تعارف غربزدگی از سیما و سینمای داخل کشور
علی رضائی/ مع الاسف باید دکتر، مهندس، متخصص، استاد دانشگاه و در یک کلام آن شخص باسواد و متمدن را با لباس های عجیب و غریب که نشانه غربگرایی است، مشاهده کنی...
قانون حجاب و عفاف یکی از قوانینی است که در جمهوری اسلامی نه به طور یک قانون شخصی که در قالب یک قانون اجتماعی نیازمند
توجه، اجرا و نیز ابزارهایی به عنوان ضمانت اجراست. این موضوع یعنی رعایت حجاب در جامعه بیش از آنکه در مسیر یک قانون و به وسیله ابزارهای اجبارآور فرصت ابراز پیدا کند، لازم است تا از طرق دیگر نیز دنبال شود. یکی از آن موارد که قبلا از سوی کارشناسان مطرح شده است، پیمودن مسیر فرهنگی و فرهنگ سازی در این زمینه است. اما این ساخت فرهنگی چگونه باید تعقیب شود که موفقیت طرح راه گریزی نیابد. برای ورود به این مبحث بد نیست که به چند هفته گذشته بازگردیم و خنده های خود را از تماشای طنز «بمب خنده» ساخته مهران مدیری تکرار کنیم. در این مقال از گلایه هایی که در باب انتشار و تکثیر آن طنز به میان آمد و مسائلی که آقای مدیری پیرامون آن ذکر کرد، می گذریم و به اصل آن خنده ها و نتیجه آن لبخندها بازمی گردیم. پس از آنکه طنز بمب خنده ماهیت و هویت برنامه های ماهواره ای را افشا کرد و آن مسائل را با زبان نرم و در هاله ای از گرمای لبخند به جامعه عرضه کرد،
بسیاری از مردمان که پیشتر دوشاخه «اعتماد» و «حسن ظن» خود را به سیم و بشقاب ماهواره وصل کرده بودند، به واقعیات آگاه شدند و از آن پس بیشتر به عنوان یک تفریح و تجدید خنده ها و لحظه های شاد، برنامه ها و شبکه های ماهواره ای را تماشا می کنند و به محض مشاهده مصادیق واقعی آن بازیگرانی که در طنز بمب خنده ایفای نقش می کردند، به یاد چهره واقعی آنان می افتند و بدون توجه به اظهارات مجریان شبکه های ضدانقلابی، به ادا و اطوار آنان می نگرند و قهقهه می زنند و از بمب خنده یادی می کنند. اکنون از موضوع غیرقانونی بودن استفاده از ماهواره در جمهوری اسلامی ایران اگر بگذریم این حقیقت تلخ و دنباله دار را نمی توان انکار کرد که بخش اعظم بد حجابی در ایران که طی دوره های چندساله رخ داده و اینک محصول رو به رشد آن را شاهدیم، ناشی از تبلیغات رسانه ای و ماهواره ای غرب بوده است. حجاب غیراسلامی در ایران اما تماما ناشی از پروپاگاندای رسانه ای غرب و تهاجم فرهنگی از خارج به داخل نبوده است. با نگاهی به برخی از برنامه های صدا و سیما و سینمای ایران می توان این حقیقت زهرآگین را به روشنی مشاهده کرد و چشید که گاهی اوقات غربزدگی از داخل نیز برای
تغذیه روح الهی انسان تعارف می شود. آنچه طی سالهای اخیر در رسانه های غربی به عنوان یک اصل ترویج شده، اصل تمدن و متمدن شدن به شرط بی حجابی و بی عفتی است. فیلم ها و شبکه های ماهواره ای اینچنین به مخاطب تلقین می کنند که اگر می خواهی متمدن باشی باید حجاب را کنار بگذاری و فرهنگ برهنگی را علم کنی. برهنگی و لاقیدی به شدت پرلذت و پرتمدن نشان داده می شود و حجاب و دینمداری عامل عقب افتادگی و محدودیت و نشانه احمق بودن، تحجر و امل بودن القا می شود. حال بنگریم که این خط در داخل چگونه دنبال می شود؟ بسیاری از انیمیشن های کودکانه، فیلم ها، سریال ها، فیلم های سینمایی و انواع تئاترها چنان فیلمنامه نویسی و کارگردانی می شوند که وقتی آن را تماشا می کنی مع الاسف باید دکتر، مهندس، متخصص، استاد دانشگاه و در یک کلام آن شخص باسواد و متمدن را با لباس های عجیب و غریب که نشانه غربگرایی است، مشاهده کنی و در عوض هر چه کارگر، مستخدم، گدا، بدبخت و بی تمدن است را باید با لباس های اسلامی و به قول معروف چادر چارقد کرده ببینی! این دردی است که بی شک تاثیرات فزون بر نوع پوشش و عملکرد خارج از خانه افراد در جامعه ایرانی می گذارد. چنانکه آن دختر
و پسر وقتی به شبکه های ماهواره ای رجوع می کنند نماد تمدن را برهنگی آشکار می یابند و هنگامی که سیما و سینمای داخل کشور را برای تماشا برمی گزینند، باز هم نماد تمدن را برهنگی البته در ابعاد پنهان، می نگرند. این خط داخلی تهاجم فرهنگی در حالی دنبال می شود که قطعا اگر برخی از فیلمنامه نویسان و طراحان فیلمنامه همچون سناریوی «بمب خنده» که بسیار دلچسب و گوارا، مجریان شبکه های ماهواره ای را در زمره احمق ها نشان داد، به این صورت عمل کنند و نماد بی تمدنی را بی حجابی و عنصر اصلی تمدن را حجاب و عفاف نشان دهند، دیگر کمتر کسی در سرزمین اسلامی ایران حاضر می شود تا بی تمدنی و بلاهت را در انظار عمومی به جسم و جان بخرد و خود را به عنوان یک شخص بی تمدن، مسخره عام و خاص کند؛ موضوعی که متاسفانه امروز برعکس آن در حال رخداد است و اگر مسئولان فرهنگی که وظیفه ای سنگین تر از مسئولان قضایی دارند، هشیار نباشند و این هشدار را نشنیده بگیرند، محصول تمدن غربی یا همان اسلام آمریکایی روز به روز تنومند و قوی تر می شود و بذرهای تازه ای را در دل جوانان بیشتری می نشاند و آبیاری می کند.
دیدگاه تان را بنویسید