داستان سخن گفتن با «وهم» ما
یک حبه قند فیلمی است که در ساختار ، از میزانسن تا گریم و فضا به دنبال همین هویت می گردد . سودایی که میخواهد امروز ما را با دیروزمان مقایسه کند . مفهومی که در پس دیالوگ ها پنهان نشده است . حتی قصه هم نمی خواهد بگوید که تفاوتی با غیر دارد . قصه ، داستان بومی و هویتی ما نیست ، هر چند مولفه های دینی به سبب زیست شناخت و زیست جهان اسلامی ما در پس آن پنهان شده اما سوژه قصه را می توان در یک کشور آفریقایی روایت کرد و با فرهنگ بومی همانجا فرم ساخت را بازنویسی کرد .
دیدگاه تان را بنویسید