تا اینکه شنیدم دارد شعر من را می خواند : بوی سیب و بوی سیب و... فریاد زدم و به دوستم گفتم چرا شعر مرا می خواند ؟ از کجا آورده ؟ که دوباره شنیدم : بوی سیب و حرم حبیب و کرببلا، بوی یاس و حرم عباس و خدای احساس و... دیگر از تعجب خودم و دوستانم مات و مبهوت مانده بودیم و خشکمان زده بود که از کجا و چطور شعر مرا خوانده ، خصوصا شعر مددی زینب که حتی خودم نخوانده ام !؟!؟ شب را در فکر و خیال گذراندم و فردا با حاج آقای غلام تماس گرفتم ، ایشان داستان را اینطور تعریف کردند : در همان اواخر ماه مبارک رمضان در مراسم افطاری منزل آقای سعید حدادیان با حضور برخی ذاکران شرکت داشته اند و این شعر را به آقا محمد حسین داده اند . اول خیلی ناراحت شدم که چرااینکار را کرده ، اما کم کم با حرف ها و نصایح دیگران آرام شدم که اگر اشکی از چشم کسی بیاید و یا دلی بلرزد و کربلایی شود بنده حقیر را کفایت می کند .با گذشت زمان این شعر با اجرا ها و سبک ها و حتی با موسیقی های مختلف اجرا گردیید و تبدیل شد به یکی از شعر های فانتزی و لی ماندگار و کربلایی . بعد ها این شعر با آهنگ های بی ربط و مبتذل اجرا شد اما این دفعه کسی نمی توانست بگوید ثواب دارد و ........ فقط سکوت کردم و دیگر هیچ ، حتی بعضی مداحان بنام و بزرگ که هیئت می آمدند داستان را نمی دانستند . مدتی پیش در یکی از برنامه های سیما آقای سعید حدادیان و پسرش شرکت داشته اند و ایشان راجع به شعر بوی سیب گفتند در کربلا خدا به محمد حسین عنایت کرده تا اجرا شده است ( جوری عنوان کرد که انگار شعر به خود محمد حسین الهام شده ) و یکبار هم اسمی از من نیاوردند یا حتی اینکه چطور شعر به آنها رسیده . از فردای آن روز خیلی از دوستان و حتی دوستانی که خبرنگار بودند یا به رسانه دسترسی داشتند تماس گرفتند و ابراز ناراحتی کردند و گفتند چرا باید اینگونه باشد باید کاری کرد یا حرفی زد . از جمله خود جناب آفای غلام ، که برای شروع ایشان در اوایل ماه محرم در ضمیمه روزنامه کرج جام جم مصاحبه کرده و در مورد شعر توضیح داده و نام بنده را آورد . یک عده ای از دوستان می خواستند تند و بی پرده از قول حقیر بنویسند و مرا تشویق می کردند که بگوییم چرا کسی که امام حسینی (ع) است و می گوید بی ریاست و خود را نوکر میداند ، از کنار شعر بوی سیب نردبانی برای پسرش میسازد یک شبه ره صد ساله میرود اما نمی گوید از کجا و چگونه .......... الان هم راضی به رضای خدا هستم ودر آستانه اربعین حسینی(ع) فقط کمی درد و دل گفتم تا دلم سبک ترشود .
دیدگاه تان را بنویسید