فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می‌کند

کد خبر: 472099

تنها عنصر هیجان‌انگیزی که باقی می‌ماند، لذت بردن از فضاسازی‌ها و قاب‌بندی‌های بصری فیلم است که در نیمه‌ی دوم ارغوان نیز کارگردانان آن را فراموش می‌کند؛ تمرکز اصلی فصل نخست فیلم که بر قاب‌بندی‌های زیبایی‌شناسانه بوده و بسیار بر روی آن تأکید شده است، در نیمه‌‌ی دوم به بعد جایش را به یک داستانک عاشقانه‌ی قابل پیش‌بینی از جنس فیلم‌های بدنه می‌دهد.

فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می‌کند

فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می کند

سرویس فرهنگی فردا ؛ سیدسعید هاشم‌زاده- در شبانه و شبانه‌روز، آثار پیشین کارگردانان ارغوان، می‌توان به تجربه‌گرایی در بازی‌های فرمی و بصری پی برد. «کیوان علی ‌ محمدی» و «امید بنکدار» از دل هنرهای تجسمی به سینما آمده‌اند و بدیهی است که علاقه‌ای خودآگاه یا ناخوداگاه به ایجاد جلوه‌های بصری بر اساس رنگ، بافت و نور دارند. بنابراین در ارغوان نیز نخستین عنصری که به چشم می‌خورد و البته چشم‌نواز نیز هست، قاب‌بندی‌ها و حرکات دوربین است. تراولینگ‌هایی که به شکلی فشرده از لابه‌لای درها و پنجره‌ها می‌گذرند، می‌ایستند و خرده‌داستان‌هایی را می‌شنویم. قاب‌بندی‌ها فضاسازی مورد دلخواه فیلم ‌ ساز را تشکیل می‌دهند، اغلب استیلیزه‌اند و با رنگ‌بندی و پرداخت خاص بر روی ژست بازیگران همراهند.

فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می کند

تمامی این‌ها ممکن است ما را در آغاز فیلم و از منظر زیبایی‌شناسی اغنا کند اما خرده‌داستانی که می‌خواهد موتور محرکه‌اش به راه بیفتد و شکل بگیرد تا بتواند به همراه عناصر بصری مفهومی را تشکیل دهد، در واقع شکل نمی‌گیرد و برای مخاطب کافی نیست. فیلم قلاب خودش را نمی‌اندازد بلکه تماشاگرانِ خود را با یک داستان تک‌خطی پیش می‌برد که برای فیلم بلند کم‌مایه است و تماشاگر را خسته می‌کند.

تنها عنصر هیجان‌انگیزی که باقی می‌ماند، لذت بردن از فضاسازی‌ها و قاب‌بندی‌های بصری فیلم است که در نیمه‌ی دوم ارغوان نیز کارگردانان آن را فراموش می‌کند؛ تمرکز اصلی فصل نخست فیلم که بر قاب‌بندی‌های زیبایی‌شناسانه بوده و بسیار بر روی آن تأکید شده است، در نیمه ‌ ‌ی دوم به بعد جایش را به یک داستانک عاشقانه‌ی قابل پیش‌بینی از جنس فیلم‌های بدنه می‌دهد.

فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می کند

مسأله‌ی اساسی که باعث سقوط آنی فیلم می‌شود نیز از نیمه‌ی دوم به بعد آغاز می‌شود و آن، فهم نشدن دغدغه‌ی فیلم ‌ ساز برای مخاطب است. اگر موسیقی دغدغه ‌ ی نوستالژیک فیلم ‌ ساز است، باید با تمرکز، شخصیت‌سازی و روح بخشیدن به آن بتواند تماشاگر را با موسیقی پیوند دهد؛ همان ‌ طور که آثاری چون پیانیست مسأله ‌ ی موسیقی را در بستری سیاسی تعریف و نواختن پیانو را به زیبا‌ترین لحظات فیلم و در واقع نقطه ‌ ی عطف خود تبدیل می‌کنند و از آن بهره ‌ ی سمپاتیک می‌برند.

فقط قاب بندی کافی نیست! / کلیشه های سیاسی منقضی شده و فیلمی که سقوط می کند

ارغوان می‌خواهد در پس داستانی عاشقانه که در دو زمان مجزا می‌گذرد، موسیقی را تبدیل به عنصر بنیادین درام خود کند؛ اما نمی‌تواند از ساز‌ها و آوا‌ها شخصیتی بسازد و موسیقی و به‌ویژه نواختن را از ما پنهان کند تا دغدغه‌ی نواختن و موسیقی را در ما همچون کاری که پیانیست «پولانسکی» می‌کرد، به اوج برساند و تماشاگر را تشنه‌ی شنیدن کند و به همین دلیل است که تماشاگرِ خود را از دست می‌دهد.

جدا از این‌که تصور می‌شود هیجان پرداختن به کلیشه‌های سیاسی منقضی‌ شده‌ا‌ی (مثل نشان دادن صحنه‌های ایست و بازرسی خیابانی یا تقابل روز و شب به‌عنوان عناصر محوری بافت تصویری در دو مقطع ابتدا و انتهایی فیلم که روایت‌گر دو زمان قبل و بعد از انقلاب است) کارگردانان ارغوان را از تمرکز بر ایده‌ی محوری داستان و تلاش برای فهم آن توسط مخاطب باز داشته است.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت