
سرویس فرهنگی «فردا» : ماه رمضان، تجلی رحمت الهی است تا جایی که نشان «شهر الله» بر آن جلوه میکند. این ماه زمانی است برای غوطهور شدن در دریای مغفرت پرورگار و زمانی است برای تحقق وعده دیدار خدا. باید بکوشیم تا در این ضیافت الهی، از کسب معرفت بازنمانیم و همت خویش را بر جاری ساختن توفیقات بیشتر سازیم. برای غنیمت شمردن لحظه لحظه چنین اوقات مبارکی و رقم زدن فردایی نیکوتر برای خود، هر روز در قالب چند بخش به استقبال این روزهای پرنشاط میرویم. همراهمان باشید.
:: دعای روز اَللّهُمَّ لا تَخْذُلْنى فیهِ لِتَعَرُّضِ مَعْصِیَتِکَ وَلاتَضْرِبْنى بِسِیاطِ نَقِمَتِکَ وَزَحْزِحْنى فیهِ مِنْ مُوجِباتِ سَخَطِکَ بِمَنِّکَ وَاَیادیکَ یا مُنْتَهى رَغْبَةِ الرّاغِبینَ. خدایا در اینروز عزیز مخواه در پى نافرمانیت بروم و مرا با تازیانه کیفر مجازات نکن و از موجبات خشمت دورم کن، به حق احسان و نعمتهاى بى شمارت. اى نهایت علاقه و آرزوی آرزومندان.
دعای روز ششم ماه مبارک رمضان
:: کلام روز آيت الله جوادی آملی: حالا ما كه وارد مهماني خداي سبحان ميشويم، چه غذايي به ما عطا ميكند كه ما سير بشويم مستحضريد كه ما هيچ سير نميشويم، يعني هيچ كسي در جهان سير نخواهد شد. اگر كسي دنبال مال باشد هر چه فراهم كرد باز جهنّمي در درون اوست هرگز سير نميشود، به هر مقامي برسد سير نميشود. اين حق با اوست براي اينكه انسان، خواهان كمال مطلق است اما آن كمال مطلق در غير ذات اقدس الهي حاصل نيست انسان بايد به جايي برسد كه سير بشود و آن لقاي خداست آن چون محبوب مطلق است جمال محض است، كمال محض است. انسان وقتي به لقاي او رسيد آرام ميشود. از بهشت به عنوان دارالقرار ياد ميكنند ما تا به لقاي حق نرسيديم، در راهيم در مَفرّيم نه در مقرّ. وجود مبارك حضرت مطالبي فرمود كه به درد اوساط ميخورد، به درد ضعاف ميخورد، به درد خواص ميخورد ،به درد اخص ميخورد. ما را به روزه گرفتن دعوت كرده است به انفال دعوت كرده است به خيرات دعوت كرده است اينها حرفهاي متوسط است كه حضرت در همين خطبه پايان ماه شعبان بيان كردند. بعد فرمود بسياري از شماها بدهكاريد؛ معناي دِيْن اين است كه اگر كسي حقّالله, حقّالناس اينها در ذمّه اوست
اين بدهكار است بدهكاري مالي مثل خمس و زكات و اينها ساده است و خيلي سهل است؛ اما حضرت فرمود شما بدهكاريد آنجا كه فكر بد كرديد آنجا كه خيال بد كرديد آنجا كه نگاه بد كرديد آنجا كه حرف ناصواب گفتيد يا شنيديد اين مجاري ادراكيتان و تحريكيتان بدهكار است يا حقّالله داريد يا حقّالناس يا هر دو. هر بدهكاري بايد وثيقه بسپارد گرو بسپارد اين هم دو مطلب. ما كه بدهكاريم به خدا بدهكاريم به دين بدهكاريم چه چيزي گِرو بدهيم كه از ما بپذيرند؟ در مسائل مردمي اگر كسي به ديگري بدهكار بود خانهاش را فرشش را زمينش را گرو ميسپارد اما اگر كسي به خدا بدهكار بود چه چيزي را بايد گرو بدهد؟ خدا مال و منال كه گرو نميپذيرد خود انسان را گرو ميگيرد. وقتي خود انسان گرو گرفته شد انسان ميشود در رهن؛ رهن يعني گِرو. اين دو بخش از قرآن كريم كه گاهي ﴿رَهِينَةٌ﴾ گاهي ﴿رَهِينٌ﴾ دارد ناظر به همين است ﴿كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ﴾[7] (يك) ﴿كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ﴾[8] (اين دو) اين «رهين» فعيل به معني مفعول است يعني هر انسان گنهكاري مرهون است آن كالاي رهني را آن عين را ميگويند. عينِ مرهونه وقتي انسان مرهون شد در گِرو شد. ديگر
آزاد نيست اينكه ميبينيد بعضيها ميگويند من هر چه ميخواهم زبانم را كنترل كنم نميتوانم يا چشمم را كنترل كنم نامحرم را نبينم نميتوانم يا نميتوانم حرفهايم را كنترل كنم اين بيچاره راست ميگويد؛ چون در گرو است. اين معتاد بيش از ديگران كارتنخواب را، فلاكت و بدبختي را ميبيند، شما ميخواهيد با نصيحت، يك معتاد را هدايت كنيد اينكه بيش از شما آشناست و دارد ميبيند اين در بند است انديشهاش آزاد است ولي انگيزهاش در رهن است در بند است آن كارِ اساسي را اين بخشهاي اراده و نيّت و تصميم و قصد و اخلاص انجام ميدهند بخش وسيع حيات ما به انگيزه وابسته است عزم يعني عزم, جزم يعني جزم آنچه از حوزه و دانشگاه برميآيد، تدريس جزم است تصوّر است تصديق است موضوع است محمول است مسئله است مبادي است يعني علم, اين بخش ضعيفي از زندگي را تأمين ميكند بخش اساسي آن به عهده اراده است اراده و اخلاص و نيّت اين اگر به بند كشيده شد انسان در گرو است. :: تفسیر روز آیه 35 از سوره مبارکه مائده: یَأَ ایُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ ابْتَغُواْ إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ وَ جَاهِدُواْ فىِ سَبِیلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ. در این
آیه روى سخن به افراد با ایمان است و به آنها سه دستور براى رستگار شدن داده شده: نخست مىگوید: اى كسانى كه ایمان آورده اید: تقوا و پرهیزگارى پیشه كنید. سپس دستور مىدهد كه وسیله اى براى تقرب به خدا انتخاب نمائید و سرانجام دستور به جهاد در راه خدا مى دهد. موضوع مهمى كه در این آیه وجود دارد دستورى است كه در باره انتخاب «وسیله» در این آیه به افراد با ایمان داده شده است. «وسیله» در اصل به معنى تقرب جستن و یا چیزى است كه باعث تقرب به دیگرى از روى علاقه و رغبت مى شود. بنابراین وسیله در آیه فوق معنى بسیار وسیعى دارد و هر كار و هر چیزى را كه باعث نزدیك شدن به پیشگاه مقدس پروردگار شود را شامل مى گردد و اختصاص آن به جهاد و روزه و چند کار خاص که از سوی برخی فرقه های اسلامی مطرح می شود ادعایی است بی دلیل. نکته دیگر اینکه این آیه، اصل توسل را به عنوان یکی از آموزه های حقیقی و دستورات جدی قرآن ثابت می کند؛ اما اینکه مصادیق توسل چیست و با چه اموری می توان به خدا نزدیک شد مطلبی است که در آیه وجود ندارد و باید به کمک ادله دیگر تک تک آنها را ثابت کرد؛ مانند آنچه که امیرالمومنین (ع) در خطبه 110 نهج البلاغه می فرماید.
:: مناجات(حاج منصور ارضی)
دیدگاه تان را بنویسید