تیم ملی فوتبال: افشاگری های صورتی؛ 11 ملاصدرا
کامران نجف زاده
قبل از جام جهاني بود. بالاخره آن روزها همه تشنه خبر بودند و هر سوژه اي بزرگ مي شد. در جلسه تمرين تيم ملي در هنگ كنگ، دو تيم به دو گروه تقسيم شدند كه يك گروه را ايويچ تمرين مي داد. درجريان بازي،" م " دو سه بار روي پاي "ا"محكم تكل رفت. بارآخر" ا"كه فكر مي كرد "م "زيادي خشن بازي مي كند، به سمتش هجوم برد.» اين اول ماجراست. چندلحظه بعد صدايي شنيده شد. چيك چيك! اين صداي دوربين يك عكاس بي مزه هنگ كنگي بود كه از صحنه حمله ور شدن آنها به هم عكس مي گيرد. هرچه التماس مي كنند كه عكس را پس بده به گوشش نمي رود كه نمي رود. حتي مسئولان تيم مي خواهند او را تحويل پليس بدهند به جرم اينكه نبايد از تمرين ما بدون اجازه عكس برداري مي كرده! ولي پليس سرش شيره ماليده نمي شود. عكس ايكي ثانيه بعد در روزنامه هاي ورزشي خودمان چاپ مي شود.ريشه ماجرا به يک "دوست "مشترک برمي گردد. چندماه بعد هم در اردوي تيم ملي علي و رضا به پاي هم مي پيچند. اول علي مقصر بود. رضاتكل مي رود. و علي به او مي توپد. رضا هم جوابش را مي دهد. ولي وقتي قرار مي شود دونفر روي هم را ببوسند و از هم معذرت خواهي كنند يكهو رضا با «كله» مي زند به....ماجرا به گلايه اي
مربوط است که علي از رضا داشت.رضا مي داند بعد ازبازي ملبورن شب در اتاق هتل چه کرد که تمام آدم هاي به اصطلاح اخلاق گراي تيم ملي کرک و پرشان ريخت. داريوش از آلمان ديپورت مي شود .مسايل اخلاقي ..."م" تيتر يک روزنامه بيلد مي شود.دختريک پروفسور معروف الماني مقيم المان عکسي از سونوگرافي وکودکي که ادعا مي کند فوتباليست ايراني پدرش است انتشار داده .همسر "م" تاپاي طلاق مي رود. شهلا ازاعتياد وحشتناک معشوقه اش گفته واينکه شب هايواشکي درتراس اتاق خواب ناصروهمسرش مي خوابيد وتاصبح همسر خدابيامرز ناصر رالعنت مي کرد...ناصر دراعترافاتش ازخانه هاي تيمي بچه معروف هاي فوتبالي گفت... ... يا مثلاً شوخي دفاع بلندقدي با يك مهاجم در اردوي تيم ملي و خوراندن يك محلول سوزآور(!) به وي به جاي آب باني كتك كاري مشتي ديگري شده بود پيش از اين. چندوقت پيش دکتردندانپزشکي که سرپرست تيم ملي شده بود و مي خواست دندانهاي شهوت رابکشد باحقايقي روبرو شد که ترجيح داد براي حفظ حيثيتش هم که شده استعفا بدهد....همه جاي دنيا همين است.بکهام راهم که دنبال مي کنند سرازرازورمزهاي صورتي اش بامانکن هاي اسپانيايي در مي اورند. اما درفوتبال ايراني لااقل اگرفوتبال
بازي کردن بلد نيستيم/لااقل اگرقرار نيست 11تاملاصدرا از اين چمن سبز به جامعه تحويل بدهيم ...ديگر خيلي خنده داراست که حتي حق نقد ژورناليستي حوزه هاي عمومي شان راهم نداشته باشيم-من اعتقاد دارم حوزه خصوصي آدم ها نبايد محل تازاندن پاپاراتزي ها بشود...بخاطر همين با اينکه اينها را ورزشي نويس هابارهاوسالهامنتشر کرده اند باز دودل بودم. ¤ ¤ ¤ مل بروكس فيلمي دارد به نام ترس از ارتفاع كه هجويه اي است بر سرگيجه هيچكاك ما هم بدمان نمي آيد كه هجويه اي بنويسيم بر اين فوتبال شعبانقلي خاني! لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید