«پخمگی فرهنگی» آفتی در حد «تهاجم فرهنگی»!
پخمگي خصلت متدوالي است كه تنها از حوزه فرهنگ سر بر نميآورد بلكه در ساير حوزهها نيز ميشود سراغش را گرفت؛ مثل پخمگان اقتصادي، پخمگان سياسي و حتي پخمگان هنري! پخمگان فرهنگي به كارهاي دم دستي راضي نيستند و مرتب در تلاشند تا به منصبهاي بالاتر دست ببرند.
محمد نوری زاد پس از یک دوره سکوت نسبی در اظهارات عجیبی به معرفی گروهی از مسوولان و صاحبنظران فرهنگی کشور به عنوان "پخمگان فرهنگی" پرداخت.
به گزارش «فردا»، نوری زاد که به تازگی در میان دانشجویان دانشگاه امام صادق سخنرانی نموده است متن کامل این سخنان را در وبلاگ شخصی خود منتشر کرده و در طی آن به انتقاد صریح از وضعیت موجود فرهنگی پرداخته است. او در خصوص این انتخاب موضوع نوشته است: «پخمگي خصلت متدوالي است كه تنها از حوزه فرهنگ سر بر نميآورد بلكه در ساير حوزهها نيز ميشود سراغش را گرفت؛ مثل پخمگان اقتصادي، پخمگان سياسي و حتي پخمگان هنري! شناسايي پخمگان فرهنگي چندان دشوار نيست همچنان كه شناسايي ساير پخمگان نيز به سادگي ميسر است.» نوری زاد در ادامه و با ذکر عملکرد گام به گام این گروه از فعالان فرهنگی انقلاب ! مینویسد: «اول چيزي كه پخمگان فرهنگي، همچون مجسمه تراشان ماهر ميتراشند، يك دشمن بدهيبت و موذي و مزاحم و قسم خورده و خنجر به دست است. اين دشمن كاركردهاي متنوعي دارد اولين بهرهاي كه پخمگان فرهنگي از اين مجسمه پلشت و نابكار ميبرند، شكستن كاسه و كوزهها بر سر اوست. با ظهور ابتداييترين بيلياقتيها و شكستها، به چالاكي مجسمه مفلوك را پيش ميكشند و با توپ و تشر ناسزايش ميگويند و آبروي نداشتهاش را در محافل خصوصي و عمومي ميبرند» وی در
ادامه مشخصه دوم این عده را اینطور بر می شمارد: «دوم چيزي كه پخمگان فرهنگي ما مرتب از آن دم ميزنند، وجاهتهايي همچون امام و انقلاب و مردم و بيتالمال و آبروي نظام و اينجور واژگان است. همينكه آثار در هم شكستگي و قمر در عقربي اوضاع كارشناسان ظاهر ميشود، مخاطبان پرسشگر خود را به ضرب الفاظي چون امامت امت، مقام معظم رهبري، حيثيت نظام و بيتالمال مسلمين منكوب ميكنند. مهم اين كه پخمگان فرهنگي درست مثل پخمگان ساير حوزهها، نه تنها به پخمگي خود معترف نيستند. بلكه خود را نادرترين پديده هستي ميدانند و كار كشته مسئوليتي كه پذيرفتهاند. پخمگان فرهنگي به كارهاي دم دستي راضي نيستند و مرتب در تلاشند تا به منصبهاي بالاتر دست ببرند. به محض قرار گرفتن بر يك منصب، به آراستين اوضاع تحت مديريت خويش ميپردازند و برجستگان و كارشناسان و آموختگان آن حوزه را پايين ميكشند و دوستان خود را بر سر كارها ميگمارند.» او درباره ظرفیت فکری و نقدپذیری این عده تازه مکشوف هم میگوید: «پخمگان فرهنگي حرفها را ميشنوند نقدها را مطالعه ميكنند، خسارتها و ضايعات بر آمده را ميبينند، اما سر آخر كار خود را ميكنند هرگز فكر نكنيد كه اين
سرمايههاي بي بدليل اهل سواد و آمار و تحقيق و پژوهش نيستند، نه! تا دلتان بخواهد پروندههاي قطور پژوهشي و بيلان كاري پيش روي شما ميگشايند. خدا نكند به يكي از اينها بگوييد آقا، خانم، تحت مديريت شما، مثلاً اين ضايعات برجوشيده است، تعلق جوانان ما به فرهنگ آباء و اجدادي شان رو به اضمحلان است، عشق به ايران در محدوده مسابقات ورزشي و مخصوصاً مسابقات فوتبال محدود شده است، فرهنگ تزوير و ريا و چاپلوسي بيداد ميكند، تظاهر به مذهب، به صورت يك بيماري مسري در حوزههاي اداري در آمده است مصرف فراوان و به باد دادن ثروتهاي بيبازگشت امري بديهي شده است همه اينها را كه بگوييد، پخمگان فرهنگي كه حسابشان را از بسياري مسئولان دلسوز جدا ميكنيم پا به ميدان پاسخگويي ميگذارند و لعن و نفرين را به دشمن فرضي نثار ميكنند و به آشفتگي مرزها و هجوم CD هاي فساد و فحشا و اينجور قضايا بند ميكنند و انگشت به جانبي دور ميبرند و كار را به جاي ميكشند كه شما در مقام يك منتقد فرهنگي چيزي هم بدهكار آنان شويد.» این کارگردان کم فروغ سینما و تلوزیون در توضیح عوالم خاص پخمگان هم اظهار داشت: «پخمگي همانگونه كه گفتم براي خود عوالمي دارد، مثل اينكه
همگان آن چيزي را ببينيد كه من ميبينم آنچنان بيانديشيد و بپسندند كه من پسندم! پخمگان فرهنگي، هر چه كه ندارند، در عوض ارتباطات خوب با هم دارند در همه جا هستند به همه جا سرك ميكشند، سينه چاك فرهنگاند اما با كارهايشان سينه فرهنگ را ميدرند به شدت افسوس بيفرهنگي ها را ميخورند اما هرگز از تك و تا نميافتند. هميشه طلبكارند دانشي اندك دارند اما به هيچ متخصصي مجال سر بر آوردن نميدهند. مگر آنان كه سر به اطاعت و انقياد فرو برند و كارنامه بزرگي خود را از دست آنان بگيرند. پخمگان فرهنگي البته سخت حسود و چشم تنگاند حتي از رونق بازار ساير پخمگان هم طريق خود نيز رنج ميبرند و دم گوش مسئولان مرتب پچپچ ميكنند كه صلاح در اين است كه و مصلحت اين است.در مقام مشاوره، جز خوديها را پيشنهاد نميكنند. اگر چه خوديها را هم به چند دسته اقليت و اكثريت و محرم و نامحرم تقسيمبندي كردهاند. در بستن روزنامههاي موفق، مهارت دارند. بهانهاش را يك جوري جور ميكنند. مثلاً در همين خصوص، اصلاً كاري به روزنامههاي مورد تعلق خودشان كه مرتب بر هيچ چنبر ميزنند، ندارند. به روزنامههاي خميري خودشان نميگويند خودت را بالا بكش، به
روزنامههاي بالادست ميگويند يا فرود بيا يا درت را گل ميگيريم. به موسيقي كه ميرسند يك شتر ديدي نديدي ميگويند و رد ميشوند چون تكليف موسيقي را ديگران بايد مشخص كنند و فعلاً صلاح در اين است كه صبوري پيشه كنند. » وی در میان دانشجویان دانشگاه امام صادق اظاهار داشته است: «ضريب هوشي پخمگان فرهنگي بسيار پائين است، اما به هر ضرب و زور، يك مدرك، حتي دكترا براي خود دست و پا ميكنند تا صورت و ظاهراً قضايا را بيارايند و براي اينكه كسي نگويد اينان آدمهاي هوشمندي نيستند هميشه چند طرح بي سرانجام در آستين دارند تا در مقام اعتراض رو كنند و بگويند ما يك چنين ايدههايي داشتهايم اما كسي بدان توجه نكرد!» نوری زاد در پایان این سخنرانی آسیب شناسانه خاطر نشان میسازد: «ما ميگوييم به فرض محال قبول،هر كه با ما نيست، عليه ماست، اما چرا خودمان، آري خودمان را در مقام وارثان و صاحب منصبان اين نظام، بين خودمان اينهمه تشتت و اختلاف و دروغ و غيبت و بدكاري و كارنابلدي داريم؟ مسئوليت اختلاف طبقاتي هولناكي كه در ميان ماست با كيست؟ چرا اينهمه اختلاس و غارت و دروغ؟ چشممان كور اگر پيروزيها و درخشندگي ها و درستيها و پايمرديها را در
كشورمان نبينيم و فقط به نقاط منفي و تيره آن چشم بگردانيم و نيز چششمان كور اگر ضايعات بر جوشيده از پخمگي اجماعي را به حساب آمريكا و اسرائيل بگذاريم. انقلاب و ارزشها و درخشندگي هاي آن جاي خود، حساب پخمگان و ضايعتاشن جاي خود!»
دیدگاه تان را بنویسید