صفار هرندی و توصیههای رهبری
سمیه علیمردای
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که خود را از اصولگرایان کهنهکار و در مسیر رهبری می داند و در بیشتر سخنرانی هایش بیش از آنکه درباره حوزه فرهنگ سخن بگوید، از برنامه ها و اقدامات دولت دفاع میکند، در تازه ترین اظهاراتش ضمن آنکه نقدناپذیری در حیطه فرهنگ را به اوج رساند، نشان داد به هیچ وجه بر مدار گفتار و رفتار و حتی توصیه های رهبری انقلاب حرکت نمی کند. وی در نخستین اظهارات رسمی اش در سال 87 و در جمع كاركنان وزارتخانه فرهنگ و ارشاد اسلامی با "انتقاد" از برخی افراد که فعالیت های موفقیت آمیز صورت گرفته در وزارت ارشاد را نادیده می گیرند، گفت: بعضيها با ژست فيلسوفمآبانه در برابر پیشرفت های ما گفتند كه وضع فعلي فرهنگ از وضع قبلي، بدتر است. به نظر من اين افراد خودشان را متهم ميكنند و "مشاعرشان درست كار نميكند". ادبیات صفارهرندی جدای از اینکه به هیچوجه به ادبیات گفتاری یک وزیر جمهوری اسلامی ـ بویژه در حوزه فرهنگ ـ و در پاسخ به منتقدان خودی ـ داخل کشور ـ شبیه نیست، نشان از نقدناپذیری بالای ایشان و به تبع آن، مجموعه تحت مدیریت شان دارد؛ حال آن که سخنگوی دولت بارها و بارها در مورد اینکه دولت نهم انتقادپذیرترین دولتها پس از انقلاب اسلامی ایران است، سخن گفته است. این همه در حالی است که عالیترین مقام جمهوری اسلامی حتی پرسشگری و مطالبه از رهبری نظام را نیز مجاز میدانند و همچنین رئیسجمهور بارها طی سخنرانیهای داخلی و خارجی خود، آزادی کامل رسانهها در نقد عملکرد دولت را مورد تاکید قرار داده است. در این باره شاید شاه کلید این گره کور حوزه فرهنگ در دولت که حتی به مشاوران هنری و رسانةای رییس جمهور نیز رسیده است و آنها هم انتقادات جدی خود از حوزه فرهنگ را دیگر به خاطر همین نقدناپذیری مطرح نمیکنند، این سخنان رهبری باشد: رهبر انقلاب در دیدار رییس جمهور و اعضای هیئت دولت در تاریخ 4 شهریور 1386 با تذکری به جا به دولت و اعضای آن گفتند: از انتقاد اصلاً عصبانى نشويد. بعضى از منتقدان دولت، هدفشان اين است كه شما را عصبانى كنند، خسته كنند و از جا در ببرند؛ اصلاً انتقاد با اين هدف انجام مىگيرد. يا عيبجويىهاى بيخود؛ ديدهايد گاهى يك خبرى را تيتر مىكنند، بزرگ مىكنند؛ فردا، پسفردايش معلوم مىشود اصلاً دروغ است و اصل ندارد! اينها هم كارهايى است كه بعضيها انجام مىدهند. "مطلقاً" حالت عصبانيت و بىتابى نبايد به شما دست بدهد. بعد هم شما از همان انتقاد - ولو غيرخيرخواهانه باشد - استقبال كنيد؛ چون گاهى در انتقادهاى خصمانه هم حقايقى وجود دارد كه انتقاد كننده از روى خيرخواهى نمىگويد، اما انتقادش واقعى است؛ چه برسد آن كسانى كه از روى خيرخواهى از شما انتقاد مىكنند. اصلاً هيچ نرنجيد و از انتقاد استقبال كنيد. نکته قابل تامل راجع به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که كارشناس "مديريت دفاعي" است، مصاحبه اخیر او با روزنامه اطلاعات است که آنجا میگوید: "من شهرتم را از قلم زدن در مطبوعات به دست آوردهام" در حالیکه بنا بر اطلاعات ما و به اذعان خبرنگاران روزنامه کیهان (که صفار هرندی سالها سردبیر آن بود) جناب وزیر در طول سالها حضورش در کیهان کمتر از تعداد انگشتان یک دست، راجع به فرهنگ و مسائل فرهنگی ( بدور از مسائل سیاسی و سیاستزدگی دوره دوم خرداد) یادداشت نوشته است! اما همواره از تندترین منتقدان دولت و اصلاحطلبان بوده و به عنوان یک ایدئولوژیست جبهه اصولگرایان همواره مورد توجه دو گروه راست و چپ محسوب میشده است اما حالا تاب شنیدن و یا خواندن کوچکترین نقدی را هم ندارد. سوال این است که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و تیم همکارانش که در دو سال و نیم گذشته بیشترین حملات را به منتقدان خود داشتهاند به طوریکه "عماد افروغ" یکی از منتقدین برجسته کشور و رییس سابق کمیسیون فرهنگی کشور به تازگی در هیچ مصاحبهای با موضوعات فرهنگی شرکت نمی کند و در پاسخ چرایی این مساله میگوید: در حال حاضر اصلا فضای نقدپذیری در کشور وجود ندارد و من بهتر می دانم در این حوزه صحبتی نکنم"، چگونه بر اصولگرایی خود و حرکت در مسیر توصیهها و خواستهای رهبری حرکت میکنند؟ آیا این سوال را نباید پاسخ داد که آقای وزیر با چنین رویکردی چگونه میخواهند از انتقادها استقبال کنند؟ آیا جایی برای منتقد در میان افکار و عقاید وزیر فرهنگ وجود دارد و یا او هنوز تصور میکند در مقام سردبیر روزنامه کیهان است که در سخنرانیهایش هم نوشتههای تندی را به تریبونهای رسمی ارسال میکند؟! ایا معنای مطلقا عصبانی نشدن از انتقادات، این است؟! حالا شاید بهتر بتوان درک کرد که چرا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دوره دولت نهم تقریبا هیچ حرکت جدید و ملموسی در حوزه فرهنگ و بویژه فرهنگ عمومی انجام نداده است، مضاف بر اینکه بحث مظلومیت فرهنگی هم همچنان در کشور به قوت خود باقی است.
دیدگاه تان را بنویسید