ده نمكی: یه ذره به حرف رهبرتان گوش کنید
چند نفر کم سواد کج فهم معتقدند که در خاطره نویسی باید پاستوریزه عمل کرده و مثل انها کلیشه ای فکر کرد و نوشت و از خلوت و رفاقت ها و شوخی ها و تلخی ها چیزی نگفت .
چند نفر کم سواد کج فهم معتقدند که در خاطره نویسی باید پاستوریزه عمل کرده و مثل انها کلیشه ای فکر کرد و نوشت و از خلوت و رفاقت ها و شوخی ها و تلخی ها چیزی نگفت . متا سفانه این عده پشت جنگ هم سنگر می گیرند و این در حالی است که مجموعه ارزشمند کتب فرهنگ جبهه اکنده از همین لطایف است که البته به نظر من ناقص است.. بنده برای نگارش فرهنگنامه اسارت تا کنون ۵۰۰۰ ساعت مصاحبه ۱۵۰۰ آزاده گرفته ام که هنوز ان را کافی نمی دانم. این کج فهمان باید بدانند که دیگر دوران سانسور حقایق جنگ به سر آمده.. اگر هنوز خود را سرباز رهبر می دانند بهتر است به جای اجتهاد در مقابل نص همین چند خط از آقا را یاد بگیرند ایشان درباره کتاب "یاد ایام" آقای داودآبادی چنین گفته اند.... "این کتاب "یاد یاران" را شما نوشته اید ... نظرم این شد که این رمان بلند نیست؛ یعنی شما در واقع همان خاطره نویسی را به شکل دیگری ادامه داده اید. اولش یک طنز خوبی دارد که در آن نوشته قبلی شما هم بود ـ خوب بود ـ بعد یواش یواش این ضعیف شده است . به نظر من آن رد طنز را نباید در نوشته از دست بدهید؛ آن ـ به اصطلاح ـ شیرینی زبانی نویسنده و فیلمنامه نویس و کارگردان به آن خیلی
کمک می کند. هنرمندی که با بیان سر و کار دارد وسط کارش اگر شیرین زبانی نداشته باشد، هر حقیقت خوبی هم که باشد قدری حالت چیز -غیر جذاب ـ پیدا می کند. بتوانید این را واردش کنید خیلی خوب است . این در نوشته قبلی شما بود ـ که خیلی هم خوب بود ـ در این جا یک خرده ضعیف شده است . به نظر من این را هر چه بتوانید بیشتر تقویت کنید شکل و گسترش داستانی به آن بدهید. این گسترش خاطره یی است . خاطره یک چیز و یک حقیقت استف داستان یک حقیقت دیگر است . در داستان خاطره هم هست اما داستان است . گاهی می بینید مجموع یک داستان ـ مثلا ـ پانصد صفحه یی ماجرای ده روز است که اگر بخواهند خاطره آنها را بنویسند بیست صفحه می شود. داستان یک چیز و یک حقیقت دیگر است . این را به سمت داستان نویسی بکشانید. راستی وقتی چند خط خاطره رمان یا فیلمنامه بشود دروغ است؟؟
لينك مطلب
دیدگاه تان را بنویسید