سخناني قصار از علامه جعفری(ره)
تنها حیات معقول است که ميتواند عظمت و ارزش تکلیف را عنصر اساسی حیات تلقی كند.
همشهری آیه: تنها حیات معقول است که ميتواند عظمت و ارزش تکلیف را عنصر اساسی حیات تلقی كند. خدايا! ما را در راندن کشتی وجود در اقیانوس هستی و رساندن آن به ساحل حقیقی موفق فرما. ذکر خداوندی یعنی یک مربی الهی که شب و روز و در همه لحظات عمر با انسان است. تنها نیایش است که ميتواند غربت مرگبار ما را به انس با جهان هستی مبدل كند. در هر جامعهای که رنگ حق و تکلیف مات شود، رنگ حیات نیز از بین خواهد رفت. هیچ عملی بدون عکس العمل در صحنه هستی به وجود نمیآید؛ خواه خوب و خواه زشت. بخندیم اما سرمایه خنده ما، گریه دیگران نباشد. کسی که حیات را نميشناسد، نميتواند از حیات واقعی برخوردار شود. تا وقتی قانون و وظیفهای فرض نشود، گمراهی و رستگاری قابل تصور نخواهد بود. زندگی بی محور و فاقد اصل، نتیجهای جز فرورفتن در تناقضات و مبارزه با خود دربرندارد. بیایید اوراق کتاب هستی خود را از عکس و امضای دیگران پر نکنیم. اساسیترین عامل شکست انسانیت در دوران ما، به شوخی گرفتن و بیاعتنایی به تعهد است. گاهی برای نابود ساختن تلخیهای صفات زشت، شیرینترین داروها تلخترین اندرزهاست. کردار عینی و عملی مربیان بشری در تعلیم و تربیت، اساسیتر و موثرتر از گفتار آنهاست. ای کاش بشر ميتوانست با دریافت ارزش حقیقی خود، در جستوجوی مزایا کوشش کند. فرار از تعهدها، در حقیقت فرار از خویشتن است. اندیشه درباره حیات جلوهای عالی از حیات است. در دنیا بدون پیدا کردن خویشتن یا نشانی خویشتن، نميتوان احساس گمشدهای را داشت. تازگی مستمر روح، حقایق دریافت شده را همواره تازه نشان ميدهد. معمای حیات قابل حل نیست مگر اینکه ابدیت در مقابل آن باشد. عظمت و ارزش تکلیف بالاتر از آن است که حتی به رضایت وجدان فروخته شود. علم توام با ایمان، مرگ را به عنوان آغاز شکوفایی زندگی نوید ميدهد. مقاومت معقول در فراز و نشیب زندگی، به معرفت و چارهجویی در برابر مشکلات ميافزاید. زندگی پیوسته باید درحال به وجود آمدن و به وجود آوردن باشد، والا باری است بر دوش انسان. مرز حقیقی میان انسان و حیوان، شناخت ارزش و عظمت تکلیف است. بدون آشنایی جان انسانها با هم، محال است حس تفاهم مشترک واقعی بينشان برقرار شود. سعادتمند حقیقی کسی است که خود را در مرز میان طبیعت و ماورای طبیعت احساس کند. حقیقت درختی است برومند که شاخههای آن در درون پاک مردم قرار دارد. اگر ایفای تعهدها ضروری تلقی نشوند، زندگی اجتماعی قطعا مختل خواهد شد. حیات را نباید قربانی وسیله حیات كرد. اخلاص در اندیشه، گفتار و عمل، عامل لایروبی چشمه سارهای درونی است. گلشن سرسبز واقعیات، گل و ریاحینی خوشبوتر از جانهای آدمیان ندارد. اخلاق یعنی شکوفایی حقیقت در درون دائمی. صبری که سکوی پرواز است، صبر در مقابل لذتهاست. مرگی که حیات انسان راشکوفا ميکند، سعادت محسوب ميشود زیرا ثمره زندگی است. جامعه برای خود دارای شخصیتی است که اندیشمندان، عقل و اخلاقیون، وجدان آن هستند. حرکت کشتی نجات آدمیان احتیاجی به دریا ندارد؛ این کشتی از قطعه اشک مقدسی ميگذرد که برای حسین(ع) ریخته ميشود. شهادت امام حسین(ع) باارزشترین شهادتی است که در تاریخ بشر بروز کرده زیرا او با شناخت همه ابعاد و امتیازات زندگی و توانایی بر برخورداری از آنهاست كه از زندگی دست شسته است. اگر حیات انسانی صحیح شناخته نشود و به همه اهداف اعلای خود توجیه نگردد، پستترین پدیدههای عالم طبیعت خواهد بود. فلسفه حیات و هدف آن را از کسانی بپرسیم که نبض حیات واقعی آنها در پیکر هستی حرکت ميکند، نه از مردههای زندهنما که در سایه خود ميجنبند. هر لحظهای که در زندگی انسانی بدون آگاهی به حکمت وجود خویش و بدون توجه به این که از کجا آمده و به کجا ميرود، سپری شود، مرگ ابدی است. اگر انسان به فداکاری و گذشت و استقامت در برابر مشکلات جهانشناسی و خودسازی تن نميداد، به هیچ پیشرفت صحیحی نایل نميشد.
دیدگاه تان را بنویسید