عارِفاً بِحَقِّكَ و مُوالِیاً لاَِوْلِیآئِكَ...
امام جواد (ع) مقدارى از آن انگور را تناول فرمود . چيزى نگذشت آثار سم را در وجود خود احساس فرمود و درد و رنج شديدى بر آن حضرت عارض گشت . ام الفضل سيهكار با ديدن آن حالت دردناك در شوهر جوان ، پشيمان و گريان شد ، اما پشيمانى سودى نداشت . حضرت جواد (ع) فرمود : چرا گريه مىكنى ؟ اكنون كه مرا كشتى گريه تو سودى ندارد . بدان كه خداوند متعال در اين چند روزه دنيا تو را به دردى مبتلا كند و به روزگارى بيفتى كه نتوانى از آن نجات بيابى .
شهادت حضرت جواد(ع) اين نوگل باغ ولايت و عصمت گرچه كوتاه عمر بود ولى رنگ و بويش مشامجانها را بهرهمند ساخت . آثار فكرى و رواياتى كه از آن حضرت نقل شده و
مسائلى را كه آن امام پاسخ گفته و كلماتى كه از آن حضرت بر جاى مانده ، تا ابد زينتبخش صفحات تاريخ اسلام است . دوران عمر آن امام بزرگوار 25 سال و دوره امامتش 17 سال بوده است . معتصم عباسى از حضرت جواد دعوت كرد كه از مدينه به بغداد بيايد . امام جواد در ماه محرم سال 220 هجرى به بغداد وارد شد . معتصم كه عموى ام الفضل زوجه حضرت جواد بود ، با جعفر پسر مأمون و ام الفضل بر قتل آن حضرت همداستان شدند . علت اين امر اين انديشه شوم بود كه مبادا خلافت از بنى عباس به علويان منتقل شود . از اين جهت ، درصدد تحريك ام الفضل برآمدند و به وى گفتند تو دختر و برادرزاده خليفه هستى ، و احترامت از هر جهت لازم است و شوهر تو محمد بن على الجواد ، مادر على هادى فرزند خود را بر تو رجحان مىنهد . اين دو تن آن قدر وسوسه كردند تا ام الفضل - چنان كه روش زنان نازاست - تحت تأثير حسادت قرار گرفت و در باطن از شوهر بزرگوار جوانش آزرده خاطر شد و به تحريك و تلقين معتصم و جعفر برادرش ، تسليم گرديد . آنگاه اين دو فرد جنايتكار سمى كشنده در
انگور وارد كردند و به خانه امام فرستاده تا سياهروى دو جهان ، ام الفضل ، آنها را به شوهرش بخوراند . ام الفضل طبق انگور را در برابر امام جواد (ع) گذاشت ، و از انگورها تعريف و توصيف كرد و حضرت جواد (ع) را به خوردن انگور وادار و در اين امر اصرار كرد . امام جواد (ع) مقدارى از آن انگور را تناول فرمود . چيزى نگذشت آثار سم را در وجود خود احساس فرمود و درد و رنج شديدى بر آن حضرت عارض گشت . ام الفضل سيهكار با ديدن آن حالت دردناك در شوهر جوان ، پشيمان و گريان شد ، اما پشيمانى سودى نداشت . حضرت جواد (ع) فرمود : چرا گريه مىكنى ؟ اكنون كه مرا كشتى گريه تو سودى ندارد . بدان كه خداوند متعال در اين چند روزه دنيا تو را به دردى مبتلا كند و به روزگارى بيفتى كه نتوانى از آن نجات بيابى . در مورد مسموم كردن حضرت جواد (ع) قولهاى ديگرى هم نقل شده است . زیارت امام جواد علیه السلام در این روز غمزده، کبوتر دل را در همای حرم با صفای حضرت جواد علیه السلام روانه میکنیم تا دیده را به ضریح او روشنایی بخشیده، دل و جان را غبارروبی و منور نمائیم. از
خداوند یکتا میخواهیم تا در دریای بیکران بخشش حضرت جوادالائمه غرقمان سازد. دستهای نیازمند و خالیمان را ملتمسانه به سوی آستان مقدسش بلند میکنیم شاید نظری به این عاشقان درگاهشان انداخته و پاسخی دهند:
اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا وَلِىَّ اللَّهِ سلام بر تو اى ولى خدا اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا حُجَّةَ اللَّهِ سلام بر تو اى حجت خدا اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا نُورَ اللَّهِ فى ظُلُماتِ الاَْرْضِ سلام بر تو اى نور خدا در تاریكیهاى زمین اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ سلام بر تو اى فرزند رسول خدا اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَ عَلى آبآئِكَ سلام بر تو و بر پدران (پاك) تو اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَ عَلى اَبْنآئِكَ سلام بر تو و بر فرزندانت اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَ عَلى اَوْلِیآئِكَ اَشْهَدُ اَنَّكَ سلام بر تو و بر دوستانت گواهى دهم كه به راستى تو قَدْ اَقَمْتَ الصَّلوةَ وَ آتَیْتَ الزّكوةَ وَ اَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ برپاداشتى نماز را و بدادى زكات را و امر به معروف و نهى از منكر كردى وَ تَلَوْتَ الْكِتابَ حَقَّ تِلاوَتِهِ وَ جاهَدْتَ
فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ و تلاوت كردى قرآن را چنانچه باید و جهاد كردى در راه خدا آن طور كه شاید وَ صَبَرْتَ عَلَى الاَْذى فى جَنْبِهِ حَتّى اَتیكَ الْیَقینُ اَتَیْتُكَ زآئِراً و شكیبا بودى بر آزار مردم در مورد (كار) خدا تا مرگت فرا رسید آمدهام به درگاهت براى زیارت عارِفاً بِحَقِّكَ مُوالِیاً لاَِوْلِیآئِكَ مُعادِیاً لاَِعْدآئِكَ فَاشْفَعْ لى عِنْدَ ربک در حالى كه عارفم به حق تو و دوست دارم دوستانت را و دشمنم با دشمنانت پس شفاعت مرا بنما در پیشگاه پروردگارت. اکنون که به یاد غربت آن امام عزیز، قطراتی نقره فام بر روی گونههایتان نشسته و دلهایتان شکسته است محتاجین به دعا را فراموش نکنید. پی نوشت ها: 1- الغیبة، ص ۲۱۲. 2- کافى، ج۱، ص ۳۸۴ 3- الثاقب، ص ۲۰۸. 5- همان. 6- تاریخ تشیّع در ایران، ص ۱۹۰ ـ ۱۹۲. 7- مسند الامام الجواد (ع)، ص ۲۶۵. 8- تهذیب، ج۴، ص ۱۴۰؛ استبصار، ج۲، ص ۶۰. 9- کافى، ج ۵، ص ۱۱۱؛ تهذیب، ج۶، ص ۳۳۶. 10- مسند الامام الجواد (ع)، ص ۳۱۵.
دیدگاه تان را بنویسید