رسول حراء
زهرا شریف زاده
مردي آرام آرام كوه را مي پيمايد لحظه اي درنگ مي كند،دست هايش را به سوي خورسيد مي گشايد مي خواهد قبل از غروب آفتاب خوشه اي از نور بچيند وشب هنگام در حرير نقره فام ماه ،خورشيد ومهتاب را در هم بياميزد ودر سكوت شبانه ي كوهستان نجوا راآغاز مي كند. همه ي مانيازمند فرصت هايي براي خلوت هستيم فرار از ازدحام نفس گير آدم هاي مكرر،حرف هاي ملالت بار ونگاه هاي پر از كسالت....... پيامبر به كوه مي رفت در وسعت بي كرانه ي آسمان ،سجاده ي نيايش مي گشود وكبوتر شوق را تا آن سوي گنبد لاجوردي به پرواز در مي آورد و... پيامبردر غار حراء نشسته بود. چشمانش را به افقهاى دور دوخته بود و با خود مى انديشيد. صحرا، تن آفتاب سوخته خود را، انگار در خنكاى بيرنگ غروب ، مى شست تبلور آن رنجمايه ها در جان او باعث شده بود كه اوقات بسيارى را در بيرون مكه به تفكر و دعا بگذراند، تا شايد خداوند بشريت را از گرداب ابتلا برهاند. حرا سال ها بود كه با رسول خدا آشنا بود حرا فرصت خلوت محمد امين با خدا بود تا آن كه فرشته ي وحي او را مورد خطاب قرار داد. بخوان ! بخوان به نام پروردگارت كه ، آدمى را از لخته خونى آفريد. بخوان كه پروردگار تو ارجمندترين است ، همو
كه با قلم آموخت ، و به آدمى آنچه را كه نميدانست بياموخت چنانكه محمد(ص) در زبان علي(ع) چنين آمده است: او را بادليلي بسنده واندرزي شفابخش ودعوتي حيران كننده فرستاد. انسان ها به ميزان تنهايي هايشان صفاي درون مي يابند يك خلوت تازه با خدا. به مدينه كه مي رسي در ازدحام كوچه ها وخيابان ها گم نشوي!براي دلت گوشه اي پيدا كن.جايش اصلا مهم نيست.مهم اين است كه دروازه ي چشم ودل را ببندي،ورود ممنوع!ودر يك خلوت تازه، شعربودن را با رديف عشق بسرايي.از پيامبر بياموزيم،انس وتنهايي او را،خلوت او را باخدا،همان گمشده ي امروز انسان در بند ماشينيزم. انسان امروز مثل ايستگاه هاي شوت زباله ي برج ها شده است!زيراهر كسي زباله هايش را در او شوت مي كند.خسته ،افسرده،پراز دغدغه،دل شوره هاي ناتمام،عبادت هاي سرد و...خبر از نياز جدي ما به يك خلوت تازه مي دهد وشب بهترين وقت خلوت با خداست .مرور رابطه ي ما با خدا وبازبيني آنچه بايد انجام مي داديم ونداديم. تنهايي گريز از مردم نيست، گريز از دل مشغول هاي كوچك است. گريز از چشم اندازه اي كوتاه است گريز از انسان هاي مانده در دامنه ي كوه است تنهايي دست يافتن به افقي بالاتر و والاتر است. از منظر ديگري
به جهان نگاه كردن است،پله پله از نردبان عشق بالا رفتن است. يك وضو زير آبشار توحيد گرفتن است. هركس مي تواند براي خودحرا داشته باشد حراي ما كجاست؟تا وقتي دل ما سراي هر كس وناكس است،حرا نخواهد شد.بايد فرصت انس را ايجاد كرد.بايد خلوت را خريد وبهايش را پرداخت وتنهايي بهاي آن است. اگر فقط يك بار شيريني وحلاوت يك خلوت با خالق را چشيده باشي! از رسول دل،رسول عشق وعرفان بياموزيم خلوت با خدا را. محمد از زبان محمد مي گويد: من محمد واحمد هستم من پيامبر رحمت هستم من پيامبر حماسه هستم. من در آسمان امين هستم ودر زمين نيز امينم. من نخستين مردم درآفرينش هستم وآخرين آنان در برانگيخته شدن. خدايا تنهايي ما را از حضور خود لبريز كن. «اِقرَأ باِسم رَبِّک اَلُّذِی خَلََقَ»
دیدگاه تان را بنویسید