برگزاری دومین میزگرد استاد، خانواده و دانشجو
دکنر مجید وزیری در میزگرد استاد و دانشجوی سال گذشته اذغان داشت که یکی از آفت های فضای دانشگاهی این است که ما به جای اینکه سیاسی ترین مسائل را فرهنگی ببینیم، فرهنگی ترین مسائل را سیاسی می انگاریم و این به معنای تخریب بستر فرهنگی می باشد.
نوزدهم اردیبهشت ماه سال جاری دومین میزگرد استاد، خانواده و دانشجو توسط کانون اجتماعی فرهنگی نواندیشان برگزار شد. گفتنی است کانون نواندیشان به عنوان مجموعه ای خودجوش و متشکل از نخبگان دانشجویی جز اولین مجموعه هایی بوده است که به طور آکادمیک و فعال توسط حلقه های فکری و پژوهشی خود در راستای تولید نظریات جامع الااطراف با رویکرد بومی سازی علم مبتنی بر گفتمان برتر ایرانی اسلامی و تبیین الگوهای توسعه با محوریت هویت بومی را آغاز نموده و برگزاری همایش ابداع در علوم انسانی، همایش آرمانشهر، همایش ایران تمدنی که از نو باید شناخت، سلسله نشست های بومی گرایی، اولین میزگرد استاد و دانشجو، هم اندیشی بزرگ بومی گرایی و هویت مشترک وغیره را در کارنامه دارد. به گفته مصطفی آقامحمدلو دبیرکل این مجموعه، نواندیشان حداکثر تا ماه های آتی یک روش علمی کاربردی، برای تولید علم انسانی بومی ارائه خواهد نمود و ارائه تألیفی که به گفته وی راهکار برون رفت از بسیاری از مشکلات علم انسانی در کشور به شمار می رود. میزگرد استاد، خانواده و دانشجو در تالار فردوسی مجمتع دانشگاهی ولیعصر«عج» با حضور اساتید و اعضای هیأت علمی چون آقایان دکتر مرتضی محمودی، دکتر علیرضا عصاره، دکتر غلامرضا محمودی و سرکار خانم دکتر شهره تاج همراه بود. پس از سخنرانی ایشان، گفتگو به صورت پرسش و پاسخ بین دانشجویان و اساتید آغاز شد که البته به دفعات فضا به مناظرات تندی بین دانشجویان عضو حلقه های فکری نواندیشان، با اساتید بدل شد. اشاره به فقر انگیزشی در جامعه علمی، گسست بین نسل ها در دانشگاه ها از جمله مباحثی بود که توسط اساتید مطرح شد. روحی دبیر کمیته ایرانی اسلامی نواندیشان در مقابل مباحث مطروحه علت این بی انگیزگی و کرختی موجود در فضای علمی را در بحران متدلوژیک علوم انسانی و بی توجهی به آن عنوان کرد و قاسمیان عضو هیئت موسس نواندیشان با انتقاد از نگاه غیر بومی اساتید و با اشاره به مرعوب شدن تاسف بار فضای داخلی در تقابل با غرب اندیشه راهکار برون رفت از این بحران را تعریف دوباره علم انسانی و پرهیز از علم زدگی افراطی موجود دانست و اذعان داشت بنیان های اندیشه می بایست میتنی بر نیاز و مزیت های بومی بازتعریف شوند. وی با اشاره به اینکه تعریف موجود از علم انسانی تعریف تحمیل شده جهان ماتریال و لیبرال با زرق و برق تکنیکال است افزود حتی در روایت تاریخی بوم ما نیز تحریف صورت گرفته و جامعه علمی ما متاسفانه این تحریفات را باور کرده است. خود فراموشی فرهنگی باعث شده است تا اندیشمند ما از یاد ببرد که مثلا فلسفه به واقع از غرب به شرق نیامده و هرگز بوم ما به عنوان مخزن حکمت و علم میتنی بر هستی شناسی و علم انسانی حقیقی وامدار غرب نبوده است. دکتر عصاره در مقابل این بیانات استفاده از واژه بحران را در مورد ضعف روش شناسی و متدلوژی علم را کمی افراطی دانست و دکتر محمودی نیز گفت: بومی کردن مبناها و تعاریف همچنین نگاه آرمانی به بومی سازی فقط یک شعار واهی است و هرگز رنگ تولید علم به خود نخواهد گرفت. او اشاره کرد علم زدگی فضای فرهنگی ما از عللی برون فرهنگی ناشی می گردد نه از متدلوژی یا مبناهای علم انسانی. اینجا بود که بحث بالا گرفت و میزگرد تا حدودی به یک مناظره علمی تبدیل شد. قاسمیان در پاسخ گفت وقتی فضای علمی ما تفاوت متد ها را درک نکند به نقطه کنونی خواهد رسید. جایی که واقع گرایی بر علم انسانی کشور حاکم می گردد. واقع گرایی یعنی اصالت مطلق برای واقعیت قائل شدن و در آخر از چنین فضایی بعید است که اندیشه ای جز اندیشه ماتریال خارج گردد. این براستی یک بحران است. حال آنکه از منظر نواندیشان حقیقت آرمان است و راه ما راه واقع بین حقیقت گراست. یعنی با عبور از واقعیت به عنوان یک مسیر می توان با تجمیع کثرت ها به یک تن واحد یعنی حقیقت واحد دست یافت و البته تاکید بر وحدت حقیقت برای تولید علم انسانی یا همان علم مبتنی بر جهان بینی که در تاریخ ما حکمت نام داشته لازم است. اگر غرب ماده و نگاه علم تجربی را یک ایدئولوژی خلل ناپذیر می داند و سیر تکامل را مطلقا تک خطی می انگارد مطالعه تاریخ علمی ایران اسلامی در اعصار گذشته خصوصا در سه قرن طلایی سوم، چهارم و پنجم که ایران امپراطوری علمی دنیا قلمداد می شد نشان می دهد به غیر از تسلیم در برابر این ایدئولوزی ماده و تقلید از سیر تکامل غربی، راه های دیگری نیز برای تبیین الگوهای توسعه وجود دارد. نواندیشان معتقد است بومی گرایی و توسعه مبتنی بر هویت ایرانی اسلامی بهترین راهکار برای برون رفت از معضلات اجتماعی ماست و این توسعه می بایست با محوریت فرهنگی و البته از مبدا علم انسانی آغاز شود نه از مواضع اقتصادی و سیاسی. دکنر مجید وزیری در میزگرد استاد و دانشجوی سال گذشته اذغان داشت که یکی از آفت های فضای دانشگاهی این است که ما به جای اینکه سیاسی ترین مسائل را فرهنگی ببینیم، فرهنگی ترین مسائل را سیاسی می انگاریم و این به معنای تخریب بستر فرهنگی می باشد. دبیرکل نواندیشان معتقد است برگزاری چنین میزگرد ها و همایش هایی در فضایی صمیمی، بدور از هرگونه حب و بغض به همراه ایجاد فضای نقد سازنده به بیداری جامعه علمی از خواب گران کنونی کمک خواهد کرد. علت گسست بین ارکان اصلی فضای دانشگاهی یعنی استاد و دانشجو، حتی سردرگم ماندن واحد های اجتماعی یعنی خانواده بر سر دو راهی سنت و مدرنیته، عدم خودباوری و ابتلا به آلزایمر فرهنگی در جامعه ما حاصل تاثیر ناخود آگاه کژروی ها در سطح بنیان های اندیشه است. حلقه فکری نواندیشان امروزه مدعی آن است که تنها راه موجود جهت برون رفت از تمام چالش های پیش رو حرکت در مسیر بومی گرایی بوده و در جهت اثبات این مدعا حاضر به هم اندیشی با جامعه علمی کشور می باشد. پس از طرح تعاریفی جامع و مانع و صحیح برای مبانی اصلاح بنیان های اصلی شناخت الگوهای مبتنی بر شاخصه های ایرانی اسلامی، زمان طراحی یک روش کاربردی فرا می رسد. آیا ورود و نهادینه شدن نطریات مبتنی بر مبانی غیر ایرانیت و اسلامیت به عنوان شاخصه های اساسی فرهنگ بومی این مرز پرگهر، دستاوردی جز آمیختگی ناهمگون فرهنگی، خود فراموشی، از خود بیگانگی و در نهایت از دست رفتن استقلال فکری یک ملت خواهد داشت؟ دردا که امروز آنقدر جامعه فرهیختگان در بستر فرهنگی و فضای آموزش عالی مرعوب تر از همیشه به بیماری علم زدگی دچار است که باور رسیدن به تولید علم بومی را وهم می انگارد و گمان می کند که مسیر بومی گرایی راهی است به شورستان. این میزگرد که یک ساعت و نیم بیش از زمان مقرر به طول انجامید در نهایت با درخواست اساتید و حاضرین برای ادامه یافتن آن در ماه های آتی همراه بود. نواندیشان در ماه های آینده برگزاری کنفرانس علمی و ارائه مقالات حلقه های فکری خود به جامعه علمی کشور، همایش ابداع در علوم انسانی«2» و همایش علم و رسانه را دستور کار خواهد داشت.
دیدگاه تان را بنویسید