ولنتاین و فرهنگ مذهبی-ملی ما

کد خبر: 46572

مرتضی طلایی

زمستان 81 به روزهای پایانی نزدیک می‌شد و روزهای اندک‌اندک به بلندی می‌گراییدند. اگر یادتان باشد تا چند سال پیش چهارشنبه پایان سال مسئله‌ای بود که از ابتدای زمستان شهر را درگیر خود می‌کرد و صدای ناهنجار ترقه بود که روح و روان همه را می‌آزرد. القصه در گیرودار تدبیر و اندیشه برای چهارشنبه موصوف بودم (که البته خود قصه دیگری است) که تلفن دفتر به صدا درآمد. یکی از مشاوران فرهنگی، اجتماعی بود که در مورد وضعیت ناهنجار کافی‌شاپ‌ها در روز ولنتاین خبر می‌داد، تا آن لحظه چیزی از این روز نشنیده بودم که... کنجکاو شدم تا به کل موضوع دست یابم. نتیجه جستجو آنکه در تاریخ سه کشیش به نام ولنتایی زندگی می‌کردند و روایت مشهور این است که در زمان فرمانروایی کلودیوس دوم در روم پیوند ازدواج برای سربازان ممنوع شده بود و یکی از این سه ولنتایی مخفیانه پیوند ازدواج سربازان را جاری می‌ساخت که پس از اطلاع پادشاه روم به کیفر این عمل کشته شد و لذا این روز را به نام او نامگذاری کردند.
اما نسبت این روز با ما چیست؟ چگونه است که در انجام آیینی که هیچ نسبتی نه با سنت ملی و نه با ارزش‌های دینی ما ندارد این‌چنین شایع می‌شود؟
برای اینکه ملتی در تفکر عقیم شود باید هویت فرهنگی تاریخی را از او گرفت. فرهنگ پایه حیات، رشد و بالندگی همه ملت‌هاست و اگر در پروسه‌ای بخواهند ملتی را از خود بی خود کرده و نابودش کنند باز هم فرهنگ‌اش را هدف می‌گیرند.
در فرهنگ ما ایرانی‌ها اگر تقسیم چهار گانه: (ارزش، باورع هنجار و نماد) را در عناصر درونی فرهنگ بپذیریم، ارزش‌ها باورها، هنجارها و نمادهایی مانند حجب، حیاء، عفت، جایگاه والای زن، تقدس مادارن، حرمت دختران و هزاران مورد دیگر وجود دارد که پیش از اسلام در این سرزمین بوده است و پس از زینت یافتن این ملک به زیور اسلام جایگاهی رفیع‌تر پیدا کرده است.
مثلاً در پنجم اسفند ماه جشنی با عنوان «سپندار مز» که روز بزرگداشت زنان بوده است و مداقه در رسوم آن نشان‌گر توجه تام و تمام به حیاء و حیاورزی است و یا نامگذاری روز تولد حضرت زهرا (س) به نام روز زن و ...
اعتقاد قلبی من این است که فرهنگ ایرانی و اسلامی ما مشحون از گوهر‌های فراوانی است که در قالب نمادهایی قابل احیاء و اشاعه است. رسومی که حامل و بستر حفاظت از نماد مقدس خانواده بوده و می‌توانند به مثابه الگوهای جهانی مطرح شوند اما غفلت کارگزاران فرهنگی کار را به جایی رسانده است که به قول حافظ شیراز: «آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد»
این روزها غصه‌دار جلوه‌گری نمادهای بیگانه‌ در شهرم امیدوارم که یاران همدل و جوانان خوب یاری گرم باشند تا با واکاوی و به روز کردن نمادهای مذهبی و میهنی‌مان فرصت‌های فراوانی که در فرهنگ خودی برای تکثیر میان نسل فرهیخته جوانانمان داریم حرکتی فرهنگی را حداقل در حوزه‌های شخصی‌مان و به تبع آن در محله و شهر به منصه ظهور رسانیم.
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت