سخنان آیت‌الله وحید خراسانی در عظمت امام هادی/ روایت استاد فاطمی‌نیا از مکاشفه علامه مجلسی/ شبکه وکالتِ امام چگونه بود؟/ روایتی از مجلس شراب متوکل ملعون/ مرثیه‌سرایی مداحان اهل بیت

کد خبر: 262634

یک وقت دیدم مولایم امام زمان سلام الله علیه کنار ضریح حضرت هادی علیه السلام نشسته است. حالا من دارم زیارت می خوانم. یک مرتبه، حضرت تبسمی کردند و فرمودند: «چه زیارت خوبی است!» به ضریح حضرت هادی علیه السلام اشاره کردم و عرض کردم: «آقا! کلام این آقاست. باید هم خوب باشد.»

سخنان آیت‌الله وحید خراسانی در عظمت امام هادی/ روایت استاد فاطمی‌نیا از مکاشفه علامه مجلسی/ شبکه وکالتِ امام چگونه بود؟/ روایتی از مجلس شراب متوکل ملعون/ مرثیه‌سرایی مداحان اهل بیت
سرویس فرهنگی «فردا»: این ساعات، قبل مبارک امام عصر (عج) از شهادت امام هادی (سلام الله علیه) در اندوه و فشار است. باید دعا کنیم برای مولایمان و عرض تسلیت بداریم برای چنین مصیبتی. «فردا» برایتان مجموعه ای را در شهادت امام هادی (علیه السلام) فراهم آورده است تا در این بین، از برکات وجود آن حضرت بیشتر بهره مند گردیم.
سوم رجب، شهادت جد امام زمان سلام الله علیهما
آیت الله وحید خراسانی: سید بن طاووس در زیارت آن حضرت که نقل می‌کند که عقول کمّلی از شیخ الطائفه تا شیخ انصاری در حل این معما متحیر است، مقابل قبر او باید ایستاد. سلامی که هست این است:السلام علیک یا سر الله، سلام بر تو ای سر خدا.
تمام انبیا از آدم تا به عیسی شرفشان به چیست؟ فضلشان، شرفشان این است که به قدر ظرفیت وجودشان حامل سرّ خدا بشوند. حالا آن کسی که وجود او شده سرّ خدا، این جا می‌شود درک کرد؟ امام علی بن محمد النقی الهادی سرّ الله است، بعد یک سلامی دارد که آن جا دیگر کمیت اولین و آخرین لنگ است:السلام علیک یا حق الله، تو حق خدایی. قطب الدین راوندی آن مردی که در رجال، مقامات او روشن است و قبر او در قم مزار اهل فضل است، او این قضیه را نقل می‌کند: یکی از حجّاب متوکل عباسی که از اسرار آن دستگاه خبردار است، گفت: متوکل تصمیم گرفت که روز سلام، خودش سواره امام دهم در رکابش پیاده، بیرون برود. وزیر گفت: این کار، بسیار گران بر تو تمام می‌شود، کاری کن که نیت تو بر مردم آشکار نشود. گفت: چه بکنم؟ گفت: اعلان کن که همه -بدون استثناء- از اشراف، اعیان، قواد جیش، امراء بلاد همه پیاده بیایند تا علی بن محمد هم در آن‌ها، مقصد اصلی تو به این وسیله مخفی بشود؛ چون وقتی با جمع بود کسی متوجه نیت تو نخواهد شد. قبول کرد و اعلان شد. فردا همه بیرون آمدند، آن متوکل آن سامره‌ی آن روز و آن منویه، آن حشمت ظاهری. امام دهم هم در میان جمعیت بیرون آمد. تا مقصد او حاصل شد و جمع متفرق شد و امام برگشت به خانه. این حاجب متوکل می‌گوید: وقتی نشست در دهلیز خانه، من دیدم عرق بر جبینش نشسته، مندیلی آوردم و عرق آن جبین را گرفتم، همین اندازه، حالا ببین آخر چه می‌شود، وقت عرق را از جبین گرفتم به آن حضرت گفتم: متوکل نیت بدی نداشت نسبت به شما، تا این کلمه را گفتم یک جمله گفت: فرمود:تمتعوا فی دارکم ثلاثة ایام؛ سه روز از این زندگی تمتع کنید،ذلک وعد غیر مکذوب؛ این وعده خلاف ندارد. این جمله را گفت، برخواست به اندرون رفت، من هم بیرون آمدم. معلمی داشتم شیعی مذهب؛ چون من از درباریان متوکل بودم، با او مزاح می‌کردم و او را رافضی می‌خواندم. وقتی آمدم گفتم ای رافضی! امام تو همچو جمله‌ای گفت. گفت: تو خودت از او این جمله را شنیدی تمتعوا فی دارکم ثلاثة ایام، گفت: چون من حق این صحبت را با تو دارم به تو سفارش می‌کنم الآن برو هرچه اموال داری جمع کن پراکنده کن خودت هم از خانه دیگر بیرون نیا. تا این کلمه را گفت، گفتم: چرا؟ گفت: روز سوم متوکل بر می‌افتد تا این کلمه را گفت، من بر او پرخاش کردم او را از خانه بیرون کردم، بعد در فکر فرو رفتم که احتیاط طریق نجات است. رفتم همه‌ی اموالم را جمع کردم، در اقوامم پراکنده کردم در خانه هم خودم ماندم و یک حصیر. بودم در آن خانه. شب چهارم به دست پسر پدر کشته شد. فقطع دابر القوم الذین ظلموا والحمد لله رب العالمین تمتعوا فی دارکم ثلاثة ایام، یک آیه خواند، این اراده‌ی متصل به اراده‌ی خدا، عالمی را به یک نفس زیر و رو می‌کند. عمده این است: این مرد که از حجاب متوکل بود، بعد آمد به خانه‌ی آن حضرت، زانو به زمین زد، نشان تشیع و ایمان به ائمه‌ی معصومین را بر سینه‌ی خود نصب کرد. هم در دنیا امان یافت هم در آخرت. از اسفل سافلین رسید به اعلی علیین. چرا ؟ برای این که یک آن با آن مندیل عرق از این جبین گرفت. اثر این عمل این شد. حالا اگر این مملکت روز سوم این ماه یکپارچه عزا برای یک همچو کسی بشود و این جوان‌های پاک فطرت که در فاطمیه آن غوغا را سر پا کردند، کمر وهابیت را شکستند و این مملکت را بیمه کردند، آن روز هم به آن غیرت تشیعی که از شیر مادر و آن نیت پاک پدر به آنان رسیده، در هیئات عزا برای مظلومیت آن امامی که چهل و یک سال داشت که با جگر پاره پاره از این دنیا رفت و آن خونِ دلها از زمان معتصم تا زمان واثق، چه خون‌ها به دل او شد و چه رنج‌ها دید. شما اهل علم باید همه دامن به کمر بزنید. شما چکاره اید؟ یک عمری سر سفرهی امام زمان اید، روز سوم این ماه روز شهادت جد او است، آن هادی که نوه‌ی آن، مهدی است که یملأ الله الارض به قسطا وعدلا بعد ما ملئت ظلما وجورا، او نظرش به شما خواص و به شما مردم عادی این مملکت است که برای جد او، برای آن کسی که خدا در شأن او بیان رب الارباب این است:ولیی و ناصری، او ولی من است، او ناصر و یاور من است، او امین من بر وحی من است، او شاهد خلق من است، کسی که خدا در شأن او بیانش این است. بارالها! خودت امام زمان را از این امت راضی بفرما. بارالها! به این مملکت توفیق بده که روز سوم این ماه پرچم عزای جد او را آن چنان که در حد توان آن‌ها است، برافرازند و به امام هشتم که قلبش برای این نوه‌ی جگرسوخته اش، پریشان است، تسلیتی و تعزیتی باشد.
ملاقات علامه مجلسی اول با امام زمان در حال خواندن زیارت جامعه کبیره
استاد فاطمی‌نیا: بهترین زیارت از دور و نزدیک زیارت «جامعه کبیره» است. البته این را هم بگویم که به شرط نشاط بخوانید. اگر خواندی خسته شد، همانجا باید کنار بگذاری؛ و الّا تا اندازه‌ای بکشی که حتماً به صفحه آخر برسد، فایده ندارد. ورق بزنی ببینی هنوز سه صفحه مانده و ... فایده ندارد. هیچ به درد نمی خورد. پس بدانید که داخل حرم‌ها ـ ان شاء الله ـ خدا قسمت کند مشهد، کربلا، نجف، سامرّا، بهترین زیارت «زیارت جامعه کبیره» است. نظیر ندارد. بروید و آنجا بخوانید. مجلسی اول می فرماید: من زیارت جامعه کبیره را برداشتم و بردم حرم امیرالمؤمنین علیه السلام که آنجا بخوانم. شروع کردم. «». می گوید: یک مرتبه دیدم بدن در حرم امیرالمؤمنین علیه السلام ولی من در سامرا هستم. در سامرا ـ ان شاء الله خدا قسمت کند ـ قبر دو امام بزرگوار آنجاست؛ حضرت هادی و حضرت عسکری علیهما السلام در سامرا هستند و زیارت «جامعه کبیره» ـ بالقطع و بالیقین ـ تماماً از میانِ دو لب گوهربار حضرت هادی علیه السلام بیرون آمده است؛ به فضل الهی یقین حاصل است. این زیارت سرمایه شیعه است. یک زیارت‌نامه به این مفصلی که تماماً معصوم بیان کرده باشد، سرمایه بزرگی است. چرا قدر نمی دانیم؟! می‌گوید یک وقت دیدم مولایم امام زمان سلام الله علیه کنار ضریح حضرت هادی علیه السلام نشسته است. حالا من دارم زیارت می خوانم. یک مرتبه، حضرت تبسمی کردند و فرمودند: «نِعمَتِ الزیارَة؛ چه زیارت خوبی است!» می‌گوید: به ضریح حضرت هادی علیه السلام اشاره کردم و عرض کردم: «آقا! کلام این آقاست. باید هم خوب باشد.» بعد فرمودند: «تَقَدَّم؛ بیا جلو». می‌گوید: هیبت حضرت، من را گرفت. گفتم: «مولایم! می ترسم کافر بشوم، ترک ادب بشود، بگذارید دور بمانم.» فرمودند: «وقتی ما بگوییم عیب ندارد. من گفتم بیا جلو». می گوید: رفتم. ایستاده بودم. فرمودند: «استراحت کن! بنشین». گفتم: «آقا! اجازه بدهید بایستم، می ترسم ترک ادب بشود» فرمودند: «وقتی ما می گوییم، عیب ندارد» این نکته‌ها را خودتان بگیرید. وقتی ما می گوییم، عیب ندارد. می‌گوید: نشستم. تا این قسمت با ترس و لرز. مجلسی اول بقیه [مطلب] را با خودش برده، هیچ کسی بقیه ماجرا را نمی داند. بعد می فرماید: «ثم رأیتُ؛ سپس دیدم.» چه دیدم؟ «التی لا تَحتَمِلُها العُقولُ الضَّعیفَة؛ چیزهایی دیدم که عقول ضعیفه آنها را نمی تواند حمل بکند» اگر این بزرگان بعضی چیزها را بیایند و بگویند برایشان درد سر می شود. خدا «حافظ» را رحمت کند. زبان حال اینها را گفته است: به یکی جرعه که آزار کَسَش در پی نیست/ زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس
به نقل از کتاب «نغمه عاشقی» انتشارت کریمه اهل بیت علیهم السلام
شبکه وکالتِ دهمین امام شیعیان
فضای آکنده از خفقانی که در دوران حکومت بنی عباس بر جامعه اسلامی حاکم بو،د سبب شد تا پیشوایان معصوم شیعه به ابزار متفاوت جهت برقراری ارتباط با پیروان خود دست یازند و مبارزه غیرمستقیمی را با حاکمیت آغاز کرده و بی آنکه حساسیت دستگاه را متوجه خود سازند، به انجام فعالیتهایی بر ضد آنها بپردازند. آن حضرات در مواقع لازم تا جایی که حیات شیعه را به مخاطره نمی انداخت، دامنه آن فعالیتها را گسترده تر می ساختند و از این طریق، بی اساس بودن این تصور را که «امام به دلیل مراقبت دشمن در مسایل سیاسی مداخله نمی کرد و هیچگونه مبارزه سیاسی نداشت» آشکار می کردند. یکی از این روشهای کارآمد، سازماندهی شبکه سرّی وکالت بود که از طریق تعیین نمایندگانی از سوی امام در مناطق مختلف سرزمین های اسلامی صورت گرفت. هدف اصلی این سازمانِ گسترده ی سرّی، دو امر بود: نخست، جمع آوری اموال مربوط به مقام امامت از قبیل خمس، زکات، نذور و هدایا، در مناطق مختلف؛ و دیگری پاسخ به شبهات فقهی و عقیدتی شیعیان. نخستین شبکه ارتباطی وکلا از سوی امام کاظم علیه السلام شکل گرفت اما بعد از شهادت آن حضرت برخی از وکلای امام، امامت فرزند بزگوار ایشان، حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام را انکار کردند که در پی آن، فرقه «واقفیه» شکل گرفت. این اولین ضربه سنگینی بود که از ناحیه برخی از وکلا به سیر تفکر شیعه وارد گردید. اما در زمان امام دهم این شبکه ارتباطی بار دیگر احیا شد. این حرکت شجاعانه و حسابگرانه امام علی النقی علیه السلام در واقع زمینه سازی عملی بود برای اینکه شیعه در آن دوران سخت بدون همراه نماند و به نوعی، جریان امامت از طریق وکلا و نائبین امام بتواند به سرعت در یک دوره کوتاه توسعه پیدا کند، که ایجاد این جریان توسط امام هادی علیه السلام بسیار حائز اهمیت است. شبیخون پنهانی از آن جا که هدف متوکل عباسی از احضار امامیین عسکریین علیهماالسلام از مدینه به سامرا تحت نظر گرفتن و دور نگه داشتن آن حضرات از فعالیت های اجتماعی، فرهنگی و پایگاه های مردمی بود، منزلی برای ایشان تدارک دیده بود که با هدف یاد شده تناسب داشت. به همین دلیل خانه امام هادی علیه السلام در اردوگاه و محله ویژه نظامیان عباسی بود و این مکان از زندان چیزی کم نداشت؛ زیرا جاسوسان و خبرچینانی تحت عنوان دربان و خدمتکار برای حضرت گماشته بودند و آنان تمامی حرکت ها و ارتباط های امام را کنترل می کردند و به خلیفه گزارش می دادند و مانع رفت و آمد شیعیان به خانه حضرت می شدند. اوضاع به گونه ای بود که کسی جرئت نمی کرد خود را دوستدار اهل بیت علیهم السلام قلمداد کند. با این حال، امام هادی علیه السلام در سامرا ضمن رعایت مسائل سیاسی و امنیتی، با وجود کنترل های شدید خلفای عباسی، با شیعیان عراق، یمن، مصر و نواحی دیگر به خوبی ارتباط داشت. عاملی که به این مناسبات تداوم می بخشید، همان نظام وکالت بود که از آن یاد شد. وکیل ها که کار تنظیم ارتباط میان امام و مردم مشتاق را عهده دار بودند، در چهار منطقه مستقر بودند: ناحیه اول: بغداد، مدائن، سواد و کوفه. ناحیه دوم: بصره و اهواز. ناحیه سوم: قم، همدان. و چهارمین ناحیه: حجاز، یمن، مصر. تنفیذ حکم وکالت یکی از راه های ارتباط وکلا با امام نامه نگاری بود، از این رو بخشی از نامه های امام هادی علیه السلام را مراسلاتی تشکیل می دهد که بر اساس آنها، عزل یا نصب وکیل از جانب ایشان انجام شده است. از جمله این نامه ها، این نامه است که آن حضرت به وسیله خود ابوعلی بن راشد، به شیعیان بغداد، مدائن ارسال کردند: «من ابوعلی بن راشد را به جای حسین بن عبد ربه و وکلای قبلی خود برگزیدم و اینک او نزد من به منزله حسین بن عبد ربه است. اختیارات وکلای قبلی را نیز به ابوعلی بن راشد دادم تا وجوه مربوط به من را بگیرد و او را که فردی شایسته و مناسب است، برای اداره امور شما برگزیدم و بدین منصب گماشتم. شم که رحمت خدا بر شما باد ـ برای پرداخت وجوه نزد او بروید. مبادا رابطه خود را با او تیره سازید. اندیشه مخالفت با او را از ذهنتان خارج سازید... ، من فرمانبرداری از او (ابوعلی بن راشد) را همچون اطاعت از خودم لازم می دانم و نافرمانی از او را نافرمانی در برابر خود می دانم. پس بر همین شیوه باقی باشید که خداوند به شما پاداش می دهد و از فضل خود وضع شما را بهبود می بخشد...».( رجال کشی، ح991) راهی دشوار متوکل عباسی برای مقابله با این شبکه ارتباطی مۆثر، دست به یک رشته عملیات نظامى جهت بازداشت و دستگیرى شیعیان زد و این برنامه را با خشونت و شدت ادامه داد، به طورى که علیرغم رعایت «تقیه» توسط دوستداران امام، بعضى از وکلا در بغداد، مدائن، کوفه و سایر نقاط عراق زیر شکنجه در گذشتند و عده‏اى دیگر مانند علی بن جعفر الوکیل که از روستای همینیای بغداد بود، به زندان افتادند. این اقدامات لطمه ‏هاى جدّى بر پیکر شبکه وکالت وارد کرد، اما امام علی النقی علیه السلام با تلاش آگاهانه خویش، این شبکه را همچنان فعال و پرثمر نگه داشت تا اینکه این روش تا زمان غیبت کبری حضرت بقیة الله الأعظم (عج) ادامه پیدا کرد.
بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان
مجلس شعر و شراب متوکل ملعون
يك بار، باز هم از امام هادى نزد متوكل سعايت كردند كه در منزل او اسلحه و نوشته‌‏ها و اشياى ديگرى است كه از شيعيان او در قم به او رسيده و او عزم شورش بر ضدّ دولت را دارد. متوكل گروهى را به منزل آن حضرت فرستاد و آنان شبانه به خانه امام هجوم بردند، ولى چيزى به دست نياوردند، آنگاه امام را در اطاقى تنها ديدند كه در به روى خود بسته و جامه پشمين بر تن دارد و بر زمينى مفروش از شن و ماسه نشسته و به عبادت خدا و تلاوت قرآن مشغول است. امام را با همان حال نزد متوكل بردند و به او گفتند: در خانه‏اش چيزى نيافتيم و او را روبه قبله ديديم كه قرآن مى‏‌خواند. متوكل چون امام را ديد، عظمت و هيبت امام او را فرا گرفت و بى اختيار حضرت را احترام كرد و در كنار خود نشاند و جام شرابى را كه در دست داشت به آن حضرت تعارف كرد! امام سوگند ياد كرد و گفت: گوشت و خون من با چنين چيزى آميخته نشده است، مرا معارف دار! او دست برداشت و گفت: شعرى بخوان! امام فرمود: من شعر كم از بردارم. گفت: بايد بخوانى؟ امام اشعارى خواند كه این چنين است:
باتوا علي قلل الأجبال تحرسهم / غُلْبُ الرّجال فما تنفعهم القلل و استُنزلوا بعد عز من معاقلهم / فأودِعوا حُفَراً يا بئس ما نزلوا ناداهُم صارخ من بعد ما قبروا / أين الأساور والتّيجان و الحُلَل أين الوجوه التي كانت منعّمة / من دونها تضرب الأستار و الكلل فاصفح القبر عنهم حين سائلهم / تلك الوجوه عليها الدود تنتقل قد طال ما أكلوا دهراً و قد شربوا / و أصبحوا اليوم بعد الأكل قد أكلوا و طالما عمرّوا دوراً لتحصنهم / ففارقوا الدور و الأهلين و انتقلوا و طالما كنزوا الاموال و ادّخروا / فخلّفوها علي الأعدأ و ارتحلوا أضحَتْ منازلهم قفرا معطّلة / و ساكنوها إلي الأجداث قد رحلوا
(زمامدارن جهان‌خوار و مقتدر) بر قله كوهسارها شب را به روز آوردند در حالى كه مردان نيرومند از آنان پاسدارى مى‏‌كردند، ولى قله‏‌ها نتوانستند آنان را (از خطر مرگ) برهانند. آنان پس از مدت‌ها عزت از جايگاه‌هاى امن به زير كشيده شدند و در گودال‌ها (گورها) جايشان دادند؛ چه منزل و آرامگاه ناپسندى! پس از آنكه به خاك سپرده شدند، فريادگرى فرياد برآورد: كجاست آن دست بندها و تاج‌ها و لباس‌هاى فاخر؟ كجاست آن چهره‏‌هاى در ناز و نعمت پرورش يافته كه به احترامشان پرده‌‏ها مى‌‏آويختند (بارگاه و پرده و دربان داشتند)؟ گور به جاى آنان پاسخ داد: اكنون كرم‌ها بر سر خوردن آن چهره‏ها با هم مى‏‌ستيزند! آنان مدت درازى در دنيا خوردند و آشاميدند؛ ولى امروز آنان كه خورنده همه چيز بودند، خود خوراك حشرات و كرمهاى گور شده‏‌اند! چه خانه‌هايى ساختند تا آنان را از گزند روزگار حفظ كند، ولى سرانجام پس از مدتى، اين خانه‌‏ها و خانواده‌‏ها را ترك گفته به خانه گور شتافتند! چه اموال و ذخائرى انبار كردند، ولى همه آنها را ترك گفته رفتند و آنها را براى دشمنان خود واگذاشتند! خانه‏‌ها و كاخ‌هاى آباد آنان به ويرانه‏ها تبديل شد و ساكنان آنها به سوى گورهاى تاريك شتافتند! تاءثير كلام امام چندان بود كه متوكل به سختى گريست، چنانكه ريشش‏تر شد. ديگر مجلسيان نيز گريستند. متوكل دستور داد بساط شراب را جمع كنند و چهار هزار درهم به امام تقديم كرد و آن حضرت را با احترام به منزل بازگرداند!
بیانات مرحوم آیت‌الله مجتبی تهرانی در شرح حدیثی از امام هادی علیه السلام
روی عن علی بن محمد الهادی علیه‌السّلام قال: اُذْکُرْ مَصْرَعَکَ بَینَ یدَیْ اَهْلِکَ وَلا طَبِیبَ یمْنَعُکَ وَلا حَبِیبَ ینْفَعُکَ (بحارالانوار جلد 75 صفحه 370) روایت از امام هادی(ع) منقول است که حضرت فرمودند: «اُذْکُرْ مَصْرَعَکَ بَینَ یدَی اَهْلِکَ»؛ آن حالتی را که در پیشاروی خاندانت بر روی زمین افتاده‏ای به یاد آور، «وَلا طَبِیبَ یمْنَعُکَ»؛ در حالی هستی که هیچ طبیبی نمی‏تواند مرگ را از تو دور کند، تمام اطبّای عالم را هم بیاورند، خبری نیست و نمی‌توانند هیچ کاری برایت انجام دهند و دیگر کار تمام است. «وَلا حَبِیبَ ینْفَعُکَ»؛ و هیچ دوستی هم در آن حال نمی‌تواند به تو سود و نفعی برساند، رفقا و آن‌هایی که واقعاً خیلی دوستت دارند، برای تو هیچ کاری نمی‏توانند بکنند. روایت تمام شد، حالا چه باید کرد؟ چون دیگر هیچ پزشکی هم نیست که بتواند مرگ را از تو دور کند. «وَ لا حَبِیبَ ینْفَعُکَ»؛ هیچ دوستی هم نمی‌تواند به تو خدمتی کند و سودی برساند. حالا چه کنیم؟ اینجا این نکته است که حضرت می‌فرمایند: بدان! کارَت به اینجا می‌رسد. همه ما کارمان به اینجا می‌رسد ‌که هیچ طبیب و پزشکی نمی‌تواند مرگ را از ما دور کند و هیچ دوستی هم نمی‌تواند به ما نفعی برساند. حالا آیا چیزی هست که آن موقع به درد ما بخورد و به ما حیات و زندگی ببخشد و ما را زنده کند، نه؟ من آیه قرآن می‌خوانم: «مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ اُنْثَی وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیینَّهُ حَیوۀً طَیبَةً» (سوره نحل آیه 97 )؛ هر کس عمل شایسته‏ای انجام بدهد، چه مرد و چه زن و حال اینکه مؤمن باشد، ما به او یک زندگی گوارا می‌بخشیم و زنده‌اش می‌کنیم. اما چه حیاتی؟ «حَیوۀً طَیبَةً». پس آن موقع چه چیزی به درد ما می‌خورد؟ عمل صالح، ما را زنده می‌کند، امّا یک زندگی پاکیزه و گوارا.
جانم شود فدای تو یا أیها النقی
بالاتری ز مدح و ثنا أیها النقی ابن الرضای دوم ما أیها النقی با حبّ تو عبادت ما عین بندگی ست هادی آل فاطمه یا أیها النقی دارم "ولی" شناسی خود را ز نور تو مولای من ولیِ خدا أیها النقی با آن نقاوت نقوی یک نگاه کن پاکیزه کن وجود مرا أیها النقی با صد امید همچو گدایان سامرا پر می کشیم سوی شما أیها النقی بخشنده تر ز حاتم طائی تویی تویی مسکین ترم ز هرچه گدا أیها النقی من هرچه خواستم تو عنایت نموده ای یک حاجتم نگشته روا أیها النقی گردد جوانی ام همه ترویج مکتبت جانم شود فدای تو یا أیها النقی --- باید برای غربت تو بی امان گریست با ناله های حضرت صاحب زمان گریست شرمنده از قدوم تو چشمان جاده بود دشمن سواره آمد و پایت پیاده بود آن ناخن شکسته و آن کاروان سرا توهین به ساحت تو برایش چه ساده بود بارانی ست از غم تو چشم سامرا با دیدن تو اشک ملک بی اراده بود وقتی که آسمان ز غمت سینه چاک شد دیدی که عرش سر روی زانو نهاده بود زهر ستم چه با جگر پاره پاره کرد دیگر نفس ... نفس ... به شماره فتاده بود شکر خدا که دشمن تو خیزران نداشت هر چند دل، شکسته از آن بزم باده بود آقا بیا و با دل غرق به خون بخوان از آن سه ساله که پدر از دست داده بود جانش رسید بر لبش از ضربه های چوب وقتی کنار طشت طلا ایستاده بود آرام قلب خسته اش از دست رفته بود چشم به خون نشسته اش از دست رفته بود یوسف رحیمی
فیلم: سخنان استاد فاطمی‌نیا در باب امام هادی علیه السلام و زیارت جامعه کبیره

روضه حاج حسن خلج در شهادت امام هادی علیه السلام
شعرخوانی حاج محمود کریمی در رثای امام هادی علیه السلام مداحی مهدی میرداماد در شهادت امام هادی علیه السلام
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت