حقیقت شکفتنی

کد خبر: 48760

غلامرضاکاشی

تا همین چندی پیش تصور می‌کردم، حقیقت سرمایه‌‌ای از جنس آگاهی است. اعتراف می‌کنم که بخشی از عمر خود را در پی یافتن این نحو از حقیقت هدر داده‌ام. به تجربه نه چندان کوتاه زندگی‌ام رجوع می‌کنم، بهره‌ من از حقیقت، احساسی بوده است که گاهی مرا از خود سرشار کرده است. این احساس نیز زمانی بر سر و روی من باریده، که عزمی داشته‌ام و خواستی را تحقق بخشیده‌ام. بنابر بر تجربه زیسته خود احساس می‌کنم، حقیقتی هم اگر هست، از جنس شکوفایی و خلاقیت و آفرینش است. طراوت بهار، با همین تعریف با احساس تجلی حقیقت توام می‌شود. من با بهار، تجلی حقیقت را تجربه می‌کنم به این ترتیب، دعایی که از خداوند تحول در قلوب و ابصار را طلب می‌کند، و تحول در احوال را، از گشوده شدن بخت آدمی سخن به میان می‌آورد، باشد که روزگار آدمی روزگار تجلی حقیقت باشد. باغبان حقیقت را تجربه می‌کند هنگامی که از گل و باغ و درخت حراست می‌کند. عشق از بسترهای تجلی بخش حقیقت است هنگامی که عاشق عشوه‌های نو را با مکرهای نو پاسخ می‌دهد. همانطور که آفرینش بهار، نسبتی با سرمای زمستان دارد، تجلی حقیقت در حیات آدمی، نسبتی با بخت و تقدیری دارد که بر آدمی و روزگار او نوشته شده است. جوانه‌های تازه بهار، از دل سرمای سپید و سنگی زمستان ظهور پیدا می‌کند، حقیقت در حیات آدمی نیز به همین سیاق، دقیقاً در زمانی ظهور پیدا می‌کند که سنگ تقدیر را برای گور آدمی می‌تراشند. به این ترتیب است که فروبستگی در روزگار اگر اندک و متعارف باشد، دل را می‌افسرد و چشم آدمی را به اشک حسرت می‌نشاند، اما هنگامی که بار فروبستگی از حد و اندازه‌های متعارف گذشت، منطق زندگی، اراده را برمی‌انگیزد و میل به تغییر مثل خون در رگ‌های آدمی می‌جوشد. آنگاه روزگار و گذر طبیعی و متعارف آن یکباره رنگ عوض می‌کند و روزگار تجلی حقیقت فرامی‌رسد. چنین است که حس وجودی شکفتگی و نشاط فرامی‌رسد. نشاطی که از وصال حقیقت حاصل شده است. سرنوشت اقوام نیز از این قاعده مستثنی نیست. فروبستگی در سرنوشت یک قوم، مثل زمستانی است که سرمای بیش از اندازه‌‌اش بشارتی است بر ظهور دورانی تازه از تجلی حقیقت. گویی چندی به تعطیلات تاریخ رفته بودیم. از حقیقت پرسش نمی‌کردیم. حقیقت را طاق مباحث انتزاعی کوبیده بودیم. حتی حقیقت را در هزل و شوخی و مسخره‌گی هر دعوی حقیقت، طلب می‌کردیم. اینک همگان در سرمای فقدان حقیقت می‌لرزیم. سرمای ابتذال همه چیز را منجمد کرده است. هذیان می‌گوئیم، فرورفته‌ایم. گویی آفاق عالم بر سرمان آوار شده است. درست در چنین حال و هوایی است که باید انتظار تجلی حقیقت داشت و جوانه‌های تازه و پرطراوت بر شاخه‌های سرما زده زمستانی سرد را. لینک مطلب

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت