تولدي دوباره در شب قدر + نوای حاج محمود کریمی در رثای مولا
به آغاز دلدادگیات فکر کن، به شروع رمضان که اول مسیر میقات است، نه توی حج مادی بلکه توی حج دلت. قرار است حاجی شوی توی این ماه و دور کعبه خدا در شبهای قدر طواف کنی. کتاب عظیم را واسطه کنی بین دلت و خدا. همیشه گفتهاند که واسطه خودش فاصله است ولی این واسطه پل است و اعتبار. اعتباری که اعتبارش از زبان خداست. این اعتبار خودش خداست. چه آغازی دارد این دلدادگی.
محسن قزلی؛ به آسمان نگاه کن، امشب شب به اصل وصل شدن است و تو به او برمیگردی. بالهایی که خدا برای تو قرار داده، قرار است تو را از هست و نیستت دور کند. وقت پرواز بغض میکنی، نگاهی به دلت میکنی و نگاهی به آسمان، بغضت میترکد. میگویی دوستت دارم و دلت را میزنی به آسمان. امشب این بالها تو را فراری میدهد. یعنی میشود که از خودت فرار کنی و در آغوشش قرار بگیری. امشب آغوشش برای همه باز است. پس پرواز کن. روایت اول: دلدادگی درسفر قدر باید دلداده باشی تا بتوانی دلدادگی را تفسیر کنی. مسیر دلدادگی یعنی شکافتن خود؛ یعنی خرد کردن «من» و یعنی دل را به او سپردن. در کل سال، ۳ شب است که میتوانی دلدادگی را تجربه کنی، دلت را بگیری کف دست و دراز کنی سمت آسمان. باید نبض وجودت را بسپاری به شب تا صدای تپیدن قلبت برسد به مرز آسمان، تا «خود» و «من» و «دل» و «قلب» آرام شود، آرام که شد خانهتکانی دلت را شروع کنی، دلی که در طول سال گرد و خاکی شده شاید. باید زمان را فراموش کنی و روی پلکهایت مهر بیداری بزنی، باید در دل سیاه شب، از روشنی ستارههای آسمان نور را بگیری و بپاشی توی دلت که تاریک شده شاید. به آغاز دلدادگیات فکر کن، به شروع رمضان که اول مسیر میقات است، نه توی حج مادی بلکه توی حج دلت. قرار است حاجی شوی توی این ماه و دور کعبه خدا در شبهای قدر طواف کنی. کتاب عظیم را واسطه کنی بین دلت و خدا. همیشه گفتهاند که واسطه خودش فاصله است ولی این واسطه پل است و اعتبار. اعتباری که اعتبارش از زبان خداست. این اعتبار خودش خداست. چه آغازی دارد این دلدادگی. ۱۹ شب گذشته و یکباره در شب نوزدهم میبینی که در محشر قدر هستی و کتاب عظیم در دستانت و به آسمان نگاه میکنی. به منبع تلألو نور. دیگر دلتنگ نیستی امشب. امشب تو فقط برای خدایی و بس. «اللهم انی بک و منک»، خدایا! من برای تو و از توام. روایت دوم: امشب به آسمان نگاه کن از دلدادگی که بگذری باید به فکر پریدن باشی. باید قفس تنگ سینهات را باز کنی و خودت را مثل یک قطره که به دریا میپیوندد، توی آسمان قدر معلق کنی. امشب انگار تازه بال در آوردی. حس پرواز وجودت را تسخیر کرده. احساس میکنی که باید بالهایت را باز کنی و در عمق آسمان بیانتها شناور شوی و از دل ذره تا بیانتهای این آسمان را برای درک حق بکاوی. امشب قرار است که قرآن بالهایت باشد و تو را پر بدهد به جایی در آسمان که تو مرغ باغ ملکوتی و برای فناشدن در «او» قدم توی راه قدر گذاشتهای. به آسمان نگاه کن، امشب شب به اصل وصل شدن است و تو به او برمیگردی. بالهایی که خدا برای تو قرار داده، قرار است تو را از هست و نیستت دور کند. وقت پرواز بغض میکنی، نگاهی به دلت میکنی و نگاهی به آسمان، بغضت میترکد. میگویی دوستت دارم و دلت را میزنی به آسمان. امشب این بالها تو را فراری میدهد. یعنی میشود که از خودت فرار کنی و در آغوشش قرار بگیری. امشب آغوشش برای همه باز است. پس پرواز کن. بگو «هربت الیک و وقفت بین یدیک»، به سوی تو فرار میکنم و در آغوشت قرار میگیرم. حالا روی زمین، در آسمانی. از مبدا خود حرکت میکنی و به مقصد «خدا» میرسی. مقصد تو، توی دلت است. دلی که دادیاش به آنکه باید، دلی که طیرانش دادی. امشب به آسمان نگاه کن، خودت را در عمق آسمان دریاب. «و الیک نصبت وجهی»، و روی به سوی تو کردهام. روایت سوم: هجران حکایت عجیبی است. شبهای قدر زمان نزول قرآن است و همزمان با به عرش رفتن قرآن ناطق، علی (ع). ماجرای غدیر خم یادت میآید که پیامبر (ص) دست او را بالا برده و به مردم گفت: «من کنت مولاه فهذا علیٌ مولاه» ولی چند وقتی نگذشته، که پیامبر (ص) میرود و این قوم امام (ع) را خانهنشین میکنند و کتمان میکنند غدیر را. چشمانت را میبندی، دوباره بازشان میکنی، مردمی را میبینی که بعد از چند سال جلوی خانهاش نشستهاند و با زاری میخواهند با او پیمان ببندند. پیمان میبندند ولی عدل حضرت علی (ع) امانشان را میبرد و عهدشکنیها شروع میشود و علی (ع) باز هم مظلوم است. دستی روی چشمانت میکشی و اشکهایت را پاک میکنی. میبینی غازهایی جلوی امام (ع) را گرفتهاند و نمیگذارند که برود سمت مسجد. بالاخره میرود و میایستد رو به قبله و نماز را شروع میکند. صدایش که به «فزَتُ و رب الکعبه» بلند میشود، میفهمی چرا شبهای قدر، شبهای هجراناند. امروز بیست و یکم است و علی (ع) رسیده به خدای کعبه. تو هم مثل یتیمان کوفه احساس یتیمی میکنی. حضرت علی (ع) بالهایش را باز کرد و پرید سمت خدا و شبهای قدر، شبهای هجران شدند. قرآن به سر رو به قبله ایستادهای. دلت بین مرز زمین و آسمان است؛ شکسته. ذکر او دلت را آرام میکند: یا علی یا علی یا علی.... روایت چهارم: قلبی که میشکند جوشن کبیر خواندن، آن هم شب قدر، برای خودش عالمی دارد. یک دوره خداشناسی میآموزی. خدا را با ذره، ذره وجودت احساس میکنی. میفهمی کلمه توحید را. همیشه توی دلت میگویی که خدا یکتا است، حتی بر زبانت هم جاری میکنی ولی وقت عمل ۱۰۰۱ خدا را میپرستی: خدای پول، خدای قدرت، خدای شهوت و بنده انسان و مال میشوی. بنده خودت میشوی. تازه میفهمی کهای دادِ بیداد، بندگی همه کس و همه چیز را کردهای جز خدا. حالا ولی فقط او را میخوانی. هر نامش را که به زبان میآوری یکبار توی خودت میشکنی، دلت هم میشکند. در سیر و سلوک قدر داری به مقصد نزدیک میشوی. مقصد همین جاست. توی دلت. همین جایی که وقتی شکستهاست جای خداست که الهالعالمین میفرماید: «انا فی قلوب المنکسرة» من در قلبهای شکسته هستم. روایت پنجم: تولد خورشید دارد طلوع میکند کم کم. چینی شکسته قلبت، دوباره کنار هم چیده شده و نو. مرغ دلت به آشیانهاش رسیده. دلدادگی را دوباره تمرین کردی بعد از یکسال خواب و خودزدگی. حضرت علی (ع) را برای خودت مرورکردی تا درجه درک مولا. پریدن و طیران را یاد گرفتی. به آسمان نگاه کردی. و این بار بنده خودِ، خودِ خدا بودی. چشمانت را میبندی. فقط سکوت است، سکوت. چشمانت را که باز میکنی فقط نور میبینی و خورشید. تولدت مبارک! نوای محمود کریمی در رثای مولا:
دیدگاه تان را بنویسید