زمان واقع گرایی در ادبیات جنگ فرا رسیده است

کد خبر: 162946

در بخش داستان کارهای بسیار درخشانی داریم اما بحثی که وجود دارد کم حوصلگی ما در مواجهه با داستان که تنها مربوط به کشور ما نیست و در کل دنیا اتفاق افتاده، انسان امروز دیگر فرصت مطالعه رمان های ده جلدی را ندارد و دیگر چندان به خواندن جنگ و صلح هم که شاهکار است علاقه ای نشان نمی دهد، مگر اینکه خدایی نکرده بیمار یا زندانی باشد یا بخواهد یک کار تحقیقی انجام دهد.

ما زمان جنگ باید کارهای حماسی می نوشتیم، چون باید نوشته می شد و در حال جنگ بودیم و افکار عمومی باید برای رفتن به جبهه ها تهییج می شد. اما حالا که از آن دوران فاصله گرفتیم زمان واقع گرایی است! یعنی باید چیزهایی را بنویسیم که اتفاق افتاده است. داود امیریان در گفت و گو با فردا درباره اینکه برخی می گویند داستان دفاع مقدس از قافله دیگر هنرهای این عرصه جا مانده است، گفت: ما در هنرهایی چون نقاشی و تئاترو سینماست چندان پیشرفت نداریم چرا که ملت ما شنیداری هستند و بیشتر میل به شنیدن دارند تا دیدن! برای مثال در هر جمعی شما اگر شعری بخوانید همه به شما گوش می دهند، چون دوست داریم که شعر بشنویم و به گوش ما آشناست، از بچگی به شنیدن شعر عادت کرده ایم.اولین چیزهایی که به یک بچه یاد می دهند شعر است، پس طبیعی است که کشش ما به شعر بیش از سایر هنرها باشد. وی افزود: اگر شعرهای خیلی شعاری را در نظر بگیریم، به این نتیجه می رسیم در عرصه دفاع مقدس خیلی شعر گفته شده، شعرهای سفارشی هم گفته شده، بسیاری پول می گیرند برای اینکه شعر بگویند، اصلا برای بعضی از دوستان فرق هم نمی کند که برای مخابرات شعر بگویند یا برای شهدا و ماجرا های انقلاب. این نویسنده ادامه داد: در بخش داستان کارهای بسیار درخشانی داریم اما بحثی که وجود دارد کم حوصلگی ما در مواجهه با داستان که تنها مربوط به کشور ما نیست و در کل دنیا اتفاق افتاده، انسان امروز دیگر فرصت مطالعه رمان های ده جلدی را ندارد و دیگر چندان به خواندن جنگ و صلح هم که شاهکار است علاقه ای نشان نمی دهد، مگر اینکه خدایی نکرده بیمار یا زندانی باشد یا بخواهد یک کار تحقیقی انجام دهد. امیریان اظهار کرد: به همین دلایل داستان ها رو به نحیف شدن و کم شدن می رود.یعنی الان عصری نیست که ما رمان 400صفحه ای بنویسیم، باید بیایم به سمت اینکه حجم رمان هایمان 100تا 200 صفحه باشد تا مخاطب بتواند در یک یا دو جلسه اثر را بخواند. این نویسنده با انتقاد از عملکرد نادرست مسئولان فرهنگی گفت: از طرف دیگر سیاست های وزارت ارشاد و مسئولان فرهنگی است که باعث شده داستان نویسان رغبت رفتن طرف کارهای جنگی را نداشته باشند. ما زمان جنگ باید کارهای حماسی می نوشتیم، چون باید نوشته می شد و در حال جنگ بودیم و افکار عمومی باید برای رفتن به جبهه ها تهییج می شد. اما حالا که از آن دوران فاصله گرفتیم زمان واقع گرایی است! یعنی باید چیزهایی را بنویسیم که اتفاق افتاده است. وی درباره اینکه بسیاری از نویسندگان به علت حرکت در مسیر واقع گرایی به سیاه نمایی متهم می شوند، گفت: نویسندگانی که سمت واقع گرایی رفتند متهم شدند به سیاه نمایی، در حالی که اکثر کسانی که اینکار را کردند در زمان جنگ رزمنده بوده اند و حالا نویسنده شده اند. امیریان توقف طولانی مدت آثار در وزرات ارشاد برای کسب مجوز و همچنین سانسور را یکی دیگر از مشکلات نویسندگان این عرصه دانست و گفت: در چنین شرایطی آثاری خلق می شود که به سمت شعاری می روند و ضعیف هستند، حال به این فکر کنیم که تا کی تاب خواندن این کارها را دارد؟ بالاخره روزی آنها را پس می زند! اما این اتفاق در عرصه شعر نمی افتد، یک شعر معمولا شش یا هفت خط است و به آسانی پیش از عرضه شدن در قالب کتاب می تواند در رسانه ها هم منتشر شود به همین علت دچار چنین سرنوشتی نمی شود.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت